4 | เธอมันน่ารำคาญ

"เม็ดพลอยจะไม่หนีแน่นอนค่ะ จนกว่าคุณธามจะไม่ต้องการให้เม็ดพลอยอยู่ที่นี่ วางใจได้เลยค่ะ" เธอไม่ได้พูดเล่นเลย เพราะถ้าเธอเผ่นหนีไป แม่เลี้ยงก็ต้องหาเงินมาจ่ายชดใช้ถึงหกสิบล้าน ไม่มีทางที่แม่เลี้ยงจะหาเงินจำนวนมากได้แน่นอน นอกจากต้องขายบ้านของเธอเท่านั้น

"เข้าใจง่าย ๆ ก็ดี"

"แต่เราไม่ได้จัดงานแต่งกัน เอ่อ…คุณแม่บอกให้เราจดทะเบียนกันอย่างเดียวค่ะ เอกสารก็เตรียมมาครบแล้วนะคะ คุณแม่เตรียมมาไว้ให้แล้วค่ะ ถ้าคุณธามพร้อมเซ็นเมื่อไหร่ก็บอกได้เลยนะคะ"

"กลัวฉันจะไม่จดหรือไง? ถึงได้เตรียมเอกสารไว้เองทุกอย่างเลยน่ะ เตรียมพร้อมดีนี่ แต่ฉันต้องให้แน่ใจก่อนนะว่าเธอจะไม่ขอร้องอ้อนวอนออกไปจากที่นี่ก่อนน่ะ"

"ตามแต่คุณธามจะสะดวกเลยค่ะ งั้นเม็ดพลอยขอเก็บเสื้อผ้าออกจากกระเป๋าก่อนนะคะ แต่ว่าห้องมืดมาก มองไม่ค่อยเห็นเลยค่ะ ขออนุญาตเปิดไฟแป๊บเดียวได้ไหมคะ"

"กี่นาทีว่ามา"

"ขอเก็บเสื้อผ้าเข้าตู้แป๊บเดียวค่ะ จะรีบทำให้เร็วที่สุดค่ะคุณธาม ขอรบกวนเวลาสักนิดนะคะ"

ร่างสูงลุกจากรถเข็น ก่อนจะถือไม้เท้าแล้วแกว่งไม้ไปมาก่อนจะค่อย ๆ เดินช้า ๆ

"คุณธามจะไปไหนคะ เดี๋ยวเม็ดพลอยพาไปค่ะ"

"ไม่ต้องยุ่ง! แค่นี้ฉันเดินจนชินละ ห้องนี้ฉันคุ้นเคยและรู้แล้วว่าข้าวของอยู่ที่ไหน เพราะฉะนั้นห้ามเคลื่อนย้ายอะไรเด็ดขาด! อยากทำอะไรก็รีบทำ แล้วรีบปิดไฟด้วย"

"ได้ค่ะ จะรีบทำให้เร็วที่สุดค่ะ"

เม็ดพลอยไม่วายหันไปมองตามคนตัวสูงด้วยความเป็นห่วง เพราะเขาตาบอดก็เลยทำให้เธอไม่อยากละสายตาไปจากเขา แต่เธอก็รีบเก็บเสื้อผ้าไปแขวนไว้ในตู้ด้วยความรีบเร่ง เพราะกลัวว่าเขาจะไม่พอใจอีก จากนั้นก็รีบปิดไฟในขณะที่เขากำลังอยู่ในห้องน้ำ

เม็ดพลอยทำตัวไม่ถูกเลย เพราะคนที่เธอต้องมาอาศัยอยู่ด้วยนับตั้งแต่วินาทีนี้ เธอไม่เคยรู้จัก ไม่เคยพูดคุยและไม่เคยรู้ถึงนิสัยใจคอกันมาก่อน จึงทำให้เธอรู้สึกหนักใจเป็นอย่างมาก

เม็ดพลอยได้แต่ยืนอยู่อีกมุมหนึ่งของห้อง ท่ามกลางความมืดมิดที่เธอไม่คุ้นเคย เธอไม่รู้จะต้องทำอะไร ต้องนั่งตรงไหน แล้วต้องทำอะไรต่อจากนี้ ตอนนี้เธอรู้สึกเหมือนมาอยู่ในโลกที่เธอไม่รู้จักใครเลย จะก้าวเท้าไปตรงจุดไหนก็กังวลไปหมด เพราะกลัวจะไปเดินชนข้าวของในห้องเสียหาย

เสียงประตูห้องน้ำถูกเปิดออก พร้อมกันเสียงฝีเท้าที่เดินไปนั่งบนเตียง ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นช่วงบ่าย แต่พอไฟในห้องถูกปิดสนิท ตอนนี้ก็ไม่ต่างจากเวลาในตอนกลางคืนสักนิด

"แล้วนี่ทำไมถึงเงียบขนาดนี้ล่ะ อยู่ในห้องนี้หรือเปล่า"

"อยู่ค่ะ" เม็ดพลอยรีบตอบกลับอย่างรวดเร็วทันที

"ถ้าอยู่แล้วทำไมถึงยังไม่รู้จักหน้าที่ของตัวเองล่ะ ฉันเสียเงินไปสามสิบล้านบาท แล้วนี่ยังไม่รู้ตัวอีกหรือไงว่าจะต้องทำอะไรบ้างน่ะ"

"อ๋อ…จะให้ทำอะไรบอกได้เลยนะคะ เม็ดพลอยจะทำอย่างเต็มที่เลยค่ะ"

"แล้วผัวเมียเขาทำอะไรกันล่ะ ยังต้องให้ฉันบอกอีกหรือไง"

"ขอโทษจริง ๆ ค่ะ งั้นเม็ดพลอยขอตัวไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

ตุ่บ!

"โอ๊ย..." ด้วยสภาพห้องที่มืดสนิทและเธอก็ยังไม่ชินกับข้าวของที่วางอยู่ตามจุดต่าง ๆ จึงทำให้เม็ดพลอยไปเดินชนขอบโต๊ะ จนของบนโต๊ะตกกระจายไปบางส่วน

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าทำข้าวของเสียหายน่ะ!"

"ขอโทษจริง ๆ นะคะ พอดีว่าเม็ดพลอยไม่เห็น มันมืดน่ะค่ะ"

"น่ารำคาญจริง ๆ เลย รีบขึ้นเตียงมาเดี๋ยวนี้!"

"คะ?"

"ฉันบอกให้ขึ้นเตียงไง"

"เอ่อ…ตอนนี้เลยหรือคะคุณธาม"

"หน้าที่ของเมียคือปรนนิบัติผัวไม่ใช่หรือไง จะตอนไหนก็เหมือนกันนั่นแหละ"

"ขอเปิดไฟก่อนได้ไหมคะ จะเก็บของของคุณธามที่ตกพื้นให้เข้าที่ก่อนน่ะค่ะ"

"รีบ ๆ เลย จำไว้ว่าฉันไม่ชอบรอ ถ้าฉันสั่งให้ทำอะไรก็ต้องทำตอนนั้นเลยเข้าใจไหม"

"เข้าใจแล้วค่ะ ขอโทษด้วยจริง ๆ นะคะ จะรีบเก็บของเดี๋ยวนี้แหละค่ะ"

"เก็บของเสร็จเปิดไฟที่หัวเตียงก็พอ แล้วปิดไฟห้องด้วย" ร่างสูงที่นั่งอยู่ขอบเตียงอีกฝั่งกำลังหันหลังคุยกับเธอ   เม็ดพลอยรีบเก็บของอย่างรีบเร่ง ก่อนจะรีบเปิดโคมไฟแสงสีส้มอ่อน ๆ แล้วปิดไฟห้องตามที่เจ้าของห้องสั่ง

เม็ดพลอยรีบเดินไปที่เตียงด้วยความรีบเร่ง ถึงเธอจะไม่เคยคบกับใครมาก่อน แต่เธอก็ไม่ได้ใสซื่อถึงขนาดไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้

"ถอดเสื้อผ้าสิ!" 

"เม็ดพลอยขอไปอาบน้ำก่อนได้ไหมคะคุณธาม"

"คิดจะถ่วงเวลาหรือไง"

"ไม่ใช่นะคะ คือว่าวันนี้เม็ดพลอยเก็บของแล้วเหงื่อออกเยอะค่ะ ก็เลยคิดว่าไปอาบน้ำก่อนน่าจะดีกว่า"

"ฉันเคยบอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าขัดใจและไม่ชอบรอ!"

"ชะ…ใช่ค่ะ"

"ถ้าเข้าใจแล้วก็ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด แล้วขึ้นเตียงเดี๋ยวนี้!"

"คะ…ค่ะ" เม็ดพลอยรีบถอดเสื้อผ้าออกมือไม้สั่น ถึงแม้คนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอตรงหน้าจะมองไม่เห็น แต่เธอก็ยังรู้สึกอายและประหม่าอยู่ดี

หลังจากที่บิดาของเธอเสียชีวิตไปเมื่อห้าปีก่อน เธอก็ไม่เคยพบกับความอบอุ่นของคนในครอบครัวอีกเลย เพราะแม่เลี้ยงที่เคยเคารพเหมือนกับมารดาของเธอคนหนึ่งกลับเปลี่ยนไปเป็นคนละคน แล้วชีวิตเธอก็ต้องลำบากมาตลอด เพราะแม่เลี้ยงไม่ส่งเสียให้เรียนและหยิบยื่นเงินให้เธอเลย แม้ว่าจะเป็นสมบัติที่บิดาของเธอทิ้งไว้เพื่อให้ใช้จ่ายร่วมกันในครอบครัว แต่เธอก็ไม่เคยได้แตะต้องนอกจากในส่วนของตัวเองที่บิดาให้เธอเท่านั้น จนเธอต้องหางานเสริมทำเพื่อส่งเสียตัวเองเรียนจนจบ

เม็ดพลอยไม่มีเวลาแม้แต่จะคุยกับผู้ชายคนไหน เพราะลำพังแค่ทำงานกับเรียนก็เหนื่อยมากพออยู่แล้ว จนมาถึงตอนนี้ชีวิตของเธอก็ยังเจอแต่อุปสรรค ขนาดคู่ครองยังไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตเองได้เลย

เม็ดพลอยรีบสลัดความคิดออกไปทันที ก่อนจะถอดชุดตัวเองออกเกือบหมด ยกเว้นชุดชั้นในกับกางเกงชั้น เธอยังไม่กล้าพอที่จะถอดทั้งหมดในตอนนี้ ก่อนจะรีบขึ้นไปบนเตียงนุ่มอย่างรวดเร็ว

มือหนารั้งต้นแขนเล็กแล้วกดลงบนเตียงนุ่มเด้งทันที เมื่อได้ยินเสียงตอนที่เธอขึ้นมาบนเตียง ก่อนจะออกแรงบีบไปที่ต้นแขนด้วยความโมโหเพราะคนใต้ร่างไม่ยอมทำตามคำสั่งเขา

"ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่าให้ถอดเสื้อผ้าออกให้หมด!"

"เม็ดพลอยกลัวคุณธามจะรอนานก็เลยรีบขึ้นเตียงก่อนน่ะค่ะ ขอโทษด้วยนะคะ เม็ดพลอยจะรีบถอดเดี๋ยวนี้เลยค่ะ"

เม็ดพลอยรีบถอดบราเซียลายลูกไม้สีหวานมือไม้สั่น ถึงคนตรงหน้าจะมองไม่เห็นว่าเธอเป็นยังไง แต่เธอก็ยังกลัวและอายอยู่ดี

กางเกงชั้นในชิ้นสุดท้ายถูกถอดออกในที่สุด ผิวขาวเนียนใสที่สะท้อนกับแสงไฟสีส้มอ่อน ๆ ยิ่งทำให้ร่างเปลือยดูน่าหลงใหลยิ่งขึ้น เม็ดพลอยไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าคนตัวใหญ่ที่ยังใส่แว่นตาอยู่ด้วยซ้ำ ถึงจะรู้ว่าอีกฝ่ายมองไม่เห็น แต่เธอก็ไม่กล้าเงยหน้าสบตาอยู่ดี

มือเล็กนั่งคุกเข่าก่อนปิดส่วนสงวนไว้ ก่อนที่มือแกร่งแข็งแรงจะจับไหล่เล็ก แล้วใช้มืออีกข้างดันคางเล็กให้เงยหน้าขึ้น

"ก้มหน้าทำไม!" ร่างเล็กสะดุ้งโหยง พยายามควบคุมร่างกายไม่ให้สั่น 

"คะ...คือว่า" เม็ดพลอยพยายามบังคับเสียงให้เป็นปกติที่สุด ทั้ง ๆ ที่เธอกังวลแทบตาย ใบหน้าใสแดงก่ำด้วยความอาย แต่นิ้วแกร่งที่ออกแรงบีบคางเล็กด้วยความไม่พอใจ ก็ทำให้เม็ดพลอยเจ็บแทบน้ำตาเล็ด

"อย่ามาทำสะดีดสะดิ้งเหมือนกับไม่เคยหน่อยเลยน่า เล่นตัวแบบนี้มันน่ารำคาญเข้าใจไหม! ตัวสั่นเป็นเจ้าเข้าทำอย่างกับไม่เคยอย่างนั้นแหละ อย่าตอแหลให้มากนักนะ ถ้าเธอกล้ามาเหยียบถึงบ้านผู้ชายแบบนี้ได้ก็ร่านพอตัวล่ะ"

"ขอโทษนะคะ คือความจริงแล้วเม็ดพลอยไม่ได้กลัวหรอกค่ะ แต่แค่ในห้องมันหนาวน่ะค่ะ"

"หึ! ก็นึกไว้อยู่แล้ว คิดว่ากำลังจะเล่นละครตบตาฉัน เสแสร้งว่าตัวเองบริสุทธิ์อยู่เสียอีก แต่บอกไว้ก่อนนะ ถึงแม้ว่าฉันจะมองไม่เห็น แต่ฉันก็ดูออกว่าใครทำจริงหรือใครแสดง ไม่ต้องทำตัวหรือแสดงสีหน้าอะไรออกมาหรอก เพราะยังไงฉันก็มองไม่เห็นอยู่แล้วนี่ บางทีตอนนี้เธอก็อาจจะเปิดไฟในห้องอยู่ก็ได้ จริงไหม? แล้วเธออาจจะโกหกฉันว่าเธอปิดไฟแล้ว เพราะคนตาบอดมันก็ไม่ต่างจากคนโง่ไง เหมือนกับที่เธอมาแต่งงานกับฉันเพราะคิดว่าครอบครัวฉันโง่และหลอกเอาเงินง่ายไง ใช่หรือเปล่าล่ะ"