3 | เจ้าสาวของชายตาบอด

"นี่เงินสดสามสิบล้านค่ะ"

"ขอบคุณนะคะคุณนาย ถ้าลูกสาวของฉันทำอะไรให้ไม่พอใจก็โทรมาบอกได้เลยนะคะ ฉันจะสั่งสอนเอง ว่าแต่เจ้าบ่าวไม่ได้มาด้วยหรือคะ"

"ไม่อยากมาน่ะค่ะ เห็นบอกว่ามาก็ไม่เห็นหน้าเจ้าสาวอยู่ดี ก็เลยรออยู่ที่บ้าน ว่าแต่หนูเตรียมพร้อมหรือยังล่ะ"

"เตรียมเสร็จแล้วค่ะคุณนาย"

"ก็ดี งั้นก็ไปกันได้ละ อ้อ…คุณชิดจันทร์อย่าลืมข้อตกลงของเรานะคะ ถ้าลูกสาวของคุณทนอยู่กับลูกชายฉันไม่ไหว คุณต้องจ่ายเรามาสองเท่า"

"เม็ดพลอย มานี่ก่อนสิลูก" ชิดจันทร์ทำท่าทางใจดีเรียกลูกสาวเสียวหวาน ก่อนจะกระซิบบอกเม็ดพลอยเสียงห้วนแกมขู่เบา ๆ "ห้ามหนีออกมาจากที่นั่นเด็ดขาด นี่คือคำขาดของฉัน ถ้าต้องเสียเงินหกสิบล้านบาท ฉันก็ต้องขายบ้านหลังนี้เท่านั้นเข้าใจไหม!"

"เข้าใจแล้วค่ะคุณแม่ แต่ห้ามขายบ้านเด็ดขาดนะคะ"

"กำชับลูกสาวแล้วเรียบร้อยค่ะ ไม่ต้องเป็นห่วงนะคะคุณนาย ลูกสาวฉันเป็นคนจิตใจดี เชื่อว่าจะดูแลลูกชายของคุณได้อย่างดีแน่นอนค่ะ"

"โอเค งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ เธอก็ตามมาที่รถสิ"

"ค่ะ" เม็ดพลอยไม่ได้มีความรู้สึกว่านี่คือการแต่งงานเลยด้วยซ้ำ แต่มันเหมือนการขายของอะไรบางอย่างที่แค่จ่ายเงินแล้วก็จบ

เม็ดพลอยขึ้นไปนั่งบนรถด้วยความกังวลใจ พลางเหลียวมองตามบ้านหลังใหญ่ด้วยความอาลัยอาวรณ์จนสุดทาง

เธอไม่รู้เลยว่า ชีวิตในวัยยี่สิบสามปีนี้จะเป็นยังไงต่อไป เพราะเป็นครั้งแรกที่เธอต้องอยู่ห่างจากบ้านที่เธอรักไปนานแค่ไหนก็ไม่รู้เลย ไม่รู้ว่าเธอจะได้มีโอกาสได้กลับมาที่บ้านหลังนี้อีกหรือเปล่าด้วยซ้ำ

บ้านหรูสไตล์ยุโรปบนพื้นที่หลายสิบไร่ ดูหรูหราจนเม็ดพลอยเผลอยืนมองนิ่งอย่างลืมตัว เพราะรู้สึกตื่นตาตื่นใจจนละสายตาไม่ได้ 

"มัวยืนเซ่ออยู่ทำไมล่ะ เข้าไปข้างในได้แล้ว ฉันไม่ได้มีเวลาว่างมามัวทำเรื่องไร้สาระกับคนอย่างเธอหรอกนะ แค่ครอบครัวฉันให้เธอมาอยู่ร่วมชายคาด้วยก็ดีแค่ไหนแล้ว กับครอบครัวเธอที่จ้องจะหาผลประโยชน์จากครอบครัวฉันน่ะ อย่าคิดว่าพวกฉันจะรวยแล้วโง่นะ ถ้าไม่มีบุญบารมีของพ่อเธอค้ำหัวอยู่ คิดหรือไงว่าจะมีคนชายตามองครอบครัวเธอที่ตกต่ำขนาดนี้หรือไง"

เม็ดพลอยถึงกับสะอึกและจุกอยู่ในใจ ผู้หญิงคนนี้เป็นมารดาของว่าที่สามีเธอ เธอนึกว่าคนตรงหน้าจะใจดีและดูอบอุ่นเหมือนตอนที่อยู่บ้านเธอเสียอีก ที่ผ่านมาคงแค่แสดงละครตบตาสินะ

"ขอโทษด้วยนะคะคุณแม่"

"อย่ามาเรียกฉันว่าคุณแม่นะ ใครแม่เธอไม่ทราบ เรียกฉันเหมือนที่แม่ของเธอเรียกดีกว่ามั้ง เพราะฉันไม่คิดจะญาติดีกับเธออยู่แล้ว"

"ขอโทษนะคะคุณนาย" เม็ดพลอยรีบก้มศีรษะลงเพื่อเป็นการขอโทษ ก่อนจะเดินตามเจ้าของบ้านหรูเข้าไปโดยมีพ่อบ้านเดินถือกระเป๋าตามมาติด ๆ

"พาเด็กคนนี้ไปที่ห้องของตาธามได้ละ"

"ครับคุณนาย"

เม็ดพลอยเดินตามพ่อบ้านแล้วขึ้นลิฟต์ไป เธอก็ต้องตกใจอีกครั้งว่าในบ้านหรูหลังนี้มีลิฟต์ส่วนตัวด้วย ตั้งแต่ที่เธอเดินเข้ามาในบ้านหรูสไตล์ยุโรปหลังนี้ ก็มีเรื่องที่ทำให้เธอประหลาดใจไม่หยุด

"ห้องนี้ครับ"

"ขอบคุณมากนะคะที่ยกกระเป๋ามาให้ถึงที่นี่เลย"

"ไม่เป็นไรครับ งั้นผมขอตัว" เม็ดพลอยยกมือไหว้พ่อบ้านที่ยังดูไม่แก่ แต่ก็คงจะอายุมากกว่าเธอแน่นอน

มือเล็กเปิดประตูเข้าไปช้า ๆ หัวใจของเธอเต้นแรงมาก ความรู้สึกราวกับกำลังเข้าไปในห้องเชือด ถึงแม้จะเคยเจอคนที่จะมาเป็นสามีของเธอครั้งหนึ่งเมื่อสัปดาห์ก่อนแล้ว แต่ตอนนั้นเขาสวมแว่นดำและสวมหน้ากากอนามัย เธอก็เลยไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขาเลยสักครั้ง

สัมผัสแรกหลังจากก้าวเข้าห้อง ขนกายของเธอก็ตั้งชันเพราะอากาศที่เย็นฉ่ำของเครื่องปรับอากาศในห้องนี้ มันหนาวจนเธอต้องห่อไหล่ แล้วมือเล็กก็รีบคลำหาสวิตช์ไฟในห้องเพื่อต้องการความสว่าง เพราะเธอไม่ค่อยชอบในที่มืดแบบนี้เลย 

หลังจากเธอหาสวิตช์ไฟเจอ ในห้องก็พลันสว่างจ้า เธอเห็นชายร่างใหญ่ที่จะต้องเป็นสามีของเธอตั้งแต่วันนี้ กำลังนั่งอยู่บนรถเข็นอยู่ตรงหน้าต่างของห้อง 

"ใครบอกให้เธอเปิดไฟ ปิดเดี๋ยวนี้!"

"ขะ...ขอโทษค่ะ พอดีเม็ดพลอยไม่รู้น่ะค่ะ เอ่อ…ว่าแต่คุณธามรู้ได้ยังไงหรือคะว่าเม็ดพลอยเปิดไฟน่ะ ก็ไหนคุณธามบอกว่า...เอ่อ…คุณตาบอดไงคะ" เม็ดพลอยรีบปิดไฟทันทีตามคำสั่งของเจ้าของห้อง แม้ว่าจะรู้สึกกลัวแค่ไหนก็ตาม

"เสียงเปิดสวิตช์ไงล่ะ ถึงฉันจะตาบอด แต่หูฉันก็ไม่ได้บอดด้วยนี่ ว่าแต่มาถึงสักที รู้หน้าที่ตัวเองดีใช่ไหม"

"รู้ค่ะ เป็นภรรยาก็ต้องดูแลสามี ต่อจากนี้ไปเม็ดพลอยจะเป็นดวงตาให้คุณธามเองนะคะ ถ้าคุณธามอยากจะทำอะไรบอกได้เลยค่ะ เม็ดพลอยจะช่วยเหลือคุณอย่างเต็มที่เลย"

"ไม่ต้องทำมาแสดงเป็นภรรยาที่แสนดีหรอก ตอนนี้ไม่มีใครอยู่ในห้องนอกจากฉันกับเธอ ไม่ต้องแกล้งทำเป็นแสนดีก็ได้"

"ไม่ใช่นะคะ ที่พูดมาทั้งหมดเม็ดพลอยไม่ได้แกล้งทำนะคะ เม็ดพลอยเต็มใจจะช่วยคุณธามจริง ๆ ค่ะ ไม่ได้มีเจตนาที่ไม่ดีอะไรทั้งนั้น นี่คือความรู้สึกจากใจจริงเลยค่ะ"

"อ๋อ…จะบอกว่าที่แต่งงานกับฉันเนี่ยเพราะเธอเต็มใจอย่างงั้นสินะ"

"เอ่อ...ก็ไม่ใช่ว่าเต็มใจหรอกค่ะ แต่ผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายอยากให้แต่ง ในเมื่อมันเป็นข้อตกลงของผู้ใหญ่ก็ต้องทำ ถึงแม้ว่าเราจะไม่ได้รักกัน แต่เม็ดพลอยก็จะตั้งใจทำหน้าที่ของตัวเองให้ดีที่สุดค่ะ จะดูแลคุณธามให้ดี จะทำหน้าที่ภรรยาอย่างสุดความสามารถและจะทำให้ดีที่สุดนะคะ"

"หึ! เธอเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า" น้ำเสียงเข้มเอ่ยขึ้นมาเหมือนได้ฟังเรื่องตลก "เป็นเพราะฝ่ายเธอเองไม่ใช่หรือไงที่อยากจะแต่งงานกับครอบครัวฉันจนตัวสั่น จนต้องโทรมาขอแต่งด้วยตัวเองนะ"

"เอ๊ะ? เอ่อ…คุณแม่น่ะหรือคะที่เป็นคนสั่งเอง"

"หึ! นี่คงคิดว่าฝ่ายฉันจะพิสวาสเธอมากนักหรือไง แต่ก็เอาเถอะ ไหน ๆ ก็ได้มาเป็นผัวเมียกันแล้ว ก็มาเล่นกันให้สนุกเถอะ"

"เม็ดพลอยขอโทษนะคะ ขอโทษแทนคุณแม่ด้วยค่ะ ที่ทำให้ทุกคนต้องเดือดร้อน ขอโทษด้วยจริง ๆ ค่ะ"

"ขอโทษแล้วได้อะไรล่ะ ส่งลูกสาวให้มาแต่งงานกับคนรวย แล้วหวังจะเรียกสินสอดแพง ๆ แบบนี้ พอรู้ว่าฝ่ายฉันไม่มีทางปฏิเสธคำขอของครอบครัวเธอได้ เพราะบารมีของคนที่ตายไปแล้ว ถึงจะรู้ว่าฉันตาบอดแต่ก็ยังยัดเยียดเธอให้มาแต่งงานกับฉัน ถ้าไม่เรียกว่าครอบครัวเห็นแก่เงิน จะให้เรียกว่าอะไร"

"เม็ดพลอยคิดว่าเป็นการตกลงของทั้งสองครอบครัวเสียอีกนะคะ นี่คุณแม่เป็นฝ่ายมาขอแต่งงานด้วยตัวเองเลยหรือเนี่ย"

เธอเข้าใจว่าทั้งสองครอบครัวคุยกันมาตลอด แต่พอนึกถึงคำพูดของมารดาของชายตรงหน้าแล้ว เธอก็เข้าใจทุกอย่างแล้ว แม่เลี้ยงของเธอบังคับให้มาแต่งงานเพื่อต้องการเงินเท่านั้น ส่วนครอบครัวของคนที่เธอจะต้องแต่งงานด้วย ก็ไม่มีใครยินดีต้อนรับเธอเลยสักคน

"หึ อย่ามาทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นหน่อยเลยน่า แต่ก็ขำกับความพยายามอยากจะได้เงินของครอบครัวเธอดีนะ ขนาดรู้ว่าฉันตาบอดก็ยังยัดเยียดลูกสาวให้แต่งงาน หน้าด้านหน้าทนดีเนอะ โดยเฉพาะเธอเนี่ย…แต่ก็ช่างเถอะ แค่เศษเงินสามสิบล้านมันไม่ได้ทำให้ครอบครัวฉันลำบากหรอก  ยังไงก็ทนอยู่ที่นี่ให้ได้แล้วกัน อย่าหนีไปจากบ้านนี้ก่อนล่ะ ถ้าไม่อยากเสียเงินหกสิบล้านน่ะ แต่ว่าแม่ของเธอจะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่ายล่ะเนอะ ขนาดลูกสาวยังเอามาขายกินเลยนี่"

ทุกคำพูดทุกประโยคของคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามีของเธอ มันเหมือนโดนสาดน้ำกรดใส่หัวใจของเธอให้โดนกัดกร่อนไปทีละน้อย ถูกคำที่มีแต่คำดูถูก เหยียดหยาม เหมือนเธอไร้ค่าที่มาขอเศษเงินของเขา เธอก็ได้แต่เก็บเอาความรู้สึกเจ็บปวดเหล่านั้นไว้ให้ลึกที่สุดของหัวใจ เธอจะต้องเข้มแข็ง เพราะนี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น