ห้องลับ 2 | หมายเลขแปด

22:30น.

       “คนสุดท้ายแล้วครับคุณเฟรย่า”

         วิคบอกสาวสวยผู้เป็นนายหลังจากที่ผ่านการคัดตัวไปเจ็ดคนแล้ว แต่กลับได้นายโลมคนใหม่เข้าทำงานเพียงคนเดียวเท่านั้น

         “อืม นายกลับไปได้เลย…ไม่ต้องห่วง ยังไงก็มีคนอยู่ด้านนอก”

         ร่างเพรียวบางยกขาขึ้นไขว้กันแล้วพลิกกระดาษไปหน้าสุดท้ายเพื่อดูประวัติหนุ่มหล่อคร่าว ๆ ผ่านสายตา เธอเอ่ยปากไล่ให้วิคเลิกงาน เขาจะได้กลับไปพักผ่อนเพราะชายร่างสูงใหญ่เริ่มมีท่าทีอิดโรยแสดงออกมาให้เห็น ถึงจะสังเกตผ่านแววตาไม่ได้เพราะเขาใส่แว่นตลอด แต่เพราะคุ้นเคยกันเป็นอย่างดีทำให้หญิงสาวรู้ว่าคนของตัวเองกำลังอ่อนล้าหลังจากทำงานมาทั้งวัน

         “ครับ”

         การ์ดประจำตัวไม่ได้แย้งอะไรเพราะรู้ดีว่าเฟรย่าไม่ชอบให้พูดซ้ำเฉกเช่นเดียวกันกับพี่ชายของเธอ วิคก้มหัวให้คนตัวเล็กแล้วหมุนตัวสาวเท้าเดินออกไปจากห้องในทันที

         ร่างบางหมุนเก้าอี้กลับเข้ามาหาโต๊ะทำงานพร้อมวางแฟ้มลงบนโต๊ะเมื่อหน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอสว่างวาบขึ้น ตาเรียวสวยมองสายเรียกเข้าที่ถูกกดโทรเข้ามาแบบวีดิโอคอลบนหน้าจออีกครั้ง หญิงสาวก็ไม่ลังเลที่จะกดรับมัน

         “ยังไม่ถึงไหนก็คิดถึงน้องสาวคนนี้แล้วเหรอคะ ~”

         เฟรย่าจีบปากจีบคอส่งเสียงหวานพร้อมกระพริบตาถี่ ๆ ส่งไปให้พี่ชายของตนเองที่ยังนั่งอยู่บนเครื่องบินส่วนตัว เป็นจังหวะเดียวกันกับที่เธอรับรู้ได้ว่ามีคนนอกเข้ามายืนอยู่ภายในห้องแล้ว

         ผู้สมัครหมายเลขแปดสินะ…

         สาวสวยคิดในใจ แต่ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ เธอทำเพียงยกมือขึ้นข้างหนึ่งเพื่อส่งสัญญาณให้ผู้ชายคนนั้นได้รับรู้ว่าตัวเองติดธุระอยู่ และให้เขายืนรอก่อน

         (อืม ที่นั่นมืดแล้วหนิ ยังนั่งทำงานอยู่อีกหรอ วังเวงแย่)

         เสียงเซบดังออกมาพร้อมภาพใบหน้าหล่อร้ายเป็นเอกลักษณ์ฉายชัดอยู่บนหน้าจอ

         “วังเวงอะไรล่ะ พี่ลืมไง๊ว่าหอนายโลมของฉันเปิด 24 ชั่วโมง”

         เฟรย่าพูดคุยหยอกล้อกับพี่ชายโดยที่ประสาทสัมผัสของเธอก็พอจะรับรู้ว่าผู้สมัครที่อยู่ด้วยกันภายในห้องกำลังเสียมารยาทเดินสำรวจห้องทำงานของเธออยู่ แต่คนตัวเล็กกลับทำอะไรไม่ได้เพราะไม่อยากให้พี่ชายรู้ว่าเธอแอบขี้เกียจจนเอาผู้ชายมาคัดตัวถึงในห้อง เลยต้องปล่อยให้ผู้ชายคนนั้นทำพฤติกรรมไร้มารยาทของเขาต่อไป

         ฉันไม่รับผู้ชายคนนี้เข้าทำงานแน่ต่อให้หล่อแค่ไหน…เพราะไร้มารยาทสิ้นดี!

         (แค่นี้แหละ ง่วงละ)

         เสียงของพี่ชายดึงความสนใจเธออีกครั้ง

         “ประโยคนั้นเฟรย่าต้องพูดไม่ใช่หรอ แถวนั้นน่าจะยังไม่หัวค่ำเลยนะ”

         (ขี้เกียจคุยด้วยแล้ว…)

         เซบบอกตามตรงแล้วชิงตัดสายด้วยความว่องไว หน้าจอคอมพิวเตอร์ของเธอเลยดับลง ใบหน้าสวยมองนิ่งอยู่ตรงจอภาพที่ตอนนี้มีเงาของผู้ชายสะท้อนให้เห็นลาง ๆ เธอเลยเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มข้างตัวขึ้นมาอีกครั้งแล้วปล่อยปลายเท้าเคลื่อนเก้าอี้หมุนตัวหันไปทางชายแปลกหน้าที่อยู่ร่วมห้องกันมาสักพัก

         “…ฉันไม่รับนาย เชิญ”

         ทันทีที่สายตาของเธอปะทะเข้ากับร่างสูงโปร่งที่มีใบหน้าหล่อเหลาเพอร์เฟกต์ ความตั้งใจในตอนแรกก็สลายไปครู่หนึ่ง ก่อนที่หญิงสาวจะตั้งสติกลับมาได้แล้วเอ่ยปากบอกผู้ชายตรงหน้าออกไปตามความประสงค์เดิม

         “อืม ไม่ดูศักยภาพกันสักหน่อยก่อนเหรอครับ…คุณเฟรย่า”

         เสียงทุ้มมีเสน่ห์แบบฉบับหนุ่มเพลย์บอยดังก้องเข้ามาในหูของเธอ เขาฉีกยิ้มกว้างจนฟันเขี้ยวทั้งสองโผล่ออกมาให้เห็น

         กล้าโปรยเสน่ห์ใส่ฉันอย่างนั้นเหรอ…?

         “หึ เอาสิ ถอดเสื้อผ้าของนายออก แล้วก็ปลุกมันขึ้นมา”

         ร่างบางพูดแบบปราศจากความเขินอายเช่นเดิม เธอวางแฟ้มในมือลงเพราะไม่คิดสนใจประวัติในตัวผู้ชายคนนี้อยู่แล้ว เพราะยังไงก็ไม่มีทางรับเข้าทำงานแน่นอน แค่อยากเล่นด้วยกับความกล้าดีของเขาเฉย ๆ คิดเสียว่าหาความบันเทิงให้ตัวเองหลังทำงานเสร็จก็แล้วกัน

         “หมายถึงช่วยตัวเอง?” ร่างสูงถามย้ำ

         “ใช่ มาสมัครงานที่นี่ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ…ว่าต้องใช้อะไรทำงาน”

         เฟรย่าตอบกลับแทบจะทันทีพลันลากตาหลุบลงมองกลางตัวของเขาอย่างตรงไปตรงมา

         “หึ ได้สิ ตั้งใจดูล่ะ”

         เสียงหัวเราะในลำคอพร้อมประโยคถือดีเพิ่งดังออกมาจากปากเขา ทำเอาสาวสวยเจ้าของหอนายโลมถึงกับนิ่งค้างไป เธอเชิดใบหน้าขึ้นเพื่อมองสบสายตากับใครอีกคนที่กำลังยืนอยู่ ก่อนที่ผู้ชายคนนั้นจะค่อย ๆ ถอดชุดยูกาตะสีน้ำเงินเข้มออกจากตัวแล้วยื่นมันไปแขวนไว้บนราวแบบไม่เร่งรีบนัก

         เขาหันกลับมาอีกครั้งพร้อมร่างกายเปลือยเปล่า และปล่อยให้ลำรักของตนเองตั้งผงาดโดยไม่คิดปกปิดแม้แต่น้อย ทำเอาทายาทสาวอย่าง ‘เฟรย่า แบรดลีย์’ ยังต้องลอบกลืนน้ำลายเหนียว ๆ ลงคอเพราะผู้ชายคนนี้กำลังทำให้เธอรู้สึกปั่นป่วนอยู่ภายในแบบที่ไม่เคยเป็น

         “ขนาดผ่านไหม? อยากลองพิสูจน์ด้วยมือ หรือด้วยตัวเธอเองหน่อยไหมล่ะ”

         ทันทีที่ผู้ชายไร้มารยาทตรงหน้าพูดจาละลาบละล้วงออกมา เฟรย่าก็ชักสีหน้าใส่เขาแล้วลุกขึ้นยืนเต็มความสูงของตัวเองอย่างคนวางอำนาจ

         “ระวังปากนายหน่อย ฉันไม่ใช่คนที่นายจะมาพูดอะไรแบบนี้ใส่ได้…เชิญออกไปจากห้อง”

         หมับ!

         ร่างสูงโปร่งตรงหน้าส่งมือของเขาเข้ามาคล้องเอวของเธอพร้อมออกแรงดึงตัวเธอเข้าไปหาจนร่างกายแนบชิดติดกัน หญิงสาวไม่ได้มีทีท่าตกใจอย่างที่ควรจะเป็น เธอจ้องตากับชายแปลกหน้าพลันในหัวก็ชักประหลาดใจว่าทำไมเขาถึงได้กล้าดีมากขนาดนี้

         “ไม่กลัวด้วยเว้ย หึ”

         ชายหนุ่มคลี่ยิ้มทรงเสน่ห์ออกมาอีกครั้งแล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้สาวสวยตรงหน้าเขามากกว่าเดิม ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนแก้มเนียนพร้อมตาคมที่กำลังไล่มองสำรวจทั่วใบหน้าเธอ

         “ทำไมฉันต้องกลัว รีบออกไปซะ ถ้าทำอะไรฉันคนธรรมดาอย่างนายรับผิดชอบไม่ไหวแน่”

         เสียงหวานเปล่งออกมาด้วยความมั่นใจ เธอไม่คิดถอยหนี หรือแม้แต่จะขยับออกห่างจากเขาเพราะรู้ดีว่าถ้าคนตรงหน้ากล้าทำอะไรเธอ ชีวิตของเขาจะจบลงแบบไหน

         “คนธรรมดาอย่างนั้นเหรอ? ว้าาา เห็นว่าเป็นน้องสาวไอ้เซบคิดว่าจะฉลาด และรับมือยากกว่านี้ซะอีก”

         ใบหน้าหล่อทำสีหน้ายียวนใส่ก่อนจะปล่อยมือที่จับเอวเธออยู่ออก เขาถอยหลังไปเล็กน้อยแล้วชำเลืองตามองไปตรงแฟ้มประวัติของตนเอง หญิงสาวหันมองตามสายตาแล้วหยิบแฟ้มนั่นขึ้นมาดูอีกครั้ง เธอกรีดนิ้วพลิกหาหน้ากระดาษแผ่นสุดท้ายแล้วไล่ตาอ่านชื่อกับประวัติของผู้ชายตรงหน้า

         ประวัติปลอมสินะ แต่ชื่อ ‘จินเบ’ อย่างนั้นเหรอ…

         จินเบ อย่างนั้นเหรอ…

         “จินเบ แมคจี พอจะคุ้นไหมครับ”

         ชายหนุ่มพูดชื่อตัวเองพร้อมส่งมือไปคว้าเอาขวดแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมา เขาเปิดฝามันออกแล้วหยิบเอาเม็ดเจลสีฟ้ามาจับพลิกดูเล็กน้อยแล้วถึงได้ส่งมันเข้าปากไปอย่างคนอยากรู้อยากลอง

         เพี๊ยะ!

         “นี่ ทำบ้าอะไรของนาย”

         เฟรย่าเหวเสียงสูงแล้วปัดมือลงบนมือของเขาหวังให้ตัวยาหลุดรอดออกจากมือของชายหนุ่ม แต่มันก็ไม่ทัน

         “รู้จักฉันแล้วสินะ”

         เสียงทุ้มเอ่ยออกมาไม่ดังมากเพราะ และครั้งนี้แววตาของมาเฟียสาวก็ดูจะประหม่าไม่น้อยเลยทีเดียว

         “ออกไปจากที่นี่ ฉันยังไม่อยากมีผัวเป็นนาย”

         พลั่ก หมับ!

         มือเล็กดันหน้าอกของมาเฟียหนุ่ม แต่ข้อมือของเธอกลับถูกเขารวบเอาไว้ ใบหน้าสวยเงยขึ้นเพื่อสบกับนัยน์ตาคม แม้แววตาจะมีความสั่นไหวเบา ๆ ที่ถูกจู่โจมแบบไม่ทันตั้งตัว แต่เฟรย่าก็ยังเก็บอาการไว้ได้เป็นอย่างดี

         “มีผัวเป็นฉันไม่ดีตรงไหน ไม่ใช่คนธรรมดาสักหน่อย อีกอย่างเธอดูจะชอบลูกชายฉันพอสมควรนะ”

         เขาเบียดตัวเข้ามาชิดจนแก่นกายขนาดใหญ่แนบลงมาแปะอยู่ตรงหน้าท้องของเธอ ขนาดมีเสื้อผ้ากั้นอยู่เฟรย่าก็ยังสัมผัสได้ถึงความอุ่นร้อนจากมัน

         คนของฉันปล่อยไอ้มาเฟียตัวร้ายเข้ามาถึงขนาดนี้ได้ยังไงกัน!

         “ออกไป เราไม่อยากทำเรื่องนี้กันแน่ ๆ จินเบ”

         เฟรย่าพูดย้ำเพราะเธอรู้ดีว่ายาที่เขาเพิ่งกินเข้าไปมันจะส่งผลแบบไหน และนั่นต้องไม่ใช่เรื่องดีกับทั้งเธอ และเขาแน่ ๆ

         “ยาเธอมันออกฤทธิ์แบบนี้เหรอวะ?”

         จินเบหรี่ตาลงเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้าไปมาช้า ๆ เมื่อภายในหัวเขาเริ่มมีภาพการร่วมรักกับผู้หญิงตรงหน้าปรากฏขึ้นมาพร้อมกลางลำตัวที่เริ่มยากจะควบคุม

         “…”

         “คิดซะว่าฉันช่วยทดลองยาให้เธอก็แล้วกัน แต่เธอต้องเป็นคนรับผิดชอบผลของมัน…”