ไฉนเหตุการณ์ไม่เหมือนเดิม 3

         ลับร่างมารดา ใบหน้าสำนึกผิดของหลิวหมิงหย่วนพลันแปรเปลี่ยนเป็นซุกซนสดใส หญิงสาวขยิบตาให้บิดาพร้อมยกนิ้ว “จากบ้านไปสามปี ท่านพ่อของหย่วนเอ๋อร์ยังร้ายกาจเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน วาจาประโยคเดียว สยบท่านแม่เสียอยู่หมัด”

         หลิวโหย่งหลินยืดอกภาคภูมิใจ “แน่นอนว่านอกจากเป็นนักรบ บิดาของเจ้ายังเป็นนักรักอีกด้วย มิเช่นนั้นจะคว้าหญิงงามอันดับหนึ่งอย่างคุณหนูเหอลิ่งหย่ามาเป็นภรรยาได้อย่างไร”

         หลิวหมิงหย่วนหลุดขำให้ท่าทางโอ้อวดของบิดา หากลูกน้องใต้บังคับบัญชามาเห็นเข้า วันหน้าจะยังมีผู้ใดเคารพยำเกรงและเชื่อฟังคำสั่งจอมทัพผู้นี้อีก

         บิดาก็เป็นเช่นนี้ หลังก้าวเท้าเข้าบ้านจะกลายเป็นสามีที่ดีของภรรยา เป็นบิดาที่อบอุ่นของบุตร ไม่ใช่แม่ทัพผู้โหดเหี้ยมไร้ใจที่พร้อมฟาดฟันศัตรูในสนามรบ รวมถึงผู้บังคับบัญชาที่ดุดันเฉียบขาดกับลูกน้อง

         สองแขนยกขึ้นคล้องเอวสอบ แนบหน้ากับชุดเกราะสีเงินเย็นเยียบที่อาบเลือดศัตรูมานับไม่ถ้วน “บนโลกใบนี้ไม่มีบุรุษใดเก่งกาจเท่าบิดาของหย่วนเอ๋อร์แล้ว”

         เนื่องจากเร่งเดินทางทั้งวันทั้งคืน เนื้อตัวหลิวโหย่งหลินจึงเต็มไปด้วยคราบเหงื่อไคลและสิ่งสกปรก เขารู้ว่าบุตรสาวเป็นคนรักความสะอาด จึงค่อย ๆ ดันตัวนางออกแผ่วเบา “พ่อไม่ได้อาบน้ำมาหลายวัน กอดเยอะไม่ได้ ประเดี๋ยวตัวเจ้าจะสกปรกไปด้วย รอพ่ออาบน้ำเรียบร้อยก่อน เราสองคนค่อยมากอดกันให้หายคิดถึงดีหรือไม่ อีกไม่กี่วันหย่วนเอ๋อร์ของพ่อจะกลายเป็นหญิงสาวเต็มตัว วันหน้าคงไม่ต้องการอ้อมกอดของพ่อแล้ว”

         “อ้อมกอดท่านพ่ออบอุ่นที่สุด หย่วนเอ๋อร์จะไม่ต้องการได้อย่างไร”

         ปลายนิ้วแข็งหยาบปัดปลายจมูกบุตรสาวอย่างรักใคร่เอ็นดู “ถึงเวลาพบเจอบุรุษถูกใจ อย่าได้ลืมคำพูดในวันนี้”

         หลิวหมิงหย่วนย่นจมูก “ชีวิตนี้หย่วนเอ๋อร์ไม่แต่งงาน จะอยู่ให้ท่านพ่อดูแลปกป้องตลอดชีวิต”

         “ลูกคนนี้ช่างเจรจา” หลิวโหย่งหลินประคองบุตรสาวให้นั่งลง “แน่นอนว่าบุตรสาวคนเดียวพ่อเลี้ยงได้ ความสุขของลูกเป็นสิ่งที่พ่อทุกคนปรารถนา หากหย่วนเอ๋อร์ไม่พบบุรุษที่ถูกใจ ชีวิตนี้ไม่แต่งงานก็ไม่เป็นไร พ่อดูแลเจ้าเอง”

         คำพูดบิดาทำหลิวหมิงหย่วนน้ำตาซึม ไฉนชาติก่อนนางถึงไม่เชื่อฟังท่าน ดื้อรั้นเอาแต่ใจจนพาครอบครัวสู่หายนะ เป็นนางที่ทำลายครอบครัวแสนสุขด้วยมือตนเอง “ท่านพ่อ ต่อไปหย่วนเอ๋อร์จะเชื่อฟังท่าน ไม่ทำเรื่องเลวร้ายให้ท่านต้องอับอายขายหน้าหรือเสียใจ นับจากนี้หย่วนเอ๋อร์จะเป็นคนใหม่ ละทิ้งคราบคุณหนูรองจวนหลิวโหวผู้เย่อหยิ่งเอาแต่ใจ ไปที่ใดมีแต่คนรังเกียจชิงชัง ชื่อเสียงฉาวโฉ่สร้างแต่ความเสื่อมเสียให้วงศ์ตระกูล”

         หลิวโหย่งหลินอึ้งเล็กน้อยกับท่าทีที่แปลกไปของบุตรสาว ในอดีตไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ความร้ายกาจของนาง ทว่าความรักของผู้เป็นพ่อสั่งให้เขาหลับตาข้างหนึ่งลืมตาข้างหนึ่งมองข้ามเรื่องเหล่านั้น ผู้ใดไม่รักบุตรสาวเขาก็ช่าง เขารักคนเดียวนับว่าเพียงพอแล้ว มือข้างหนึ่งยื่นเช็ดน้ำตาบริเวณหางตาให้บุตรสาว “ไม่พบกันสามปี หย่วนเอ๋อร์โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว”

         หลิวหมิงหย่วนจับมือข้างนั้นแนบหน้า หลับตาคลี่รอยยิ้มหวาน “หย่วนเอ๋อร์จะช่วยท่านพ่อปกป้องคุ้มครองตระกูลหลิว ไม่ให้รากฐานความมั่นคงที่บรรพบุรุษเพียรสร้างมานับร้อยปีต้องถูกทำลาย”

         “ตระกูลหลิวจงรักภักดีมากคุณงามความดี ถึงมีผู้คิดร้ายก็ใช่จะโค่นล้มได้โดยง่าย ยิ่งครั้งนี้ชนะศึกใหญ่กลับมา ต่อให้ไม่ใช่ผลงานของพ่อ แต่นับว่าอยู่ภายใต้ชื่อกองทัพตระกูลหลิว”

         “ไม่ใช่ผลงานท่านพ่อ?” หลิวหมิงหย่วนลืมตามองบิดาอย่างเคลือบแคลง “แล้วเป็นผลงานผู้ใดเจ้าคะ”

         ครั้นได้ยินคำถามบุตรสาว หลิวโหย่งหลินไม่รอช้าที่จะตอบ ความชื่นชมผสมผสานความภาคภูมิใจฉายชัดในดวงตา “เป็นเทียนเหิง บุตรชายท่านลุงตงหยาง หย่วนเอ๋อร์จำพี่ชายได้หรือไม่”

         เทียนเหิง... ซ่งเทียนเหิง!

         แน่นอนว่าหลิวหมิงหย่วนจดจำบุรุษผู้นี้ได้ขึ้นใจ เนื่องจากบิดาของเขากับบิดาของนางผูกพันรักใคร่ประดุจพี่น้องคลานตามกันมา สองครอบครัวจึงไปมาหาสู่กันอยู่เสมอ หากพูดถึงตระกูลหลิวต้องมีตระกูลซ่ง บิดานางได้รับพระราชทานบรรดาศักดิ์โหว บิดาเขาก็ได้รับพระราชทานเช่นเดียวกัน นางคือคุณหนูรองจวนหลิวโหว ส่วนเขาคือซื่อจื่อจวนซ่งโหว ตระกูลหลิวกุมกำลังทหารครึ่งแคว้น อีกครึ่งที่เหลือไม่ต้องคิดให้ยุ่งยาก ย่อมอยู่ในมือตระกูลซ่ง ต่างฝ่ายต่างผลัดเปลี่ยนกันออกรบเพื่อบ้านเมือง จนได้รับการขนานนามว่า ‘หลิวซ่งปกป้องแผ่นดิน’

         ทว่าเรื่องเหล่านี้ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หลิวหมิงหย่วนจดจำซ่งเทียนเหิงได้ สำหรับบุรุษผู้นี้ สิ่งที่นางไม่ลืมเลือนมีเพียงเรื่องเดียว นั่นคือยามอายุย่างเข้าสิบเอ็ด เขาได้ขโมยจูบแรกของนางไป พร้อมประกาศต้องการแต่งนางเป็นภรรยา สร้างความเดือดดาลให้นางถึงขั้นชักมีดออกมาไล่ฟันเขา และแทนที่เขาจะรู้สึกสำนึก กลับหลอกล่อนางให้วิ่งวนไปทั่วจวน เสียงหัวเราะเยาะดังตลอดทาง นับจากวันนั้น ความรู้สึกที่นางมีให้เขาคือชังน้ำหน้า สถานที่ใดมีเขาต้องไม่มีนาง มีนางต้องไม่มีเขา

         ความจริงซ่งเทียนเหิงเป็นซื่อจื่อจวนซ่งโหว กองทัพที่เขาควรเข้าร่วมต้องเป็นกองทัพใต้บังคับบัญชาของตระกูลซ่งถึงจะถูก น่าแปลกยามบิดานางได้รับราชโองการให้เคลื่อนทัพไปปราบปรามศัตรูทางเหนือ ไม่รู้เหตุใดเขาจึงขันอาสาขอเข้าร่วมกองทัพตระกูลหลิว ติดตามบิดานางไปออกรบ

         ชาติก่อนเป็นเขาที่วางกลยุทธ์จนชนะศึก ชาตินี้ก็ยังเป็นเขาที่ทำให้กองทัพตระกูลหลิวได้รับชัยชนะ แตกต่างกันที่ระยะเวลาซึ่งย่นเข้ามาเร็วขึ้นถึงหนึ่งปี

         มันเกิดอะไรขึ้น?

         เหตุใดเหตุการณ์ในชาตินี้จึงพลิกผันไม่เหมือนเดิม

         “จำไม่ได้เจ้าค่ะ” หลิวหมิงหย่วนตอบบิดาเสียงเรียบ แม้ในใจกำลังเดือดดาลที่ภาพยามถูกขโมยจูบผุดขึ้นมาในห้วงความคิด สัมผัสอุ่นร้อนบริเวณริมฝีปากให้ความรู้สึกคล้ายเหตุการณ์นั้นเพิ่งเกิดขึ้นไม่นาน ทั้งที่ความจริงผ่านไปตั้งสี่ปีแล้ว

         “ยังเคืองพี่ชายเรื่องนั้นอยู่หรือ” หลิวโหย่งหลินพูดกลั้วหัวเราะพลางส่งสายตาหยอกเย้าบุตรสาว เขาไม่ได้ใส่ใจเรื่องซ่งเทียนเหิงล่วงเกินหลิวหมิงหย่วน เนื่องจากได้หมายตาบุตรชายของพี่ชายต่างสายเลือดไว้เป็นบุตรเขยนานแล้ว