บทที่ 1 อกหักอะมึง

เสียงสะอื้นของขิมดังอู้อี้อยู่ในลำคอจนไหล่สั่น นั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงในห้องคอนโดของไหม เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวของเธอ

"ฮึก... ไหม... กูไม่ดีตรงไหนวะ" ขิมเงยหน้าขึ้นมา ดวงตาบวมแดงก่ำจากการร้องไห้อย่างหนัก

ไหมนั่งอยู่ข้าง ๆ ใช้มือลูบหัวเพื่อนไปมาอย่างปลอบโยน "โอ๊ย... ถามคำถามนี้อีกแล้วนะมึง"

"ก็จริงนี่หว่า คบกับไอ้ภาคมาตั้งสองปี... ไม่เคยนอกใจ ไม่เคยงี่เง่า ไม่เคยขออะไรเลย แค่... แค่ไม่ยอมให้มันฟัน...ก็แค่นั้นเอง มันก็เลยไปหาอีผู้หญิงหน้าด้านที่ไหนมาก็ไม่รู้ มาแทนที่กูอะ!" ขิมระเบิดออกมาพร้อมกับน้ำตาชุดใหม่

ไหมถอนหายใจยาวเหยียด ยื่นกระดาษทิชชู่ม้วนโตให้เพื่อน "โอเค ๆ ฟังนะขิม... มึงดีทุกอย่าง ดีเกินไปสำหรับไอ้ภาคที่มันไม่รู้จักพอด้วยซ้ำ"

"แต่ถ้าฉันยอมมัน..."

"หยุด! อย่าคิดแบบนั้น ถ้ามึงยอมมันวันนี้ มันก็จะไปหาคนใหม่มาฟันอยู่ดี มันไม่ใช่เรื่องของร่างกาย แต่มันเป็นเรื่องของสันดาน สันดานผู้ชายเหี้ย ๆ!" 

ขิมมองหน้าไหมอย่างสับสน "แล้ว... แล้วกูจะทำยังไงดีวะ  กูไม่เหลือใครแล้วอะ"

"เหลือใครอะไร เหลือกูนี่ไง แล้วก็เหลือผู้ชายดี ๆ อีกเป็นล้านคนบนโลกนี้เลยแหละ เลิกสนใจไอ้ขยะที่เดินออกไปจากชีวิตมึงได้แล้วขิม" ไหมลุกขึ้นยืน ดึงแขนขิมให้ลุกตาม

"ไปไหนวะ..." ขิมถามเสียงแผ่ว

"ไปไหนน่ะหรอ... ไปในที่ ที่มึงจะได้เจอผู้ชายที่เป็นอาหารตาอะดิ ไปอู่เฮียไทไง" ไหมพูดพร้อมกับยิ้มเจ้าเล่ห์

ขิมเบิกตาโต "ห้ะ! ไปอู่เหี้ยไท  เฮ๊ยยย! เฮียไทเนี่ยนะ! จะบ้าหรอ มึงก็รู้ว่าพี่มึงชอบกวนตีนกูขนาดไหน แถมยังชอบพูดจาลามกใส่กูอีก"

"เออ...พี่กูมันก็กวนตีนจริงแหละ แต่กูจะพาไปดูผู้ชายคนอื่นโว้ย! อู่พี่กูอะ... ศูนย์รวมของดี แม่งมีแต่ช่างกล้ามโต ๆ หล่อ ๆ แม่งแบบ... เหงื่อไหลไคลย้อย สกปรกแต่โคตรแซ่บทั้งนั้น ไหนจะพวกเพื่อนๆพี่กูอีกนะ มึงเห็นแล้วจะลืมไอ้ภาคไปเลย" ไหมพูดยกใหญ่

ขิมมองตามเพื่อนด้วยความไม่แน่ใจ "แต่..."

"ไม่มีแต่ มึงพึ่งเลิกกับผู้ชาย ต้องรีเฟรชชีวิต ต้องเจอของใหม่ที่ทำให้มึงลืมมันไปเลย เอาหน่า... กูรับรองว่าพี่กูไม่กล้าแตะต้องมึงต่อหน้ากูหรอก ส่วนไอ้คำหยาบคายอะ มึงก็ช่างแม่ง ถือซะว่าฟังคนบ้าบ่นก็แล้วกัน ไปแต่งตัวได้แล้ว เร็ว! เลิกเรียนแล้วก็ไปกันเลย " ไหมพูดจบก็ยัดเสื้อผ้าให้ขิมชุดหนึ่ง เป็นเสื้อยืดสีขาวบาง ๆ กับกางเกงยีนส์ขาสั้นที่เน้นเรียวขา

ขิมมองชุดในมือ "ทำไมต้องใส่ชุดนี้ด้วยวะ..."

"ก็... ไปอู่ มันต้องดึงดูด ไปทำให้ไอ้พวกช่างน้ำลายไหลเล่น สนุกดีออก ถือเป็นการเอาคืนผู้ชายทั้งโลก เร็วๆ" ไหมเร่ง

สุดท้ายขิมก็พยักหน้าตกลงอย่างปฏิเสธไม่ได้

"เออ ๆ ไปก็ไป..."

 อู่เฮียไท

ไม่นานนัก ทั้งสองก็มาถึง "อู่เฮียไท" อู่ซ่อมรถขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากคอนโดของไหม ตัวอู่เป็นโครงสร้างเหล็กเปิดโล่งเต็มไปด้วยเครื่องไม้เครื่องมือ อะไหล่ และรถที่รอการซ่อมแซมส่งกลิ่นน้ำมันเครื่องคละคลุ้งไปทั่วอู่

ทันทีที่ก้าวเข้าไป...

"โอ๊ย! นึกว่าใคร ขวัญใจอู่มาแล้ว"

เสียงทุ้มห้าวที่ขิมได้ยินแค่ก็รู้ว่าเป็นใครดังขึ้นทันที ไทกำลังยืนคุยงานอยู่กับช่างคนหนึ่ง มือข้างหนึ่งถือประแจ มองมาที่ขิมด้วยรอยยิ้มกวน ๆ

ไทมองสำรวจขิมตั้งแต่หัวจรดเท้า วันนี้ขิมดูโทรมกว่าปกติเล็กน้อย เพราะพึ่งผ่านการร้องไห้มา แต่ชุดที่ไหมเลือกให้ก็ทำให้เธอดูโดดเด่นขึ้นมาทันที

"มาเร็วดีนี่หว่า... นึกว่ามัวอยู่กับแฟนสะแล้ว!" ไทพูดแซวต่อหน้าลูกน้องอย่างไม่เกรงใจ

ขิมหน้าตึงทันที หันไปจิกตาใส่ไหมที่กำลังหัวเราะคิกคัก

"เฮียไท! วันนี้เพื่อนหนูมาหาเรื่องปลอบใจ อย่ากวนตีนให้มันมากนะ!" ไหมห้ามปรามพี่ชาย แต่ก็ไม่ได้ดูจริงจังอะไร

"ปลอบใจ? อ้าว... อกหักหรอวะ สมน้ำหน้า!" ไทพูดพร้อมกับหัวเราะเสียงดัง

ขิมกำหมัดแน่น "เฮียแม่ง! กวนตีนจริงๆว่ะ"

"เอ้า! ก็จริง ผู้ชายดี ๆ แบบกูแม่งเดินชนกันให้พรึ่บ เสือกไปเลือกไอ้เหี้ยที่ไหนก็ไม่รู้มาเป็นผัว ใครใช้ให้ตาต่ำละวะ" ไทเดินเข้ามาใกล้ขิม ก้มหน้าลงเล็กน้อยจนเธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำมันเครื่องและเหงื่อจาง ๆ

"หนูไม่ได้ตาต่ำ! แต่หนู... ฮึก... หนูแค่..." ขิมเริ่มสะอื้นอีกครั้ง เพราะคำพูดของไทมันจี้ใจดำจนเกินไป

"หรือว่าโดนทำของเข้าให้…"

ไทที่เห็นขิมเริ่มน้ำตาคลออีกครั้งก็ชะงักไปเล็กน้อย เขารู้ว่าขิมเป็นคนอ่อนไหว

"โอเค ๆ ... ไม่ด่าแล้ว... เงียบก่อน มานี่... มาดูอะไรเด็ด ๆมา"

ไทจูงมือขิมไปที่รถกระบะคันหนึ่งที่กำลังถูกซ่อมอยู่ ช่างหนุ่มกล้ามใหญ่ ผิวแทนเหงื่อซึมกำลังก้ม ๆ เงย ๆ อยู่ใต้ท้องรถ ทำให้เห็นกล้ามเนื้อแขนที่แน่นเปรี๊ยะ

"เห็นไหมขิม... ดูดิ๊...หุ่นดีกันทุกคน ไม่มีผอมแห้งแรงน้อย นี่แหละของจริง ส่วนแฟนเก่ามึงน่ะ...ผอมอย่างกับไม้เสียบผี แล้วยังสันดานเหี้ยอีก!" 

ไทมองช่างคนนั้นด้วยสีหน้าไม่พอใจ ก่อนจะสะบัดมือขิมเบา ๆ แล้วยื่นผ้าขนหนูผืนเล็ก ๆ ให้

"เอาไปเช็ดน้ำมูกไป แล้วก็... ห้ามมองไอ้ช่างคนนั้นเกินสามวิ มันอะของปลอม ของจริงอยู่ตรงนี้" ไทพูดพร้อมกับเอานิ้วโป้งชี้ไปที่หน้าอกตัวเอง

ขิมมองผ้าขนหนูในมือแล้วเงยหน้ามองไทอีกครั้ง "เฮีย... แล้วเฮียจะเอาอะไรมาพิสูจน์ว่าเป็นของจริง"

ไทหัวเราะหึ ๆ "หึ... กล้าถามนะมึง"

เขาก้มหน้าลงมาอีกครั้ง และกระซิบเสียงต่ำข้างหูขิม จนขิมรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟช็อตมาที่เธอ

"ก็... ถ้าของจริง... มันต้องทำให้มึงลืมไอ้เหี้ยนั้นในชีวิตมึงได้หมดไง... อยากลองดูไหมล่ะ... ขิม"

ขิมยืนนิ่ง... ใบหน้าแดงก่ำ ไม่ใช่เพราะโกรธ แต่เพราะใจที่กำลังเต้นรัวเหมือนกลองชุดเพราะคำพูดของไท

อย่าลังเลที่จะแสดงความคิดเห็นในช่องคอมเมนต์ด้านล่างนะคะ เค้าอ่านทุกข้อความ และทุกความคิดเห็นของคุณรี้ดมีความสำคัญอย่างยิ่งต่อการพัฒนาผลงานในอนาคตของเค้า

ขอขอบคุณอีกครั้งสำหรับทุกการติดตามและกดหัวใจ หวังว่าการเดินทางของการอ่านและการเขียนของเค้าจะดำเนินต่อไปอย่างมีความสุขค่ะ🙏🏻🥰