บทที่ 3 ขิมไม่ใช่แฟนเฮียสะหน่อย

เช้าวันรุ่งขึ้นในอู่เฮียไท ขิมตื่นเช้ากว่าไหมเล็กน้อย เธอลงมาข้างล่างเพื่อจะไปล้างหน้าแปรงฟัน

อู่ยังไม่เปิดทำการ มีเพียงแต่ไทที่นั่งจิบกาแฟอยู่ตรงโต๊ะทำงาน และช่างอีกคนหนึ่งที่กำลังเช็ดเครื่องยนต์อยู่คนเดียว

"อ้าว! ตื่นเช้าจังวะขิม มานั่งนี่ดิ ดื่มกาแฟมั้ย?" ไทเงยหน้าขึ้นมาทักขิม

ขิมเดินเข้ามานั่งที่โซฟาตัวเดิมอย่างคนระแวง "ไม่เป็นไรค่ะ ขิมดื่มแค่น้ำเปล่าก็พอ"

"เมื่อคืนนอนหลับสบายมั้ย ผ้าห่มเหม็นน้ำมันเครื่องหรือเปล่า?" ไทถาม

ขิมเริ่มรู้สึกแปลก ๆ กับความสุภาพที่ผิดวิสัยของเขา "ก็... ก็หลับสบายดีค่ะ ผ้าห่มก็... ไม่เหม็นนะคะ"

"ดีแล้ว... เห็นนอนอยู่ในชุดนั่น... นึกว่าจะขาดอากาศหายตายใจซะอีก"

"ไอ้เฮีย!" ขิมอุทานออกมาเสียงดังทันที ความดีงามของไทหายวับไปกับตา

ไทหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี "เอ้า! ก็แค่ถาม ใครบอกให้มึงใส่ชุดนอนลายหมีมาเดินเพ่นพ่านในอู่กูวะ เดี๋ยวพวกช่างตื่นมาแม่งก็แตกตื่นกันหมด"

"ก็ชุดของไหมไง แล้วทำไมอะเฮีย ลายหมีมันก็น่ารักออก!" ขิมเถียงกลับอย่างฉุนเฉียว

ขณะที่กำลังเถียงกันอย่างเผ็ดร้อนนั้น ประตูอู่ก็เปิดออกพร้อมกับการมาถึงของ ไอ้ปอ เพื่อนสนิทของไทที่มาเช้าเป็นพิเศษ

"ไท วันนี้มึงมีนัดกับไอ้ลูกค้าเก่า..." ไอ้ปอพูดไปพลาง แต่สายตาก็ไปสะดุดเข้ากับขิมที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ไทพอดี

"โอ๊ย! ตื่นแล้วเหรอน้องขิม โคตรน่ารักเลยว่ะตอนเพิ่งตื่นเนี่ย" ไอ้ปอเดินเข้ามาพร้อมรอยยิ้มหวานหยดย้อย

ขิมรู้สึกประหม่าขึ้นมาทันที เพราะพี่ปอหน้าตาดี สูงใหญ่ และดูเป็นสุภาพบุรุษกว่าไทอีกเป็นร้อยเท่า

"สะ... สวัสดีค่ะพี่ปอ" 

"เมื่อคืนพี่ไม่ได้กวนน้องขิมใช่ไหม คือพี่นั่งมองหน้าน้องอยู่นานเลยแหละ... แบบว่า... น้องขิมแม่งสวยแบบธรรมชาติ น่ารักกว่าดาราสะอีกอะ" ปอพูดพลางมองขิมด้วยสายตาที่วิบวับ

ไทที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ขิมเงียบไปทันที เขาจ้องมองไอ้ปอด้วยสายตาที่เย็นชาจนน่ากลัว

"ไอ้ปอ มึงเป็นอะไรวะ แดกกาแฟร้อนจนลวกปากเหรอ?"  ไอ้ปอไม่สนใจไทเลยแม้แต่น้อย กับยิ้มให้กับขิมอย่างอ่อนโยน

"น้องขิม... พี่ขอไลน์ได้ไหม คือ...พี่ว่าพี่อาจจะช่วยน้องให้ลืมไอ้ผู้ชายเหี้ย ๆ คนนั้นได้ พี่เป็นคนดีนะ... ไม่ได้ปากหมาเหมือน... เหมือนใครบางคนแถวนี้" ไอ้ปอพูดแล้วชำเลืองมองไทอย่างท้าทาย

ขิมเริ่มหน้าแดงจัด เธอไม่เคยถูกผู้ชายคนไหนจีบต่อหน้าคนอื่นแบบนี้มาก่อน

"เอ่อ... คือ..." ขิมเริ่มอึกอัก

ไทวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะเสียงดัง ปัง! จนขิมและไอ้ปอต้องหันไปมอง

"ไอ้เหี้ยปอ มึงทำอะไรวะ" 

ไอ้ปอเลิกคิ้วสูง "ก็จีบน้องเขาไงวะ มึงหวงหรอเหี้ยไท มึงกับน้องเขาเป็นอะไรกัน เป็นแค่พี่ชายน้องสาวเพื่อนไม่ใช่เหรอวะ มึงก็แค่ชอบกวนตีนน้องเขาไปวัน ๆ! แต่กูนี่... กูจีบจริงเว๊ย"

คำพูดของไอ้ปอทำเอาบรรยากาศในอู่ตึงเครียดขึ้นมาทันที ไทลุกขึ้นยืนช้า ๆ ร่างสูงใหญ่ของเขาทำให้ไอ้ปอต้องถอยหลังไปครึ่งก้าว

"มึงพูดว่ากูแค่ชอบกวนตีนน้องเขาเหรอวะ กูจะบอกอะไรให้มึงรู้นะไอ้ปอ..."

ไทหันไปหาขิมอย่างรวดเร็ว ก่อนจะยื่นมือมาโอบรอบเอวเล็ก ๆ ของขิมและดึงเธอเข้ามาแนบชิดกับตัวเขาจนขิมตกใจ

"ไอ้ขิมนี่... แฟนกูเอง" ไทประกาศเสียงดังฟังชัด

ขิมเบิกตาโตจนแทบจะถลนออกมาจากเบ้าหน้า เธอหันไปมองไทด้วยสีหน้าตกตะลึง

"เฮีย! พูดอะไร" ขิมพยายามดิ้นออกจากวงแขนของไท

แต่ไทไม่ยอมปล่อย เขาโอบเอวเธอแน่นกว่าเดิม แล้วหันไปจ้องหน้าไอ้ปอด้วยสายตาเอาเรื่อง

"มึงได้ยินชัดไหมวะไอ้ปอ นี่ผัว! ไม่ใช่เพื่อนน้อง! มึงจะมาขอไลน์ขอเบอร์ขอ... ขอเหี้ยอะไรอีกก็เรื่องของมึง แต่ขิมน่ะ... ของกูครับเพื่อน!"

ไอ้ปอถึงกับอ้าปากค้างไปเลย เขาไม่เคยเห็นไทแสดงอาการหวงใครออกนอกหน้าขนาดนี้มาก่อนตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา

"เห้ย... จริงดิไท... กูไม่รู้ว่าพวกมึงคบกัน มึงไม่เคยบอกใครเลยนี่หว่า" ไอ้ปอพูดด้วยสีหน้าไม่สบายใจ

"ก็เรื่องของกู กูอยากให้คนอื่นรู้เมื่อไหร่กูก็จะบอกเอง แต่ตอนนี้... มึงรู้คนแรกแล้ว เลิกยุ่งกับเมียกูได้แล้ว" ไทเน้นคำว่า 'เมีย' อย่างชัดเจน

ขิมพยายามดิ้นอีกครั้ง "เฮียไท! ปล่อยนะ อย่าพูดบ้า ๆ"

ไทก้มหน้าลงมากระซิบข้างหูขิม

"เงียบไปเลย เล่นตามน้ำให้กูหน่อย มึงอยากให้ไอ้พวกเหี้ยนี่มาวุ่นวายกับมึงไหมล่ะขิม"

ขิมที่ทั้งอาย ทั้งตกใจ และรู้สึกแปลก ๆ กับความใกล้ชิดนี้ จึงจำใจต้องนิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขา

ไอ้ปอยิ้มแห้ง ๆ "โอเค ๆ เข้าใจแล้วไอ้ไท โทษทีน้องขิม พี่ไม่รู้จริง ๆ ถ้างั้นพี่ไปเคลียร์งานก่อนนะ" ไอ้ปอพูดจบก็รีบเดินออกไปอย่างรวดเร็ว

ทันทีที่ไอ้ปอเดินลับสายตาไป ไทก็ปล่อยขิมออกจากอ้อมแขนทันที เธอหันไปตบที่หน้าอกแกร่งของไทอย่างแรงด้วยความโมโห

"ไอ้บ้าเฮีย ใครเมียเฮีย กล้าพูดออกมาได้ไง หนูเกลียดเฮียที่สุดเลย!"

"โอ๊ย! เบาหน่อยดิวะ เจ็บนะ ก็ต้องทำแบบนี้ไง ไม่งั้นไอ้ปอมันไม่เลิกยุ่งกับมึงหรอก ดูสายตามันเมื่อกี้ดิ แม่งหิวจะแดกมึงได้ทั้งตัวอยู่แล้ว!" 

"แล้วทำไมต้องโกหกว่าเป็นแฟนด้วย มันไม่มีวิธีอื่นแล้วเหรอ!" ขิมโวยวาย

ไทเดินไปหยิบแก้วกาแฟของตัวเองขึ้นมาจิบอย่างสบายอารมณ์

"วิธีอื่นน่ะมี... แต่วิธีนี้มันดีที่สุด ได้ทั้งกันหมา...ได้ทั้งจอง" ไทพูดพร้อมกับยิ้มกวน ๆ

 "จองอะไรของเฮีย ใครให้จองก่อน ปล่อยให้หนูไปเป็นแฟนพี่ปอยังดีซะกว่ามาเป็นเมียเฮียอีก"

"จริงหรอวะ? แล้วทำไมเมื่อกี้ไม่ยอมบอกไอ้ปอไปว่ามึงไม่ได้เป็นแฟนกูอะขิม ทำไมมึงถึงยอมให้กูกอดมึงแน่นขนาดนั้นละวะ" ไทถามด้วยน้ำเสียงท้าทาย ดวงตาคมจ้องมองขิมอย่างไม่ลดละ

ขิมชะงักไปทันที เธอเพิ่งตระหนักว่า เมื่อกี้เธอไม่ได้ดิ้นรนเต็มที่จริง ๆ ... และที่สำคัญคือ... เธอรู้สึกปลอดภัยในอ้อมแขนที่เปื้อนน้ำมันเครื่องของเขา

"หนู...หนูแค่ไม่อยากให้เขายุ่งยาก แล้วก็... ไหมลงมาแล้ว!" ขิมรีบเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อเห็นไหมเดินลงมาจากบันได

ไทมองตามสายตาขิมแล้วหัวเราะในลำคอเบา ๆ

"หึ... ปากแข็งฉิบหายเลยนะเมียในอนาคตกู..."

อย่าลังเลที่จะแสดงความคิดเห็นในช่องคอมเมนต์ด้านล่างนะคะ เค้าอ่านทุกข้อความ และทุกความคิดเห็นของคุณรี้ดมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาผลงานในอนาคตของเค้า

ขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกการติดตามและกดหัวใจ หวังว่าการเดินทางของการอ่านและการเขียนของเค้าจะดำเนินต่อไปอย่างมีความสุขค่ะ🙏🏻🥰