ตอนที่ 4 ลูกแมว 🔥🔞

ตอนที่ 4 ลูกแมว 🔥🔞

ภายในห้องนอนกว้างขวางมีเพียงความเงียบงันปกคลุม มีเพียงเสียงการทำงานของเครื่องปรับอากาศที่พัดพาไอเย็นวนเวียนไปมา คล้ายกับจังหวะลมหายใจของใครบางคน คณินเปิดประตูเข้ามาโดยมีร่างเล็กอยู่ในอ้อมแขน เขาค่อย ๆ วางเต้าหู้ลงบนเตียงหนานุ่มอย่างทะนุถนอมที่สุด

“รู้ว่าตัวเองแพ้แอลกอฮอล์ ก็ยังจะฝืนดื่มเข้าไปอีก...”เสียงทุ้มบ่นพึมพำด้วยความหงุดหงิดที่ปลายเสียง แต่กลับแฝงไปด้วยกระแสความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด แสงไฟสลัวสาดส่องกระทบใบหน้าของเต้าหู้ที่ตอนนี้ขึ้นสีจัดจนแดงระเรื่อไปถึงลำคอ แก้มเนียนใสดูนุ่มนิ่มจนน่ารังแก ดวงตากลมโตปรือปรอยพยายามข่มความมึนงง พลางส่งเสียงพึมพำออกมาอย่างลำบาก

“ร้อน... ผมร้อน...”

คณินตั้งใจจะไปหาผ้าชุบน้ำมาเช็ดตัวให้คนเมา แต่ยังไม่ทันจะได้ขยับกาย ร่างเล็กกลับพลิกตัวขึ้นมาแล้วโถมเข้าหาซบอกแกร่งของเขาเต็มแรง ชายหนุ่มชะงักไปครู่หนึ่ง หัวใจเต้นผิดจังหวะไปชั่วขณะ แต่เขาก็ไม่ได้ผลักไส กลับยอมให้อีกฝ่ายกอดเกี่ยวไว้ตามใจชอบ

“เฮ้... ตั้งสติหน่อยลูกแมว เอาแต่มาซุกแบบนี้เฮียก็ใจไม่ดีเหมือนกันนะ”

เต้าหู้เงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาคู่นั้นวาวฉ่ำด้วยฤทธิ์สุราและอารมณ์ที่เริ่มปะทุ มือเรียวเล็กเลื่อนไล้ไปตามแผงอกกว้างอย่างช้า ๆ สำรวจผ่านเนื้อผ้าเหมือนจะจดจำทุกรายละเอียด

“อย่ายั่วเฮีย... ถ้ายังไม่หยุดตอนนี้ อย่าหาว่าเฮียใจร้ายก็แล้วกัน”

นั่นคือคำเตือนสุดท้ายที่หลุดออกมาจากปากของชายหนุ่ม ทว่าเต้าหู้กลับไม่ฟัง เขากลับโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นร้อนรดรินกัน ริมฝีปากบางแตะลงที่มุมปากของคณินแผ่วเบา เป็นการรุกล้ำที่ทำให้ความอดทนที่สั่งสมมานานพังทลายลงในพริบตา

คณินคว้าร่างเล็กเข้ามาแนบชิดก่อนจะประกบริมฝีปากจูบ เรียวลิ้นร้อนเกี่ยวตวัดเข้าหากันอย่างดุดันแต่ก็ยังแฝงไว้ด้วยความนุ่มนวลเท่าที่ผู้ชายคนหนึ่งจะมอบให้ได้ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามส่วนเว้าโค้งของร่างกาย ปลดเปลื้องอาภรณ์ออกทีละชิ้นด้วยความระมัดระวัง ขณะที่เด็กหนุ่มส่งเสียงครางแผ่วพร่าอยู่ข้างหู ร่างกายสั่นสะท้านทุกครั้งที่สัมผัสหยาบโลนแตะต้องผิวเนื้อเนียนละเอียด

“อ๊ะ... เฮีย... อืม...”

เสียงหวานใสที่เรียกขานชื่อเขา ทำเอาคณินต้องขบกรามแน่นเพื่อข่มอารมณ์ ร่างเล็กเบื้องหน้าดูราวกับจะละลายคามือ ชายหนุ่มโน้มตัวลงพรมจูบซ้ำ ๆ ตั้งแต่ซอกคอหอมกรุ่นไล่ลงมาถึงยอดอก ก่อนจะลากไล้ผ่านหน้าท้องแบนราบอย่างไม่รีบร้อน เต้าหู้หอบหายใจแรงขึ้น มือเล็กขยุ่มผ้าปูเตียงไว้แน่นจนข้อนิ้วขึ้นสีขาว

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายพร้อมในระดับหนึ่ง คณินจึงค่อย ๆ ใช้นิ้วชโลมเจลใสแล้วสอดแทรกเข้าไปอย่างใจเย็น แต่เพียงแค่ปลายนิ้วสัมผัส เขาก็ต้องขมวดคิ้วแน่นด้วยความตกใจ... เพราะมันคับแน่นเกินกว่าที่เขาคาดคิด

“ไม่เคยเหรอ?”น้ำเสียงของเขาแผ่วเบา ทว่าเต็มไปด้วยความประหลาดใจและสับสน เต้าหู้ไม่ได้ตอบเป็นคำพูด เพียงแต่ส่ายหน้าเบา ๆ พร้อมแววตาที่สั่นระริกด้วยความหวั่นใจ

คณินถอนหายใจยาวพยายามระงับความต้องการของตนเอง เขาโน้มลงจูบหน้าผากมนอย่างปลอบประโลม

“โอเค... งั้นเฮียจะใจเย็นกว่าเดิม”

เขาเริ่มเล้าโลมใหม่อีกครั้งอย่างช้า ๆ ปลายนิ้ววนเวียนอยู่อย่างนุ่มนวลเพื่อให้อีกฝ่ายผ่อนคลาย เสียงครางหวานหูเริ่มกลับมาดังขึ้นอีกครั้ง ร่างกายที่เคยเกร็งเริ่มโอนอ่อนตามแรงอารมณ์ แต่เมื่อถึงจุดที่เขาพยายามจะแทรกตัวตนเข้าไปลึกขึ้น เต้าหู้กลับสะดุ้งสุดตัว

“คุณ... ผมเจ็บ...”

ชายหนุ่มหยุดการเคลื่อนไหวทันที เขาโน้มลงจูบแก้มเนียนเบา ๆ เพื่อซับน้ำตาที่เริ่มปริ่มออกมาตรงหางตา “เต้าหู้...” เขากระซิบเรียกชื่ออีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงพร่า สูดกลิ่นกายหอมที่ต้นคอระหง เต้าหู้เริ่มตอบสนองด้วยการบิดกายเล็กน้อย ใบหน้าแดงก่ำบ่งบอกถึงอารมณ์ที่พุ่งสูงจนถึงขีดสุด

“อืม... อื้อ...”

เสียงประท้วงกึ่งเว้าวอนเล็ดลอดออกมา คณินแทบจะทนไม่ไหว เขาชิดใบหน้าเข้าไปใกล้จนหน้าผากแตะกัน

“เด็กดี... ไม่ต้องกลัวนะ เฮียจะเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้”

ปลายนิ้วหนาสัมผัสอย่างแผ่วเบา นำพาความร้อนผ่าวให้แผ่ซ่านไปทั่วตัว เต้าหู้สะดุ้งน้อย ๆ มือเล็กจิกไหล่กว้างไว้แน่นแต่กลับไม่ผลักไส คณินจึงจูบปลอบขวัญซ้ำ ๆ ทั้งที่แก้ม ใต้ตา และลาดไหล่เนียน นิ้วแรกสอดแทรกเข้าไปอย่างใจเย็น ความรู้สึกที่ได้รับนั้นช่างคับแน่นและอุ่นซ่านจนเขาเกือบจะหยุดหายใจ

“อ๊ะ... มัน... แน่นไปหมด...” เต้าหู้ร้องออกมาเบา ๆ น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความตกใจแต่ไร้ซึ่งการต่อต้าน

“เฮียอยู่ตรงนี้... หายใจตามจังหวะของเฮียนะ”

เขากดจูบลงบนริมฝีปากบางอีกครั้งเพื่อดึงความสนใจ ขณะที่นิ้วเริ่มขยับเข้าออกสลับกับการวนรอบผนังนุ่มด้านใน เสียงหอบหายใจของคนใต้ร่างเริ่มดังประสานไปกับเสียงหัวใจที่เต้นรัว

“อ๊า... มันรู้สึก... แปลกจัง” เต้าหู้พูดออกมาทั้งที่ยังหลับตาแน่น ร่างกายสั่นสะท้านไปตามแรงอารมณ์

คณินไม่ได้กล่าวอะไร เขาเพียงแต่ยกยิ้มที่มุมปากอย่างเอ็นดู ก่อนจะเพิ่มนิ้วที่สองเข้าไปอย่างระมัดระวัง กล้ามเนื้อนุ่มบีบรัดตัวตนของเขาแน่นขึ้น ความร้อนแรงภายในพุ่งพล่านจนควบคุมไม่อยู่

“เฮีย... มัน... อืมมม...”เสียงครางและเสียงสัมผัสที่เกิดขึ้นเริ่มสั่นประสาทของคณินจนถึงที่สุด เขาต้องใช้สติทั้งหมดที่มีเพื่อกดอารมณ์ดิบเถื่อนเอาไว้ มืออีกข้างลูบแผ่นหลังบางอย่างแผ่วเบา ขณะที่นิ้วภายในขยับถี่ขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างเล็กเริ่มบิดเกร็ง

“เด็กดีของเฮีย... เฮียจะเข้าไปจริงๆ แล้วนะ”

ชายหนุ่มกระซิบเสียงหอบ เขาค่อย ๆ ถอนปลายนิ้วออกแล้วแทนที่ด้วยตัวตนที่ร้อนผ่าวจ่อตรงทางรัก เต้าหู้พยักหน้าเงียบ ๆ แทนคำอนุญาต แม้จะมีความกลัวฉายชัดในแววตา แต่ความต้องการกลับมีมากกว่าเขาสอดแทรกตัวตนเข้าไปอย่างช้า ๆ ...

“อึก... อ๊า...!”เต้าหู้สะดุ้งสุดตัว แขนเรียวโอบรอบคอเขาไว้แน่นในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความรู้สึกที่โถมทับเข้ามาจนล้นปรี่ คณินหยุดนิ่งไม่ขยับกาย รอให้อีกฝ่ายได้ปรับตัวกับความยิ่งใหญ่ที่แทรกซึมอยู่ภายใน

“แน่นมาก...” คณินพึมพำผ่านไรฟัน เขาเองก็ต้องอดทนอย่างหนักเพราะแรงบีบรัดนั้นช่างรุนแรงเหลือเกิน

เมื่อเห็นว่าเต้าหู้เริ่มผ่อนลมหายใจเป็นจังหวะและเริ่มปรับตัวได้ คณินก็เริ่มขยับเอวสอบ

เบา ๆ จากจังหวะเนิบนาบช้า ๆ ค่อย ๆ ลึกซึ้งขึ้นทีละนิด จนในที่สุดเสียงครางแรกก็หลุดออกมา

“อ๊ะ... เฮีย... มัน...”

ทุกการขยับเขยื้อนเต็มไปด้วยความหมาย ราวกับทั้งสองคนกำลังหลอมรวมวิญญาณเข้าด้วยกัน คณินโน้มลงจูบเต้าหู้อีกครั้ง คราวนี้มันรุนแรงและลึกซึ้งกว่าเดิม ร่างบางสั่นสะท้านไปตามจังหวะที่โถมเข้าใส่

“เฮีย... มันเสียว... อ๊ะ... ได้โปรด...”

“อีกนิดนะคนดี... ใกล้แล้ว...” คณินตอบกลับด้วยเสียงพร่ามัวฝ่ามือหนากุมสะโพกมนไว้แน่น เร่งจังหวะให้เร็วและลึกขึ้น จนกระทั่ง...

“อ๊า... เฮีย...!”เสียงร้องสุดท้ายดังก้องไปทั่วห้องพร้อมกับร่างกายที่กระตุกเกร็ง ร่างเล็กปลดปล่อยความใคร่ออกมาจนเปรอะเปื้อน ขณะที่คณินขบกรามแน่น กระแทกตัวตนเข้าไปจนสุดทางแล้วปลดปล่อยทุกหยาดหยดเข้าสู่ร่างกายของเต้าหู้จนหมดสิ้น

ความเงียบกลับมาเยือนห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจรัวเร็วที่ดังประสานกัน คณินโน้มตัวลงกอดคนใต้ร่างไว้แน่น จูบซับที่ขมับอย่างแสนรัก ขณะที่เต้าหู้ยังคงตัวสั่นเทาด้วยความซ่านสยิว

“หนูน่ารักมากเลยนะลูกแมวของเฮีย...”ชายหนุ่มกระซิบข้างหูอย่างอ่อนโยน เต้าหู้ไม่ได้รับคำ เขาเพียงแต่ซุกหน้าเข้ากับอกกว้างเพื่อซ่อนความเขินอาย โดยที่ร่างกายยังคงแนบชิดกันอยู่อย่างนั้น น้ำอุ่นใสที่ปลดปล่อยออกมาค่อย ๆ ไหลย้อนออกมาตามช่องทางที่ยังคงบีบรัด

“ยังไหวไหม...” เขาถามพลางลูบแผ่นหลังเนียนที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ

เต้าหู้พยักหน้าเบา ๆ

“อือ... แต่อย่าเพิ่งเอาออกนะ...”คำขอร้องที่ไร้เดียงสานั้นทำให้คณินแทบหยุดหายใจ เขาเริ่มขยับเอวอีกครั้งอย่างนุ่มนวลที่สุด สัมผัสถึงความชื้นแฉะและแรงบีบตอดที่ยังไม่จางหาย เสียงสัมผัสรักดังแว่วเป็นจังหวะในห้องที่อบอวลไปด้วยไอรัก

“อ๊า... เฮีย... ตรงนั้นอีกแล้ว... มันกระทบ... อ๊ะ อื้อออ...!”

คณินยกยิ้มเมื่อเห็นปฏิกิริยาของคนใต้ร่าง เขาขยับเข้าหาจุดเดิมซ้ำ ๆ เน้นย้ำความลึกซึ้งในทุกท่วงท่า

“เฮีย... ทำให้เต้าหู้... เหมือนจะละลายไปหมดแล้ว”

“ก็เต้าหู้ของเฮียน่ารักขนาดนี้... ใครจะหยุดไหวล่ะครับ”

บทรักยังดำเนินต่อไปด้วยความเร่าร้อนและนุ่มนวลสลับกันไป จนกระทั่งถึงจุดสูงสุดอีกครั้ง ทั้งสองคนกอดเกี่ยวกันไว้แน่นท่ามกลางหยาดเหงื่อและน้ำรักที่เปรอะเปื้อนอยู่บนที่นอน คณินไม่รีบร้อนที่จะถอนกายออก เขาเพียงแต่กอดเต้าหู้ไว้ในอ้อมอก จูบหน้าผากซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“เจ็บไหมครับลูกแมว...”

“แค่ตอนแรกครับ... แต่พอเฮียขยับ... มันกลับรู้สึกดีจนบรรยายไม่ถูกเลย”ชายหนุ่มยิ้มอย่างพึงพอใจ ค่อย ๆ ถอนกายออกอย่างช้า ๆ ก่อนจะรีบนำผ้ามาชุบน้ำเพื่อเช็ดทำความสะอาดร่างกายให้คนตัวเล็กอย่างเบามือ เขาจัดแจงห่มผ้าและดึงเต้าหู้เข้ามากอดไว้อีกครั้ง

“คืนนี้นอนกับเฮียนะ ห้ามหนีไปไหนเด็ดขาด”

เต้าหู้พยักหน้าด้วยแววตาปรือปรอย ซุกตัวเข้าหาไออุ่นจากแผงอกแกร่งแล้วหลับใหลไปในอ้อมกอดของชายที่เขาเพิ่งจะมอบกายและใจให้ไปจนหมดสิ้น