บทที่ 9

            เมื่อตะวันกลับเข้ามาในบ้านก็ส่งกระเป๋าถือให้คนใช้ของเธอพร้อมกับถาม

            “คุณพ่ออยู่ที่ไหน”

            “คุณท่านอยู่ในห้องทำงานค่ะ”

            จากนั้นเธอก็รีบเดินไปหาพ่อที่ห้องทำงานทันที บิดาของเธอนั่งอยู่ที่เก้าอี้โซฟาสีครีม

            “พ่อมีอะไรจะคุยกับตะวันเหรอคะ”

            “กลับมาแล้วเหรอลูกนั่งก่อนสิ เราคงต้องคุยกันยาว”

            “พ่อมีเรื่องไม่สบายใจอะไรคะช่วงนี้ถึงได้ดูซีเรียส ตะวันเห็นพ่อเหม่อลอยเหมือนมีอะไรในใจ ถ้ามีอะไรที่ตะวันช่วยได้ก็บอกมาได้เลยนะคะ ถ้าทำได้ตะวันจะทำให้ค่ะ”

            “จะว่าซีเรียสก็ใช่นะลูกแต่มันก็ยังพอมีทางออก ไม่ใช่ว่าจะไม่มีหนทางแก้ไขเอาซะเลย เพียงแต่ว่ามันต้องขึ้นอยู่กับตัวลูกด้วย”

            คุณวิชญะลูบศรีษะของบุตรสาวที่นั่งอยู่ข้างตัวอย่างรักใคร่ พร้อมอธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง ว่าตอนนี้ธุรกิจของเรากำลังประสบปัญหาทางด้านการเงิน และเขาเองก็พยายามที่จะแก้ปัญหานี้อย่างเต็มที่

            แต่ก็แค่แก้ปัญหาไปได้เพียงบางเรื่อง ปัญหาบางอย่างมันยังคงเรื้อรังมาจนถึงตอนนี้ ถ้าเราไม่สามารถหาเงินจำนวนเจ็ดร้อยล้านมาให้ได้ภายในหนึ่งเดือน เราจะต้องถูกฟ้องล้มละลาย

            “ถูกฟ้องล้มละลาย! มันร้ายแรงถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะ” หญิงสาวอุทานด้วยความตกใจเพราะไม่เคยรู้ระแคะระคายในเรื่องนี้มาก่อนเลย

            “แต่ว่าทำไมไม่เห็นมีข่าวว่าธุรกิจของเราจะประสบปัญหาทางด้านการเงินเลยละคะ...”

            “ที่พ่อไมได้บอกเรื่องนี้ให้ลูกรู้ ก็เพราะว่าพ่อไม่อยากให้ลูกกับพี่ฟ้าต้องมารับรู้อะไรที่มันจะพลอยทำให้ไม่สบายใจไปด้วย ส่วนที่ลูกถามพ่อว่าทำไมไม่มีข่าวนั่นเป็นเพราะพ่อพยายามปิดข่าว โดยต้องใช้เงินก้อนโตเหมือนกัน แต่มันจำเป็นเพราะว่าถ้าข่าวรั่วไหลออกไปละก็ เราจะมีปัญหาอีกมากมายตามมา”

            “ถ้าเราหาเงินมาได้ปัญหาของเราก็จะหมดไปใช่ไหมคะ แล้วเราจะไปหาเงินจำนวนมากขนาดนั้นภายในระยะเวลาอันสั้นได้ที่ไหนกัน”

            วิชญะพยักหน้าแทนคำตอบ ก่อนที่จะเริ่มเข้าประเด็นหลักที่เขาต้องการจะพูด

            “มีเพื่อนนักธุรกิจของพ่อคนหนึ่งจะยื่นมือเข้ามาช่วยเรา เพียงแต่ว่าเราจะต้องตกลงยอมทำตามเงื่อนไขที่เขาวางไว้”

            “เงื่อนไข!? เงื่อนไขอะไรคะ”

            “เราจะต้องโอนหุ้นครึ่งหนึ่งให้กับเขาพร้อมกับ ...”

            “ครึ่งหนึ่งหุ้นตั้งห้าสิบเปอร์เซ็นต์ แบบนี้เขาก็มีสิทธิที่จะเข้ามาบริหารบริษัทของเราได้สิคะ”

            “เขาไม่สนใจตรงนั้นเขาให้อำนาจสิทธิขาดแก่เราในการบริหารบริษัทอย่างเดิม และเขาอาจจะเอาเงินมาซัพพอร์ตให้เราอีกในกรณีที่เราต้องการ”

            “พ่อบอกว่าเขาเป็นเพื่อนของพ่อ เพื่อนกันถ้าจะช่วยกันทำไมต้องมีเงื่อนไข”

            “เงินมันจำนวนมากนะลูก”

            “มันก็จริงนะคะใครจะเอาเงินมาให้เราฟรีๆ แต่เราก็ต้องโอนหุ้นกลับไปให้เขานี่คะ แค่นี้ปัญหาของเราก็หมดไปแล้วทำไมพ่อยังจะไม่สบายใจอยู่อีกละคะ”  

            “เพราะว่าเงื่อนไขของเขาไม่ได้หมดเพียงเท่านั้น เขายังมีเงื่อนไขอยู่อีกหนึ่งข้อ”

            “เงื่อนไขที่ว่านี่คือเงื่อนไขอะไรคะ?” ตะวันถามเพราะพ่อของเธอดูจะอึดอัดเมื่อจะต้องพูดถึงเงื่อนไขข้อที่เหลืออยู่

            “เขาต้องการให้ตะวันไปทำงานเป็นเลขาของเขา และตะวันก็ต้องย้ายไปพักอยู่ที่บ้านของเขาด้วย”

            “อะไรนะคะ! ทำไมเงื่อนไขของเขาถึงได้แปลกประหลาดแบบนี้ละคะ เขาไม่มีเลขาส่วนตัวเหรอคะแล้วตะวันจะไปช่วยอะไรเขาได้” เธอรู้สึกสังหรณ์ใจว่าอาจจะเป็นนายชีกอคนนั้นแต่ก็ยังไม่วายถามพ่อเพื่อให้ได้คำตอบที่แน่ชัด

            “เพื่อนของพ่อคนนี้คือใครกันคะ ตะวันรู้จักเขาหรือเปล่า”

             และก็ต้องอึ้งไปกับคำตอบที่ได้รับจากปากของบิดา ว่าคนที่จะยื่นมือเข้ามาช่วยคลี่คลายสถานะการณ์ในครั้งนี้ ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นปิยภัศร์ผู้ชาย “ชีกอ” คนที่เธอแสนจะไม่ชอบขี้หน้า ซึ่งตรงกับที่เธอคิดไว้แต่แรก

            “ไม่ ... ไม่นะ...ตะวันไม่ยอมไปทำงานกับนายคนนั้นเด็ดขาด ไม่มีวันและไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ด้วย”

            หญิงสาวพูดด้วยความดื้อดึง เพราะตลอดชีวิตของเธอไม่มีใครสามารถขัดใจเธอได้เลย

สักครั้ง เธออยากได้อะไรก็ต้องได้ ไม่อยากทำอะไรก็จะไม่มีใครสามารถมาบังคับเธอได้ ในกรณีนี้ก็เช่นกัน เธอจะไม่มีวันยอมเอาตัวเองเข้าไปเป็นตัวขัดดอกให้อีตาบ้านั่นมาย่ำยีเธอง่ายๆ แน่

            “พ่อคะถ้าเขาอยากที่จะช่วยเหลือเราจริง ทำไมจะต้องมีเงื่อนไขบ้าบอแบบนี้ด้วย ตะวันไม่ยอมนะคะทำแบบนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับการที่เอาตะวันไปขัดดอก มันต้องมีวิธีอื่นสิ”

            “ตะวันพ่อเข้าใจว่าลูกไม่เต็มใจที่จะทำแบบนั้น แต่พ่ออยากให้ลูกเข้าใจถึงสถานการณ์ของเราในตอนนี้พ่อเองก็ไม่อยากที่จะให้มันเป็นแบบนี้ แต่เพื่อพยุงกิจการของเราเอาไว้ และเพื่อไม่ให้เราถูกฟ้องล้มละลายพ่อจึงจำเป็นที่จะต้องเซ็นยอมรับเงื่อนไขของเขา”

            “แต่ตะวันไม่อยากที่จะไปอยู่ใกล้ผู้ชายคนนั้น มันไม่มีวิธีอื่นเลยเหรอคะ พ่อจะยอมยกลูกสาวของพ่อไปให้ผู้ชายคนนั้นย่ำยีโขกสับได้ตามใจชอบอย่างนั้นเหรอคะ”

            “ตะวันถึงลูกไม่อยากทำก็ต้องทำนี่เป็นคำสั่งของพ่อ เพราะพ่อตกลงเซ็นยอมรับเงื่อนไขของเขาไปแล้ว”

            วิชญะออกคำสั่งกับบุตรสาวของตัวเองด้วย เพราะรู้นิสัยกันดีว่าถ้าไม่บังคับหรือทำแบบนี้ ตะวันจะไม่มีวันยอม ทั้งที่การทำเช่นนี้มันทำให้เขาเจ็บปวดก็ตามที

            การที่เขาจะต้องส่งลูกสาวที่เขารักสุดหัวใจให้ไปอยู่กับเพลย์บอยหนุ่ม มีหรือที่ชายหนุ่มจะยอมปล่อยลูกสาวของเขาไปง่ายๆ  แต่ถ้าไม่ทำเช่นนี้ ตระกูล ”จิระกานต์กุล” ก็จะต้องถูกฟ้องล้มละลาย สำหรับตัวเขาแล้วทนได้แน่นอนเพราะว่ากว่าจะมีกิจการมั่นคงแบบนี้เขาต้องประสบกับปัญหาและอุปสรรคมากมาย ถ้าจะต้องกลับไปลำบากอีกก็คงจะไม่เป็นไร

            แต่กับบุตรสาวที่เขาเลี้ยงเธอมาอย่างสุขสบายตลอดชีวิต จะทนได้อย่างไรกับเหตุการณ์นี้ ถึงลูกจะยืนยันว่าทนความลำบากได้ แต่ว่าพ่ออย่างเขาหรือจะยอมให้ลูกอยู่แบบสิ้นเนื้อประดาตัวแบบนั้น นอกจากนี้ยังมีพนักงานอีกว่าพันชีวิตที่ทุ่มเทแรงกายแรงใจทำงานให้กับเขามานานปี ที่เขาจะต้องมีส่วนรับผิดชอบ และนี่คือสาเหตุว่าทำไมเขาถึงต้องทำในสิ่งที่ตนเองปวดร้าว