บทที่ 9

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 9 દᵕ̈૩

จากเดิมที่วุ่นวายมหันต์เเวววุ่นวายโคตรของโคตรฉายให้เห็นมาเเต่ไกล ริต้าเดินทางมันพัทยาเเต่เช้ารุ่งนำไข่ตุ๋นคนน่ารักมาส่งให้หม่ามี๊ คำสั่งของเกี๊ยวเอง ริต้าอาสาดูเเลให้ระหว่างที่เขาทำงานอยู่ที่นี่ เเต่เกี๊ยวไม่อยากรบกวนเพื่อนสาวจึงจะดูเเลเอง เกี๊ยวคิดว่าตัวเองรับมือได้ ตอนอยู่บ้านก็ดูอยู่หมัด

จริง ๆ นะ เเม่เอาสะลูกอยู่หมัด

“ปะป๊า วันนี้ปะป๊าหล่อจุงเบย”

เด็กน้อยวัยหกขวบยิ้มร่าสดใส ปีนเข้าไปจํ้าก้นนั่งบนตักของสามีซึ่งกำลังเเต่งตัวอยู่ เกี๊ยวที่หลับไม่ค่อยเต็มอิ่มออกจากห้องนํ้ามาพอดี มองดูพ่อกับลูกกำลังช่วยกันเเต่งตัวให้พ่อนักเเสดง

“ปะป๊า อันนี้คือไยหย๋อ เอ๊ะ! สีนี้ฉวย” หยิบเน็คไทสีเเดงเลือดทาบคอของปะป๊า ทางนั้นก็เออออห่อหมกไปกับลูกชาย

“สวยครับ อะไรที่ไข่ตุ๋นบอกว่าสวยปะป๊าก็ว่าสวยใช่ไหมครับหม่ามี๊” ณคินเงยหน้าถามความเห็น

เขาผงกหัวให้เป็นคำตอบเดินตรงไปที่ตู้จัดเก็บเสื้อผ้า อะไรลูกว่าดีเเม่ก็ว่าดีอะไรลูกว่าสวยก็สวยหมดเเหละ วันนี้มีถ่ายฉากที่คาเฟ่เเห่งหนึ่งในพัทยา เกี๊ยวเลือกเป็นชุดสบาย ๆ เขาเช็คสภาพอากาศของวันนี้เเล้ว ไม่มีฝนอากาศสดใสมีเเดดเหมือนวันปกติ

เเต่งเนื้อเเต่งตัวเรียบร้อย ผู้จัดการของณคินก็เปิดประตูเข้ามา เท้าสะเอวใช้สายตาหยิ่งทะนงปรายมองเกี๊ยวสลับกับไข่ตุ๋นนั่งในตักณคิน กระเเอมไอเบา ๆ ส่งสัญญาณให้รับรู้ เกี๊ยวเเย้มยิ้มทักทายผู้จัดการไก่ ทางนั้นไม่ได้สนใจเบนสายตาเลี่ยงไปทางณคิน ซึ่งกำลังเล่นกับไข่ตุ๋นตามประสาพ่อลูก

“ถามหน่อยนะ” ผู้จัดการไก่กอดอกมองเกี๊ยว “คิดจะขนมาทั้งตระกูลเลยหรือเปล่า?”

เกี๊ยวเลิกคิ้วขึ้นทั้งสองข้าง งุนงงในสิ่งที่คนถามสื่อ

“อะไรครับ?”

“อะไรละ ก็เห็น ๆ อยู่”

“อ๋อ”

เกี๊ยวพยักหน้าเข้าใจอ้าเเขนรับไข่ตุ๋น เจ้าตัวเล็กเล่นปะป๊าจนพอจึงป้อนหอมปะป๊าไปที ก่อนมุดตัวละจากตักเข้าสู่อ้อมกอดของหม่ามี๊เขา

“อุ้ย ตายจริง” เขาว่า เเสร้งทำหน้าตกใจ

“…”

เกี๊ยวมองผู้จัดการของสามี

“สงสัยอยากได้พ่อเป็นดารา เเต่เสียดายเนอะ-”

“เป็นเเค่ผู้จัดการไม่ต้องเสือกหรอก” ณคินลุกขึ้นหยิบนาฬิกาเรือนโปรดขึ้นสวมใส่ “วันนี้มีถ่ายอะไรบ้าง พี่เช็คหรือยัง?”

“ณคิน! พูดอะไรช่วยให้เกียรติกันหน่อยนะ พี่เป็นผู้จัดการเรา พี่มีหน้าที่ดูเเลนักเเสดง อันที่จริงนะการเป็นคนดีมันก็ดีบางสถานการณ์เเละดีสำหรับบางคนด้วย!” ผู้จัดการตวาดเสียงดังดวงตาฉายความขุ่นเคือง หากเเต่ว่าอีกคนกลับทำหน้านิ่งเฉยไม่สะทกสะท้าน

“ผู้จัดการเเล้วเป็นเเม่เหรอ? เเม่ผมยังไม่เคยขนาดนี้เลย”

“ณคิน!”

“ขอโทษนะคะ มาขัดจังหวะหรือเปล่า”

ศึกระหว่างผู้จจัดการเเละณคินจะเริ่มขึ้น ถูกขัดขาด้วยเสียงหวานหูดังขึ้นหน้าประตูห้อง นักเเสดงหญิงเเสนสวยนางเอกอันดับต้น ๆ สะกดรอยร้าวเปลี่ยนเป็นความสนใจให้คนทั้งห้อง มินนี่ฉีกยิ้มก่อนก้าวเท้าเข้ามาในห้องสี่เหลี่ยม ตาเรียวคมประดับสีสวยจับดูยังเกี๊ยว

“เด็กเหรอ” เธอว่า

“คุณเเพรขวัญ หม่ามี๊ผู้หญิงคงนี้ไง ที่เเสดงหนังกับปะป๊า” ไข่ตุ๋นจำได้เเม่น ผู้หญิงคนสวย ๆ คนนี้เเสดงหนังกับปะป๊าเขา

“ไข่ตุ๋นครับ พี่สาวคนนี้ไม่ได้ชื่อเเพรขวัญครับ เขามีชื่อคุณมินนี่”

เกี๊ยวบอกลูกน้อย ตากลมมองพี่สาวสุดสวยตรงหน้าตาไม่กระพริบ

“งั้นหรอกหย๋อ”

“น่ารักจังครับ หนูชื่อว่าอะไรค่ะ” มินนี่ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เด็กน้อยตัวอ้วนกลม พร้อมกับฉีกยิ้มจนตาหยี

“ไข่จุ๋นค้าบ พี่ฉาวมะด้ายชื่อเเพรขวัญหย๋อ”

“ไม่ใช่จ้ะ น้องไข่ตุ๋นอายุเท่าไหร่คับ”

“หกขวบค้าบ”

“น่ารักจังนะ พูดเก่งมากเลย คุณเเม่ต้องสอนดีมากเเน่ ๆ” มินนี่วาดยิ้มหวานให้สองเเม่ลูก ก่อนจะหันไปคุยกับผู้จัดการของณคิน

ณคินส่ายหัวเอือมระอาเขาเดินมาหย่อนก้นข้าง ๆ เกี๊ยว ใช้นิ้วจิ้มจมูกไข่ตุ๋นหยอกล้อลูกน้อยในอ้อมกอดภรรยา โดยไม่สนใจเลยสักนิดว่าคนอื่นจะมองยังไง เกี๊ยวนึกกังวลสะกิดสามีกลาย ๆ ว่าให้หยุดเถอะก่อนจะถูกจับผิดไปมากกว่านี้

พ่อนักเเสดงเข้าใจภรรยาจึงยอมหยุดเล่นลูกน้อย จุ๊บเหม่งไข่ตุ๋นไปทีก่อนลุกยืดยืนเต็มความสูง วางมาดนิ่งขรึมตามสไตล์ ท่อนขาเเกร่งย่างก้าวออกจากห้องไปไม่ใส่ใจไยดีคุณผู้จัดการเลยสักนิด ฝ่ายผู้จัดการเห็นตัวนักเเสดงเดินออกไปไม่พูดไม่จากล่าวกับนักเเสดงหญิงสองสามประโยคเเล้วสะบัดก้นวิ่งตามไป มินนี่เดินจากไปเช่นกัน

เกี๊ยวกับไข่ตุ๋นนั่งบนเตียงมองทุกอย่าง สองเเม่ลูกมองหน้ากันเเล้วหัวเราะคิกคักโดยไม่ทราบสาเหตุ สงสัยจะใจตรงกันหรือไม่ก็คนละเรื่องเดียวกัน เตรียมตัวพร้อมลุยทั้งเเม่ทั้งลูกก็พากันออกห้องไม่ลืมที่จะล็อคก่อนไป

♡♡♡

เกี๊ยวได้โลเคชั่นสถานที่จากพี่หวาน คาเฟ่ที่ว่าอยู่ไม่ห่างจากที่พัก ใช้เวลาไม่เกินยี่สิบนาทีก็ถึง ก่อนพาทั้งตัวเขาทั้งไข่ตุ๋นลงจากรถ เกี๊ยวไม่ลืมที่จะกำชับลูกน้อย

“จำได้ไหมครับว่าลูกไข่ตุ๋นต้องเรียกปะป๊าว่า..”

“ปะป๊า เอ๊ะ มะช่าย ๆ เรียกว่าคุณณคิม”

“คินครับ ไม่ใช่คิม พ่อรู้พ่อโกรธเอานะ”

“โกดไปเยย เอาไอติมล่อปะป๊า ปะป๊าก็หายโกดเล่า” เด็กน้อยกอดอกอย่างมั่นใจ เกี๊ยวหลุดขำให้ท่าทีเเสนน่ารัก เหมือนเขาได้เห็นณคินตอนเด็กอย่างไงอย่างงั้น

“จ้าา ปะลงกันเถอะ”

ได้ฤกษ์เเล้วก็เปิดประตูลงจากรถ เกี๊ยวล็อครถเเละเดินอ้อมมาอีกฝั่งรับลูกชายตัวน้อย สองคนเดินเข้าไปในร้านคาเฟ่ที่ถูกจัดทำเป็นสถานที่ถ่ายทำ ทันทีที่สองคนหยุดเท้าหน้าคาเฟ่ สายตาทุกคนจับจ้องมาที่ตนเป็นตาเดียว เกี๊ยวกับมือน้อย ๆ ของลูกชายเเน่น เสริมสร้างกำลังใจให้ตัวเอง ส่งยิ้มให้ทั่วหน้า

รู้สึกเย็นเเปลก ๆ

เเละใช่ พี่หวานเพ่งสายอำมหิตมาที่ตนกับลูก ไม่ใช่เเค่พี่หวานยังมีอีขยะสามตัวสองเขาด้วยสายตาเย้ยหยัน เพื่อลดบรรยากาศเย็น ๆ รอบตัวเขาจูงมือเจ้าตัวเล็กเดินเลี่ยงไปอีกทาง วางเจ้าไข่ตุ๋นนั่งลงบนเก้าอี้ไม้มินิมอลสีขาว ถอดหมวกลูกน้อยออกจากหัวทุ่ย ไข่ตุ๋นถอดกระเป๋าสะพายหลังใบเล็กพอดีตัวมาวางที่ตักกอดไว้เเน่น นั่งเเกว่งเท้าดูนั่นดูนี่ตามภาษาเด็ก ๆ

เกี๊ยวมองดูเจ้าตัวเล็กรอยยิ้มน้อย ๆ ยิ้มร่าไร้เดียงสา สร้างพลังงานในการทำงานให้คุณเเม่ได้ดี กระทั่งมีจานขนมหวานมาวางบนโต๊ะข้างกาย เกี๊ยวละจากลูกชายเงยหน้าขึ้นมอง เป็นทิวทิวนายเอกของซีรี่ส์ ผู้ชายตัวเล็กน่ารัก

“สวัสดีครับ ลูกชายเหรอ”

“เอ่อ.. ครับ”

เกี๊ยวยิ้มเเห้ง ๆ

“น่ารักจัง เเฮะ ๆ อย่าหาว่าผมเสียมารยาทเลยนะครับ ได้ยินมาว่าคุณสามารถตั้งครรภ์ได้เหมือนผู้หญิงนี้จริงหรือเปล่าครับ”

เกี๊ยวยิ้มอ่อน เขารู้ดีว่าผู้ชายสามารถตั้งครรภ์ได้เหมือนสตรีไม่ใช่เรื่องใหม่อะไร เเต่ส่วนมากคนจะมองเป็นเรื่องน่าเเปลกเเละยังไม่เป็นสิ่งที่มนุษย์เหมือนกันยอมรับ ผู้ชายประเภทเดียวกับเกี๊ยวมีเพียงเเค่ 1 % บนโลกใบนี้ สิ่งที่น่าอัศจรรย์เเละน่าประหลาด

เพราะเขาเองก็เคยถูกมองเป็นตัวประหลาดยังไงละ

ไข่ตุ๋นเกือบไม่ได้เกิดเลยละ

“ครับ”

ทิวทิวยิ้มตาเเบ๋ว เกี๊ยวมองทิวทิว ๆ ด้วยความไม่เข้าใจกับสายตารอยยิ้มที่สื่อหาตน

“ดีจัง”

ดีเหรอ..?

“…”

“ดีจริง ๆ นะ”

ทิวทิวงุดหน้าลงทีละนิด ดวงตาคู่นั้นดูเศร้ามองผิดกับตอนเเรกที่มองกัน เขาไม่รู้ว่าทิวทิวมีอะไรปิดบังกันอยู่ เเต่ที่เเน่ ๆ นํ้าเสียงเศร้ามาก

“อยากท้องได้เเบบคุณจังเลย”

“เอ่อ.. เเต่เราอยากเป็นผู้ชายธรรมดานะ เป็นเเบบเราอะสังคมชอบมองว่าเป็นตัวประหลาด”

“ช่างมันสิ เเต่เราอยากเป็นเเบบคุณนะ เผื่อบ้างทีเราสามารถลูกได้เขาอาจจะรักเรามากขึ้นก็ได้”

“…”

“เฮ้อ ถึงเวลาถ่ายเเล้วสินะ งั้นผมก่อนนะครับ ขอบคุณที่ตั้งใจทำงานนะ ส่วนนี้เป็นขนมเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้เจ้าตัวเล็กครับ ไปก่อนนะเจ้าหนูเเสนน่ารัก ไว้พี่ว่าง ๆ จะมาเล่นด้วย”

“บ๊ายค้าบ”

มองตามเเผ่นหลังทิวทิวจนสุดสายตา ไม่ผิดเเน่เเววตานํ้าเสียงมันชี้ชัดว่าทิวทิวมีความรักเเต่เป็นความรักที่ผิดหวัง ผิดหวังในเรื่องที่ให้ไม่ได้เเม้เเต่ปาฏิหาริย์ยังช่วยไม่ได้ เกี๊ยวไม่ใช่ปาฏิหาริย์เเต่เป็นความบังเอิญ บังเอิญที่มีไข่ตุ๋นเเละได้รู้ว่าตัวเองเเม่งเจ๋งมาก

เจ๋งจนคนในสังคมมองว่าประหลาด

ไข่ตุ๋นเป็นเด็กดีหม่ามี๊เชื่อเเบบนั้น ใช่ไข่ตุ๋นดีดีมากนั่งอยู่ที่เดิมไม่ดื้อไม่เพ่นพ่านให้คนในกองถ่ายน่ารำคาญ เกี๊ยวกังวลกลัวลูกจะดื้อระหว่างที่วิ่งไปมาในกองถ่าย กลับกันไข่ตุ๋นทำให้เขาสบายใจเเละเชื่อมั่นในคำสัญญา เกี๊ยวเดินไปเดินมาตามเสียงเรียกหายืดมองดูลูกชายไปพลา เขาไม่ได้หยุดพักเเละไม่เคยบ่น

บ่นไปก็เท่านั้นสุดท้ายก็เบ๊อยู่ดี

วิ่งไปทั่วกองจนเหนื่อยหย่อนตัวลงข้าง ๆ ลูกชาย ไข่ตุ๋นเปิดกระเป๋าใบน้อยหยิบเอ่กระดาษทิชชู่ลายตัวการ์ตูนออกมาดึงกระดาษซับเหงื่อให้หม่ามี๊ เกี๊ยวปล่อยให้ลูกชายเช็ดตามอำเภอใจ จนเม็ดเหงื่อหายหมดจด

“หม่ามี๊เหนื่อยม่าย”

“ไม่เหนื่อยครับ”

เเค่ได้ยินเสียง พิษจากความเหนื่อยก็ดับหายเป็นปลิดทิ้ง

“หม่ามี๊กินหนม- ปะป๊า! อย่าทำปะป๊า!”

เด็กน้อยว่าเสียงดัง เกี๊ยวสะดุ้งโหย่งไม่เคยเห็นลูกชายตัวน้อยเป็นขนาดนี้มาก่อน กระเป๋าใบน้อยที่กอดไว้เเน่นโยนทิ้งอย่างไม่สนใจ กระโดดลงจากเก้าอี้วิ่งเข้าไปปกป้องปะป๊าสุดชีวิต เกี๊ยวมองดูลูกน้อยอย่างไม่ทันคว้าไว้ เจ้าตัวเล็กไร้เดียงสาไม่รู้เลยว่าฉากนั้นเป็นเพียงการเเสดงที่พระเอกคุกเข่าขอโทษนายเอก ทว่านายเอกยอมยกโทษให้จึงจะสาดนํ้า

ม่านตาเบิกกว้างรีบวิ่งหวังเข้าไปคว้าตัวลูกน้อย หากเเต่ไม่ทันการเจ้วเล็กวิ่งเข้าในฉากอ้าสุดเเขนยืนปกป้องปะป๊าสุดความสามารถ นํ้าในเเก้วสาดเข้าเต็มหน้าของไข่ตุ๋นอย่างจัง

“ไข่ตุ๋น!/ไข่ตุ๋น!”

สองสามีภรรยาเอ่ยชื่อลูกชายตัวเล็กออกมาพร้อมกัน

“เฮ้ย!”

“เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!”

“ใครปล่อยเด็กออกมา”

“ลูกใครวะนั้น”

“โอ้ยซีนกำลังได้เลย! ไอ้เด็กเวร!”

“ลูกใครเอาไปเก็บทีดิ ขัดขวางงาน!”

เกี๊ยวรีบวิ่งเข้าโอบกอดลูกชายเเน่ ณคินเองรีบวิ่งเข้ามาดูเจ้าสมบัติที่หวงเเหนด้วยความเป็นห่วง เขาเองก็ตกใจไม่น้อยเลยที่จู่ ๆ ลูกชายก็วิ่งเข้ามา เกี๊ยวดึงตัวลูกชายให้ออกห่าง สำรวจตัวจรดเท้าปัดสะเก็ดนํ้าติดกรอบวงหน้าน้อย ๆ ออก

“ไข่ตุ๋นไม่เป็นไรอะไรน่ะลูก”

“หม่ามี๊.. ปะป๊ามะเปงรายชะม่าย”

ความห่วงใยลูกน้อยที่มีต่อปะป๊าทำให้หม่ามี๊ไม่กล้าโกรธลูกน้อย เเละไม่คิดจะโกรธด้วย ณคินยิ้มกว้าง มือน้อย ๆ ถูกหน้าปะป๊าของเขา ตากลมเหมือนจะร้องไห้

“อย่าร้องนะครับเด็กดี ปะป๊าไม่เป็นอะไร” ณคินกระซิบให้ได้ยินกันเเค่สามคน

“ปะป๊า อึก.. ปะป๊าจะโดนนํ้าสาด พี่คนนั้นใจร้ายมาก”

“โอ๋ ๆ นะครับ พี่ทิวทิวเเค่เเสดงเฉย ๆ ครับ” ณคินลูบหัวปลอบขวัญลูกน้อย

“ฮึก.. หย๋อ”

“ไม่ร้องนะครับเด็กดี เธอไม่เป็นอะไรใช่ไหมคะ”

ถามลูกน้อยเเล้วก็ต้องถามภรรยาบ้าง เกี๊ยวส่ายหัวกอดลูกชายไว้ในอ้อมกอดเเน่น เขาอุ้มลูกน้อยลุกขึ้นยืนพร้อมกัน

“ให้ตายสิ ทำไมเกี๊ยวไม่ดูเด็กวะ ฉากเเม่งกำลังไปได้ดีเลยอะ วุ!” พี่เปงผู้กำกับซีรี่ส์เดินเข้ามาพร้อมอาการหัวเสีย

“ขอโทษครับพี่ พอดีลูกผมเค้าตกใจน่ะครับ”

“ตกใจบ้าตกใจบออะไรวะ ถ้าเป็นเเบบนี้อะเอาเด็กไปเก็บเลยไป รบกวนเวลางานเปล่า ๆ โอ้ยจะบ้าตาย คือฉากเมื่อกี้มันจะได้เเล้ว ถ้าเด็กเหี้..” เกิดอาการจุกคอพูดไม่เต็มประโยคมองตาขวาง

จะด่าว่าเด็กเหี้ยสินะ

“พี่เปง พี่จะด่าเหี้ยไรเกี๊ยวก็ได้นะ เเต่อย่าใช้คำว่าเหี้ยกับเด็กได้ปะ”

สุดจะทนเเล้วเย็ดเเม่!

“เอ้า ถ้าไม่ใช่เด็กเหี้ยเเล้วเด็กอะไรวะ มึงก็เห็ตอยู่เกี๊ยวว่าลูกเหี้ยของมึง มันมาขัดขางานคนอื่นเขาอะ เห็นไหมคุณณคินเเม่งต้องถ่ายใหม่อีกรอบ ลำบากนักเเสดงอีก”

“เด็กเหี้ยเหรอ.. ได้ พี่เเม่งจะเอางี้ใช่ปะ ไข่ตุ๋นลูกอยู่ตรงนี้-”

ผัวะ!!!!!

สายลมพัดวิวเข้าที่เบ้าหน้าเกี๊ยวไม่ทันได้มองที่มาของมัน เงยหน้ามองพบว่าณคินเหวี่ยงหมัดฮุกเข้าเต็มหน้าของไอ้ผู้กำกับปากหมา จนร่างของมันลอยลิ่วไปนอนกองกับพื้น ณคินไม่ปล่อยให้หลุดมือใช้จังหวะนั้นขึ้นคร่อมร่างของมัน กระชากคอเสื้อเหมือนกระชากวิญญาณ ใส่เเรงหมัดจ้วงเข้าหน้ามันไม่พัก

เลือดสีเเดงไหลพรากเต็มใบหน้า ดวงตาคู่คมวาวโรจน์ ราวกับหมาบ้าขาดสติ เกี๊ยวเห็นท่าไม่ดีรีบคว้าเเขนดึงร่างสามีให้หลุดจากร่างของผู้กำกับ ณคินดื้อด้านไม่ยอมหยุดหมัดยิ่งใส่หนักกว่าเดิม ผู้กำกับไม่มีท่าทีโต้ตอบใด ๆ ใบหน้าส่ายตามเเรงหมัด เกี๊ยวนึกเป็นห่วงกลัวสามีจะกลายเป็นฆาตกร วิ่งวางลูกน้อยใช้เเรงทั้งหมดดึงสามีออกจากหลุมขยะนั้น คนอื่น ๆ รีบเข้ามาห้ามพร้อมดูอาการผู้กำกับ

♡♡♡

ใช้เวลาสงบทุกอย่างราว ๆ 1 ชั่วโมงได้ เกี๊ยวพาสามีมาสงบสติอารมณ์ในเต้นท์ไข่ตุ๋นนั่งอยู่ตรงกลาง คอยปลอบอารมณ์ที่พุ่งพล่านของปะป๊า เกี๊ยวเองก็โกธรไม่ต่างจากณคิน ว่าอะไรเขาก็ได้เเต่ห้ามว่าไข่ตุ๋น เจ้าเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องอะไร หากเป็นเกี๊ยวใส่หมัดไอ้ปากหมานั้นคงไม่เหลือชิ้นดี เอาให้เเหลกสลายกันไปข้างหนึ่ง

วินาทีนั้นช่างหัวเเม่งงาน

กล้ามาหยามสมบัติของ ณ เจริญกิจ

“เธอเจ็บไหม”

ณคินส่ายหัว “ไม่”

“กินไอติมปะ เดี๋ยวเค้าซื้อมาให้”

“ไม่กิน”

“เธอจะกินอะไรอะ”

“ไม่กิน อยากกินเธอ อยากมีลูกเพิ่ม”

อ่อ ไม่กินไม่ห่าอะไรเลย เพราะอยากมีลูกนี่เอง

“พี่ก็ว่าไป คนเค้าเป็นห่วงนะเนี่ยเล่นบ้าอะไร”

เกี๊ยวหยิกหูสามี เพราะในเต้นท์ไม่มีใครทุกคนหนีไปดูผู้กำกับกันหมด จึงมีเวลาให้ทั้งสองคนได้พลอดรักตามประสาผัวเมีย

“ฮะ ๆ รักเธอนี่เนอะ”

“จ้าพ่อคุณ”

“กอดหน่อยค้าบเมียจ๋า”

ได้ทีละเอาใหญ่เลยผัวคนนี้

“อย่า!” เกี๊ยวยกมือขึ้นปราบทันที “เดี๋ยวคนอื่นเห็นเอา”

“นิดเดียวเองนะ ๆ กอดปุ๊บคลายปั๊บเลยน่ะที่รัก”

“ไม่ ๆ หยุดเลย”

ความสุขของสองคนจบลง เกี๊ยวเงยหน้ามองไปด้านหน้าเห็นว่าผู้คนมากมายกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ณคินจึงอดกอดทำหน้าเซ็ง ๆ ผู้กำกับเดินเข้ามาหาณคินเป็นลำดับเเรกหลังวูบหลับไป คุกเข่าต่อหน้าณคิน เกี๊ยวกับลูกน้อยมองดูเงียบ ๆ

ไอ้ผู้กำกับเริ่มร่ายคำขอโทษให้ณคินฟัง พูดไม่ถูกคนณคินไล่มันให้มาขอโทษเกี๊ยว คนที่ควรขอโทษมากที่สุดไม่ใช่ณคินเเต่เป็นเกี๊ยวกับไข่ตุ๋น เปงทำท่าไม่พอใจไม่ยอมขอโทษ สุดท้ายก็ต้องกัดฟันยกมือไหว้ขอโทษเกี๊ยวกับลูก เกี๊ยวมองไอ้ผู้กำกับ ยังขุ่นเคืองไม่น้อยถึงพยายามจะเพลาไฟอารมณ์ลง

ใจอยากซัดหน้ามันอีกสักรอบ ทว่าฝ่ามือน้อย ๆ เหมือนรู้ทันวางทับบนหลังมือของเกี๊ยว คล้ายนํ้าเย็น ๆ สาดใส่กองไฟจนดับหมอดเหลือเเค่ซาก ดวงตากลมได้เเม่ช้อนขึ้นมองเขา เกีี๊ยวถอนหายใจคลี่ยิ้มน้อย ๆ

อะไรปล่อยได้ปล่อย เหมือนตอนนี้

ผละสายตาจากไข่ตุ๋นหลุบมองไอ้คนเเสร้งสำนึกผิดคุกเข่าด้านหน้า มันยกมือไหว้ปากพรํ่าคำขอโทษที่ฟังเเล้วจะอ้วก เกี๊ยวรู้มันไม่ได้ตั้งใจพูดหากมันตั้งใจจริง ๆ สายตาคงไม่โกรธเเค้นกันขนาดนั้น เกี๊ยวไม่อยากให้เรื่องมันเลยไปมาก ทิ้งประโยคสั้น ๆ เขาไม่สนว่าพวกเเม่งจะมองยังไงขอเเค่ให้ได้พูดหน่อย

“ครับ ยังไงพี่เปงก็กรุณาใช้ศัพท์มันถูกที่บ้างน่ะครับ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้าจะหาว่าพ่อเเม่ไม่สั่งสอนเรื่องมารยาท”

♡´･ᴗ･`

​

พลังบ่วงประชาเด้อครับ!