Share

๒ สดุดีทหารกล้า

last update publish date: 2026-04-08 12:19:23

๒

สดุดีทหารกล้า

         

          ไม่เบาเลยเจ้า

          ประโยคนี้ก้องในหูจูซานเฉียวซ้ำ ๆ แม้ร่างสูงจะเดินลับขึ้นบันไดไปไกลแล้ว นางก็ยังสลัดประโยคเมื่อครู่ไปจากหัวไม่ได้ เอ่ยทวนคำพูดนั้นอีกครั้ง

          “ไม่เบาเลยเจ้าเช่นนั้นหรือ ท่านอ๋องคงไม่ได้หมายถึงตัวข้ากระมัง”

          จูซานเฉียวยืนนิ่ง สีหน้าเริ่มย่ำแย่ บีบแก้ม เอว แขนตัวเองที่แตะหรือสัมผัสจุดใดก็นุ่มนิ่ม

          “วันนี้ข้าจะไม่กินขนมหวานอีกแล้ว ฮือ~ขายหน้าที่สุด เหตุใดท่านอ๋องไม่ปล่อยให้ข้าตกบันไดไปเลย”

          จูซานเฉียวจวนเจียนจะร้องไห้ ในหัวคิดหาวิธีมากมายขจัดส่วนเกินในร่างกาย ทว่าในตอนนั้นเองที่เสียง หยางยี่เหรินนางกำนัลคนสนิทองค์หญิงใหญ่อีกคนหนึ่งดังขึ้น เรียกนางให้กลับมาอยู่กับสถานการณ์ปัจจุบัน

          “ซานเฉียว องค์หญิงทรงเรียกหา”

          “หะ! อ๊ะ อ้อ ข้าจะไปเดี๋ยวนี้”

          จูซานเฉียวยกชายกระโปรงขึ้นเล็กน้อย ก้าวเท้าขึ้นบันไดไปชั้นสามของหอคอยซึ่งเป็นชั้นที่องค์หญิงใหญ่ประทับอยู่ แน่นอนว่าจำนวนบันไดหลายขั้นนี้ทำนางหายใจหอบหนัก แผ่นหลังร้อนผ่าวเริ่มมีเหงื่อซึม

          “แฮ่ก ๆ เหนื่อย...อยากได้ของหวาน”

          กึก!

          พูดเองชะงักเอง เพราะเมื่อครู่นางยังคิดหาทางเอาเนื้อส่วนเกินออกไปจากร่างกาย แต่พอเสียเหงื่อน้ำตาลตกก็หาเรื่องเอาน้ำตาลเข้าร่างกายอีกครั้ง

          “ซานเฉียว เจ้าหายไปที่ใดมา สืบข่าวได้ความมาแปดเก้าเรื่องแล้วกระมัง เหตุใดถึงหายไปนานนัก”

          “ก็ไม่ถึงกับแปดเก้าเรื่องหรอก เหนื่อยกับการขึ้นบันไดอยู่ แฮ่ก ๆ”

          จังหวะการหายใจเข้าออกจูซานเฉียวยังไม่คงที่ ดวงตาทอดมองไปยังสองร่างสูงศักดิ์ที่ยามนี้ตระกองกอดกันเพื่อคลายความคิดถึง

          “องค์หญิงแย้มยิ้มงดงามนัก ต่อจากนี้ก็คงจะยิ้มมากขึ้น เพราะมีท่านอ๋องมาป้วนเปี้ยนอยู่ใกล้ ๆ”

          จูซานเฉียวยิ้มให้กับภาพนี้ โดยไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังโดนหยางยี่เหรินหรี่ตาจับผิดอยู่

          “ข้าว่าไม่ได้มีเพียงองค์หญิงที่จะยิ้มมากขึ้น เจ้าเองก็คงจะยิ้มมากขึ้นเช่นกัน ข้าจำได้ไม่มีลืม เจ้าเข้าวังมาเพราะใครและอยู่ต่อเพราะใคร”

          หยางยี่เหรินยิ้มทะเล้นก่อนที่จะชายตาไปมองอ๋องกุนซุนหยุนไฮ้ที่ยามนี้ผละตัวจากองค์หญิงแล้ว

          “พี่หญิง ข้าคิดถึงท่าน”

          “พี่หญิงก็คิดถึงเจ้า แผ่นดินต้าลู่สงบได้ก็เพราะเจ้าเป็นผู้นำทัพที่ดี พี่หญิงภูมิใจในตัวเจ้า พวกเราชาวแคว้นต้าลู่เป็นหนี้ความเสียสละของเจ้าและทหารทุกคนแล้ว”

          “ข้าไม่คิดว่าสิ่งที่กระทำไปทั้งหมดคือความเสียสละ ที่ข้ายอมทำก็เพราะพี่หญิงอาศัยในแผ่นดินนี้ ข้ารวมถึงพวกเราทุกคนทำเพื่อคนที่เรารัก ยอมเป็นอาวุธสังหารศัตรูเพื่อสร้างแผ่นดินที่สงบสุขให้คนที่เรารัก”

องค์หญิงกงซุนหมิงจูส่งยิ้มหวานซึ้งให้เขา ยื่นมือไปเช็ดคราบฝุ่นที่เกาะอยู่บนพักตร์หล่อเหลาไม่คล้ำหมองมากนักแม้จะตากแดดตากลมมาหลายปี

“ไม่ว่าใครจะสำนึกในบุญคุณนี้หรือไม่ พี่หญิงขอเป็นคนหนึ่งที่จะจดจำวีรกรรมแกล้วกล้า สดุดีเจ้าและนายทหารทุกคนให้สมกับที่เหน็ดเหนื่อยมาหลายปี ฝากเจ้านำความนี้บอกแก่ทหารทุกคน ขอบคุณที่พาตัวเองกลับมาเมืองหลวงได้อีกครั้ง ขอบคุณที่มีชีวิตอยู่ ที่สร้างแผ่นดินอันสงบล่มเย็นให้แก่คนที่พวกท่านรัก”

อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ดวงตาเป็นประกายที่ได้ฟังคำพูดนี้ของเสด็จพี่หญิง

“เหตุใดต้องฝากข้าบอก ในเมื่อพี่หญิงยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา ไยไม่บอกด้วยตนเอง”

อ๋องกงซุนหยุนไฮ้จูงมือองค์หญิงกงซุนหมิงจูมาตรงระเบียงหอคอยก็เห็นว่าทหารที่เดินอยู่แถวแรกมาหยุดอยู่หลังอาชาศึกตัวใหญ่ด้านหลังคนสนิทนามว่าเหวยฮู่ อูต้าหลี

เมื่อเหวยฮู่ผู้เป็นมือขวาเห็นสัญญาณที่เจ้านายส่งให้ก็ดึงบังเหียนม้าบังคับให้หมุนไปเผชิญหน้ากับทหารทั้งกองทัพ

“ทั้งหมดจัดแถว!”

“เฮ!”

เสียงขานรับดังอึกทึกเรียกทหารที่อยู่ป้อมหอคอยและชาวเมืองให้หันมาให้ความสนใจ

ทุกคนท่าทางตื่นเต้นขึ้นเป็นทวีคูณ เมื่อสัมผัสได้ถึงบรรยากาศดุดันของทหารผ่านศึก

องค์หญิงกงซุนหมิงจูเองก็ใจสั่นไหวไม่แพ้คนอื่น ยามนี้นางรู้สึกราวกับตนเป็นจุดรวมสายตาของทหารทุกคน ยิ่งเหวยฮู่ตะโกนออกคำสั่งให้ทำความเคารพองค์หญิงใหญ่ ทหารแถวหน้าทวนคำสั่งให้ทหารแถวหลังได้ยิน ไม่นานก็ตามมาด้วยการเคารพองค์หญิงแบบธรรมเนียมกองทัพเสียงดังกระหึ่ม ความรู้สึกการได้รับความเคารพประเดประดังเข้ามาจนนางตั้งรับไม่ทันไปชั่วขณะ

“หยุนไฮ้ พี่หญิงทำตัวไม่ถูก”

“พี่หญิงโปรดพึงระลึกเสมอ พี่หญิงคือหัวใจของข้า ทหารกล้าที่ศรัทธาในตัวข้าจะต้องเคารพพี่หญิง”

องค์หญิงกงซุนหมิงจูเห็นสีหน้าท่าทางจริงจังของเขาแล้วก็พยักหน้ารับ คำพูดที่ถ่ายทอดผ่านกงซุนหยุนไฮ้เมื่อครู่ ยามนี้นางกำลังถ่ายทอดมันด้วยตนเอง

“ทหารกล้าทั้งหลาย...”

ทุกสรรพเสียงเงียบสงบเพื่อฟังคำพูดองค์หญิงใหญ่ที่เปล่งเสียงดังสุดเท่าที่ชีวิตนี้เคยทำมา

“ข้ากงซุนหมิงจูในฐานะชาวเมืองคนหนึ่งขอขอบคุณท่านทั้งหลายที่ใช้หยาดเหงื่อ ทุ่มเทแรงกายเพื่อให้แผ่นดิน ต้าลู่ที่พวกเรารักกลับมาสงบสุข ข้าขอบคุณทุกท่านที่ยังมีลมหายใจและชีวิตกลับมาเมืองหลวง กงซุนหมิงจูคนนี้จะจดจำวีรกรรมและสดุดีพวกท่านไปจนตราบนานเท่านาน...

ขอทหารผู้วายชนม์ทุกท่านสู่ภพภูมิที่ดีให้สมกับที่สร้างคุณงามความดีเอาไว้ให้คนรุ่นหลัง แผ่นดินต้าลู่สงบสุขได้เพราะท่านทั้งหลายที่พลีกายถวายชีวิต ขอทุกท่านที่อยู่ตรงนี้และไม่อยู่ตรงนี้ รับการคารวะจากกงซุนหมิงจู”

องค์หญิงกงซุนหมิงจูมือขวาทับมือซ้าย โค้งกายลงให้ทหารเรือนหมื่นตรงหน้า

ทหารทั้งป้อม ข้าหลวงของนางรวมถึงชาวเมืองที่ได้ยินเสียงหวานแต่เต็มไปด้วยพลังนี้ ต่างพากันทำความเคารพทหารกล้าตรงหน้าพร้อมกันทุกคน เสียงประสานไปในทางเดียวกันว่า...

‘โปรดทหารกล้ารับการคารวะจากข้า’

กล่าวคำพูดประโยคเดิมหลายครั้งทำทหารที่รู้สึกขอบคุณตัวเองเช่นกันที่หอบสังขารพาร่างมีลมหายใจคืนสู่เหย้าได้อีกครั้ง

น้ำตาซึมแล้ว!        

ณ ห้องทรงอักษร

เหตุการณ์หน้าหอคอยประตูเมืองถึงพระเนตรพระกรรณฮ่องเต้กงซุนเทียนชานในวัย 28 ชันษาทั้งเรื่องค่ายกลอีกาและเรื่องสดุดีกองทัพ

“เหตุใดต้องเป็นวันนี้ เป็นความตั้งใจของเขาหรือของใคร ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่”

พระขนงจรดเข้าหากันเพราะไม่ได้ยินเรื่องค่ายกลในเมืองหลวงนานแล้ว ซึ่งเรื่องนี้กลับมาอยู่ในสารระบบของทุกคนอีกครั้งก็ตอนที่กองทัพปีศาจเข้าเมืองหลวง พระองค์จึงมีสองสันนิษฐาน

หนึ่งอ๋องกงซุนหยุนไฮ้สร้างสถานการณ์อันตรายเพื่อให้ตนเป็นวีรบุรุษ สองมีคนตั้งใจให้ร้าย หากเขาแก้ไขค่ายกลไม่ได้ก็ยากจะหนีคำครหาจากใครเช่นเรื่อง ‘กาลกิณี’

“หวู่กงกง เจ้าเห็นว่าเรื่องค่ายกลอีกามีนัยใดแอบแฝงหรือไม่”

ฮ่องเต้กงซุนเทียนชานถามความเห็นหวู่กงกงที่เคยเป็นขันทีรัชกาลก่อนจึงอยากได้ความเห็นจากผู้ที่ประสบกับเหตุการณ์นี้มานับไม่ถ้วน

“กระหม่อมคิดว่าเรื่องนี้จะต้องหยั่งเชิงดูก่อนพ่ะย่ะค่ะ จะตัดสินเพียงสถานการณ์เดียวเท่านั้น หาได้ไม่”

“เช่นนั้นส่งคนไปเชิญเสด็จท่านอ๋องมาที่ห้องทรงอักษร ขุนนางที่รออยู่ท้องพระโรงให้เชิญกลับกันได้เลย เชิญราชเลขาลั่วมาที่นี่ด้วย เจิ้นจะให้เขาออกราชโองการปูนบำเหน็จให้ทุกคนตามผลงาน”

“รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะฝ่าบาท”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๑๘๐ บทส่งท้าย

    ๑๘๐บทส่งท้ายงานอภิเษกที่ควรจะยิ่งใหญ่ถูกจัดแบบเรียบง่ายตามสถานการณ์และความประสงค์ของเจ้าบ่าวเจ้าสาวที่วันนี้อยู่ในชุดแต่งงานสีน้ำเงินเหลือบม่วง ลายปักเรียบง่าย มีส่วนสีแดงมงคลให้เห็นเพียงขอบเสื้อเท่านั้นเครื่องประดับ มงกุฎหงส์ กำไล ยังคงประดับสมกับตำแหน่งพระชายางานอภิเษกที่มาพร้อมกับทายาทราชวงศ์กงซุน!ผลการตรวจเมื่อสามวันก่อนหน้านี้ เป็นจริงอย่างที่กัวน่ายเหมี่ยวคิดเอาไว้ จูซานเฉียวมีโอกาสตั้งครรภ์สูง แม้ชีพจรจะยังวัดได้ไม่แน่ชัดนัก แต่จากการสอบถามอาการเบื้องต้นเช่นรอบเดือนที่ควรมาแต่ไม่มาก็ทำให้แน่ชัดว่านี่เป็นสัญญาณการตั้งครรภ์พิธีอภิเษกแบบเรียบง่ายถูกจัดขึ้นในห้องโถง ของเรือนรับแขกจวนอ๋อง ผู้ที่มาร่วมงานอภิเษกในครั้งนี้นอกจากจะมีฮ่องเต้กงซุนเทียนชานและฮองเฮาแล้ว ยังมีไทเฮา จูไท่เฟยนั่งในตำแหน่งบรรพบุรุษของอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ จูกังเจิ้ง กัวน่ายเหมี่ยว เซียงไช่นั่งในตำแหน่งบรรพบุรุษของเจ้าสาว รับการคาร

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๑๗๙ เตรียมตัวรับกับสถานะใหม่

    บทที่ ๑๗๙เตรียมตัวรับกับสถานะใหม่สาววันก่อนงานอภิเษก ทั้งจวนอ๋องและจวนตระกูลจูต่างได้รับของขวัญมากมายจากคนในวงการขุนนางด้วยกันเอง จูซานเฉียวได้รับการรายงานข่าวนี้จากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่มาเฝ้าห้องหอเจ้าสาวด้วยตนเอง ทั้งที่พิธีการนี้ ราชวงศ์น้อยคนนักจะยึดหลักตามวิถีชาวบ้านการกระทำนี้ช่วยเพิ่มคะแนนความประทับใจที่จูกังเจิ้งมีต่อเขยสูงศักดิ์จนเขาสัมผัสได้หลังจากที่จูกังเจิ้งเสร็จงานจากศาลต้าหลี่ก็ตรงมาหาอ๋องกงซุนหยุนไฮ้ที่ตั้งใจมาเฝ้าเจ้าสาวถึงขั้นเตรียมเก้าอี้เอนกาย ชาพร้อม หมอนรองคอพร้อม ประหนึ่งว่าจะปักหลักอยู่ที่นี่ ไม่คิดไปที่ใดจนกว่าจะผ่านพ้นสามวันนี้ไปหลังจากทักทายกันแล้ว ประโยคแรกที่จูกังเจิ้งเอ่ยก็คือ “สามวันต่อจากนี้ ลำบากท่านอ๋องแล้ว”“ไม่นับว่าลำบาก เป็นเรื่องที่เจ้าบ่าวคนหนึ่งควรทำให้เจ้าสาวที่สุด เปิ่นหวางมอบพิธีแต่งงานใหญ่โตให้นางไม่ได้ก็ควรแสดงความจริงใจด้วยวิธีอื่น”จูกังเจิ

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๑๗๘ เห็นแต่จัดการไม่ได้คุ้นหรือไม่

    บทที่ ๑๗๘เห็นแต่จัดการไม่ได้คุ้นหรือไม่สามบุรุษราชวงศ์หนานกงวันนี้ได้มีการนัดหมายกันแข่งขี่ม้า ยิงธนู ฮ่องเต้หนานกงฮั่นจึงถือโอกาสนี้ประพาสป่า ฟื้นฟูความสัมพันธ์พี่น้อง ปล่อยวางอดีต ทำเพื่ออนาคต ช่วยกันสร้างต้าอู่ให้ร่มเย็นเป็นสุขอาชาสีขาวของฮ่องเต้หนานกงฮั่นนำอาชาตัวสีดำของหนานกงมู่และสีน้ำตาลของหลิวเยี่ยน มีองครักษ์ฝีมือดีล้อมหน้าล้อมหลัง ยากจะมีมือสังหารฝีมือดีคนใดเข้ามากล้ำกราย...แน่นอนว่าหนึ่งในองครักษ์นั้นยังมีหนี่ว์อีด้วย!เมื่อเจ้านายได้รับตำแหน่งใหญ่โต นางก็ได้รับโอกาสให้กลับมาเป็นองครักษ์ประจำกายอีกครั้งหนานกงมู่ที่เห็นว่าบรรยากาศดูผ่อนคลายเกินไปก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยประโยคนี้ขึ้นมา...“ไม่คิดว่าเราสามคนจะมีวันนี้ด้วย ขี่ม้าท่ามกลางบรรยากาศทุ่งนาป่าเขา ไม่สนใจว่าจะเสียพันธมิตรจากแคว้นใดไปบ้าง”ฮ่องเต้หนานกงฮั่นค่อย ๆ หันมามองอนุชา ด้วยสายพระเนตรเรียบเฉย ไม่เป็นมิตรนัก

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๑๗๗ การแก้แค้นฉบับจูซานเฉียว

    บทที่ ๑๗๗การแก้แค้นฉบับจูซานเฉียวหยางยี่เหรินสังเกตอาการสหายตั้งแต่ที่นั่งรถม้าผ่านตลาดจนกระทั่งถึงสุสาน จูซานเฉียวคล้ายมีเรื่องในใจตลอดเวลา แต่หยางยี่เหรินยังไม่ได้เค้นถามอันใด จนกระทั่งทำงานช่วงเช้าที่สุสานเสร็จแล้วถึงเอ่ยถามสหายให้รู้แจ้ง“ซานเฉียว เจ้าดูมีเรื่องในใจ”จูซานเฉียวยิ้มน้อย ๆ หมุนกำไลข้อมือเบา ๆ ถงเหยาที่แต่เดิมอยู่ในท่านอน ร่างกระเด็นไปทางนั้นทางนี้ตามการหมุน“ข้าแค่กำลังคิดว่างานอภิเษกจะออกมาดีหรือไม่ สุสานจะสร้างเสร็จได้ทันกาลหรือเปล่า มีเรื่องให้คิดนิดหน่อย แต่ข้าไม่เป็นอันใด”หยางยี่เหรินถอนหายใจเบา ๆ เพราะทราบว่าสหายไม่ได้พูดความจริง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น นางก็ไม่คิดเค้นความสหาย หากว่าอีกฝ่ายไม่ประสงค์พูด“เอาเถอะ หากเจ้าอยากบอกข้าก็บอกข้าเอง”หยางยี่เหรินคนใหม่ไม่เซ้าซี้เช่นคนเดิม นี่เป็นข้อดีที่จูซานเฉียวค้นพบในร่างนี้ของสหาย“อีกไม่กี่วันเจ้าก็ต้องเข้าพิธีอภิเษก ไม่ต้องมาช่วยงานข้าที่สุสานแล้ว เตรียมอาบน้ำ ขั

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น    ๑๗๖ ตัดขาดทุกช่องทาง

    บทที่ ๑๗๖ตัดขาดทุกช่องทางหยางยี่เหรินมาเยี่ยมจูซานเฉียวหลังจากที่ได้ยินข่าวว่านางต้องพิษ จูซานเฉียวจึงบอกเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมดรวมถึงว่าใครที่เป็นตัวการในการวางยาองค์หญิงกงซุนหมิงจู“ไม่น่าเชื่อเลยว่าจะเป็นพ่อครัวถง หลิวเยี่ยนรับรู้แต่ไม่ห้าม ที่น่าเหลือเชื่อยิ่งกว่านั้นคือ ฮ่องเต้หนานกงฮั่นที่แสดงออกว่ารักองค์หญิงมากกลับปล่อยหลิวเยี่ยนไปง่าย ๆ เพราะเห็นว่าเขาเป็นสายเลือดสุดท้ายของเสด็จอา เจ้าว่า…หากองค์หญิงทราบจะเสียพระทัยหรือไม่”หยางยี่เหรินสรุปเรื่องทุกอย่างด้วยสีหน้าไม่สู้ดีนัก อีกทั้งยังหน่วงหัวใจเมื่อทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่นางพยายามคิดในแง่ดีเอาไว้เช่นว่า…อย่างน้อยองค์หญิงของนางก็ยังได้ตำแหน่งฮองเฮาที่ใครก็ตามจะไม่สามารถเป็นได้ในอีกหลายปีต่อจากนี้“องค์หญิงทราบหรือไม่ ข้าไม่ทราบ แต่คนที่เสียใจคือพวกเรา ข้าจะไม่ปล่อยให้คนที่รู้เห็นการตายขององค์หญิงแล้วยังเพิกเฉยได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบาย

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๑๗๕ ราคาของความเสียใจ

    บทที่ ๑๗๕ราคาของความเสียใจจูซานเฉียวนั่งอยู่บนเตียง อ้าปากรับข้าวต้มฝีมือมารดาป้อนโดยมารดา ทว่าหูกับสายตากลับมองออกไปนอกลานเรือน ดูบิดากับสวามีสนทนากันด้วยท่าทางที่สงบนิ่งกว่าที่นางคิดเอาไว้เล่าย้อนไปหลังจากที่รถม้าเทียบหน้าประตูหอคอยเมือง จูซานเฉียวโผล่หน้าออกจากหน้าต่างรถม้าเพื่อให้บิดามารดาเห็นว่านางปลอดภัยดีจูกังเจิ้ง กัวน่ายเหมี่ยวยังไม่ถามสิ่งใดให้มากความ ให้รถม้ามุ่งไปจวนตระกูลจู ถือโอกาสนี้สอบถามเรื่องราวทั้งหมดจากอ๋องกงซุนหยุนไฮ้จูซานเฉียวถูกพาตัวมาที่เรือนส่วนตัวเพื่อทำการอาบน้ำ เช็ดตัว คนที่อาสาอุ้มนางคืออ๋องกงซุนหยุนไฮ้ ทว่าหลังจากที่โดนใช้แรงงานแล้วกลับถูกเชิญออกโดยจูกังเจิ้งจูกังเจิ้งสนทนากับอ๋องกงซุนหยุนไฮ้อยู่หน้าลานเรือน ตั้งแต่จูซานเฉียวยังไม่ได้อาบน้ำ จนกระทั่งนางเปลี่ยนเป็นชุดนอน ให้มารดาป้อนข้าวต้ม ทั้งสองก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะสนทนากันเสร็จสนทนาอันใดกันมากมายหนอ“เฉียวเอ๋อร์ ข้าวต้มที่แม่ทำ ไม่น่าสนใจเท่าว่าที่ลูกเขยสูงศักดิ์ของแม่หรือ&rdq

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๑๐ เปิ่นหวางดีใจที่เจ้าปากแข็ง

    ๑๐เปิ่นหวางดีใจที่เจ้าปากแข็ง จูซานเฉียวแม้จะมีใจให้อ๋องกงซุนหยุนไฮ้ แต่องค์หญิงก็เป็นญาติผู้พี่ของนางพ่วงตำแหน่งเจ้านายที่ต้องรักษาความลับเอาไว้ สะกดจิตตัวเองในใจ ไม่ได้นะจูซานเฉียว เจ้าจะใจอ่อนเพื่อบุรุษแล้วหักหลังองค์หญิงไม่ได้ “ท่านอ๋องทรงเข้าพระทัยผิดแล้วเพคะ หม่

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๙ บอกความลับของเสด็จพี่หญิงมา      

    ๙บอกความลับของเสด็จพี่หญิงมา จูซานเฉียวจะมีวันที่กลับจวนเพื่อนอนค้างที่จวนตระกูลจูซึ่งก็คือวันนี้ นางนั่งเกี้ยวสองคนหาบมาหน้าพระราชวังที่ยามนี้รถม้ามีตราสัญลักษณ์ประจำตระกูลจูจอดรออยู่พร้อมสาวใช้คนสนิทของนาง “คุณหนู!” ทันทีที่เห็นเจ้านาย เฉาเฉ่าสาวใช้คนสนิทที่โตมาพร้อ

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๘ ทั้งที่เตือนแล้วแท้ ๆ

    ๘ทั้งที่เตือนแล้วแท้ ๆ เพียะ! ใบหน้าเสี่ยวอู่หันไปอีกฝั่งหนึ่งเมื่อโดนมือนิ่มของจูซานเฉียวประทุษร้าย สองมือจับใบหน้าตนข้างที่โดนตบก่อนที่จะค่อย ๆ หันหน้ามามองจูซานเฉียวด้วยแววตาที่หญิงสาวกำลังรออยู่ แววตาแห่งความโกรธแค้น! “โกรธล่ะสิ คิดว่าข้าทำเกินกว่าเหตุ ใ

  • หากโลกนี้เหลือสองคนที่รักท่านข้าคือหนึ่งในนั้น   ๗ ข้าจะตีปากคนปล่อยข่าว

    ๗ข้าจะตีปากคนปล่อยข่าว “หยุด~” วรกายแกร่งกระโดดลงจากอาชาคู่ใจโดยมีนายทหารชั้นผู้น้อยเดินเข้ามาจัดการเอาอาชาไปให้อาหารและน้ำดื่มสะอาด สองคนสนิทเดินเข้ามาหา ทำความเคารพแล้วรายงานผลการจัดระเบียบกองทัพ “ทูลท่านอ๋อง กระหม่อมจัดการตามที่ได้รับมอบหมายเรียบร้อยแล้ว

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status