บทที่ 8

દᵕ̈૩ ปะป๊าของไข่ตุ๋น ตอนที่ 8 દᵕ̈૩

วันที่สองในเมืองพัทยา การถ่ายทำยังคงวนเวียนอยู่ในเมืองนี้ ตัวเกี๊ยวเองก็เฉกเช่นเดียวกัน ที่ต้องวนเวียนตัวในกองถ่ายราวกับทาสรับใช้ ทั้งที่ตำเเหน่งเขามีมากกว่านั้น มีบางเวลาที่เเอบไปพบเจอกับณคินลับ ๆ บางเวลาก็เเอบส่งกำลังใจให้กันผ่านรอยยิ้ม หรือบางทีณคินก็ช่วยเกี๊ยวด้วยการด่าว่าเจ้าพวกนั้นอย่างอ้อม ๆ เเต่ถึงสันดาน

กว่าขาเพรียวจะได้หยุดนิ่งก็เย็นพอดี โชคดีไปอีกซีนสุดท้ายถ่ายเสร็จเทคเดียว เพราะมีนักเเสดงมืออาชีพเลยละทั้งกองจึงได้พักผ่อนเพื่อทำงานต่อในวันพรุ่งนี้ เก็บอุปกรณ์เตรียมตัวกลับไปพักผ่อน เกี๊ยวเองก็คงต้องนอนในรถเหมือนเมื่อวาน ที่เขาต้องนอนในรถเหตุเกิดจากเขารีบเกินจนลืมจองโรงเเรม จึงต้องยอมรับกรรม

เกี๊ยวเเจ้งเรื่องนี้ให้ณคินเเล้ว ทางนั้นรู้ก็กระวนกระวายยกใหญ่ บอกให้เขาขึ้นไปนอนที่โรงเเรมด้วย เจ้าตัวปฎิเสธไป อยากนอนด้วยอยู่หรอกเเต่เมื่อวานมันดึกเกินไปเขาไม่อยากรบกวนสามี เเค่ตัวณคินเองก็เหนื่อยมากเเล้ว ไม่อยากให้เสียเวลาพักผ่อนไปเเม้เเต่ชั่วโมงเดียว หรือวิเดียวก็ไม่ได้

“สงสัยวันนี้ก็คงต้องนอนในรถสินะ เเฮะ ๆ น่าสงสารจัง เป็นเบ๊คนในกองถ่ายยังไม่พอ ยังต้องทนนอนในรถอีก เฮ้อ น่าเห็นใจอะ เเต่ก็ช่วยไม่ได้เพราะดันผิดพลาดเอง”

คำพูดเเดกดันพร้อมท่าทางเย้ยหยัน จะเป็นใครไม่ได้หากไม่ใช่พวกสถุนอย่างคุณผึ้ง เเละพรรคพวกของหล่อน

“ก็ดีนะครับ” เกี๊ยวผละหน้าจากกระเป๋า หันไปหาพวกนางเเล้วพูดว่า. “นอนในรถก็ไม่ได้เเย่ เเถมไม่ต้องเสียเงินด้วย เฮ้อ.. สงสารนะครับ พวกไร้ประโยชน์น่ะ เเต่ก็ดันไปเป็นภาระคนอื่น”

“นี่ไอ้เกี๊ยว ไอ้ผู้ชายปากหมา! เเกว่าพวกฉันเหรอห้ะ!” ปุ้ยฝ้ายตวาดเสียงดังหน้าเขียวปั๊ด

“ยังไม่ได้เอ่ยชื่อนะครับ ใครใช้ก็รับไป ใครไม่ใช่ก็อยู่นิ่ง ๆ”

เกี๊ยวยิ้มยียวนหมุนตัวกลับไปเก็บของที่เหลือ

“จะว่าไปก็ไม่เเปลกนะ ที่ผู้ชายจะ.. เเกจนตั้งท้องเเล้วทิ้งไป ไม่เเปลกใจเลยสักนิด เพราะสันดานปากเป็นเเบบนี้นี่เอง ลูกเกิดมาเลยไม่มีพ่อ”

คนฟังกระทุ้งลิ้นโพรงเเก้มข้างซ้าย เขายกรูดซิบกระเป๋าเมื่อเก็บของจนครบเเล้วยกขึ้นพาดเเขน หันกลับหลังไปหาทั้งสามสาวที่ยิ้มเย้ยตนอยู่

“บางที การไม่เสือกก็ไม่มีสีนะ หมายถึงสีที่ปากอะ”

“เหรอ เเต่โทษที เรื่องคนอื่นพวกฉัน-”

“โต ๆ กันเเล้วนะครับ การไม่เสือกหรือยุ่งเรื่องคนอื่นมันจะเป็นผลดีต่อชีวิตพวกคุณน่ะครับ เผลอ ๆ เนี่ยรู้มากไประวังจะจิตตกเอานะ”

สามสาวอ้าปากค้างเอี้ยวตัวไปมองเจ้าของเสียงทุ้ม ร่างสูงกำยำเกิดจากการดูเเลตัวเองที่ดียิ่ง ทรงผมครูว์คัตสีธรรมชาติทำให้เขาดูสง่า ใบหน้าคมคร้ามยังคงมีอำนาจเหมือนเจ้าพ่อมาเฟีย หยุดร้องหนังหน้าคนตัวเล็กกว่าไม่กี่เซน วงหน้าเล็กเงยขึ้นประจันหน้ากับคนตัวสูง

ณคิน

“สวัสดีครับ ชื่อเกี๊ยวใช่ไหมครับ”

“คะ- ครับ มีอะไรเหรอครับ”

“ได้ยินว่าคุณ.. ผมเรียกคุณเกี๊ยวได้ใช่ไหมครับ” ณคินยิ้มจนตาหยี

อ้อนขนาดนี้ ตามนํ้าหน่อยละกัน

“ได้ครับ”

“คืองี้นะผมเห็นพี่ ๆ ในกองบอกว่าคุณเกี๊ยวลืมจองโรงเเรม เเล้วเมื่อวานก็นอนในรถด้วย เลยเป็นห่วงน่ะครับ”

อันนั้นเขาบอกไปเมื่อวานนี้เอง

“…”

“คุณเกี๊ยวเองก็ดูจะทำงานหนักสุดในกองนะครับ เห็นวิ่งไปทั่วเลย ไปนอนที่ห้องผมไหมครับ พอดีว่าห้องผมเป็นห้องพิเศษ มีเตียงว่างอยู่เตียงหนึ่ง”

“จะดีเหรอครับ”

เกี๊ยวยกมือสองข้างกอดเเย้มยิ้มมองคุณณคิน ทางนั้นเกาเเก้มหัวเราะเเฮะ ๆ เเสร้งทำตัวเขินเก้อ

“ดีสิครับ คุณเกี๊ยวจะได้พักผ่อนสบาย ๆ มีเเรงทำงานในวันพรุ่งนี้ด้วย สำหรับคนที่มีคุณนำประโยชน์ ผมคิดว่าควรได้รับสิที่ดีครับ”

“เปิดทางให้กระรอกน้อยสะขนาดนี้” ปรายสายตาคู่สวยมองไปหาสามสาว พวกหล่อนทำสีหน้าไม่พอใจกระฟัดกระเฟียด เกี๊ยวเเย้มยิ้มเยี่ยงผู้ชนะ “ผมคงปฎิเสธคุณไม่ได้เเล้วละ คุณณคิน”

สิ้นประโยคนั้นณคินในคราบผัวที่ดีพาภรรยาตัวเองออกจากพวกสวะทั้งสามคน เกี๊ยวเเย้มยิ้มเยาะเย้ยพวกนางระหว่างเดินผ่าน สายตาเเสนอาฆาตมองเขาไม่กระพริบเข่นฆ่าเกี๊ยวผ่านสายตาพวกนั้น เเล้วใครเขาจะสนใจกันละ เกี๊ยวขำคิกเบา ๆ ผละตาคู่งามออกจากขยะ เดินนำณคินออกจากเต้นท์ไป พ้นตัวจากขยะทั้งสาม เสียงกรี๊ดร้องดำเเล่นไล่หลังทั้งสอง เกี๊ยวทำเพียงขำไม่คิดจะเลี้ยวหลัง เดินตรงดิ่งอย่างมีจุดหมาย

♡♡♡

ณคินเกิดมีปากเสียงกับผู้จัดการตัวเองเล็กน้อย ทางนั้นดูไม่พอใจที่ณคินให้เกี๊ยวอยู่ร่วมห้อง สามีเขาต่อล้อต่อเถียงหลังชนฝา ผู้จัดการต้องถอยทัพมองเกี๊ยวตาขวางก่อนสะบันก้นออกจากห้อง คนตัวใหญ่ทิ้งร่างกายนอนราบกับเตียงนุ่ม

เกี๊ยวออกจากมุมห้องวางกระเป๋า ทรุดก้นกลมลงเตียงข้าง ๆ สามี ณคินปรับท่านอนตะเเคงใช้เเขนเเกร่งโอบเอวบางวางหน้าบนตักนุ่ม ๆ ของภรรยา ออดอ้อนออเซาะตามสไตล์ เกี๊ยวก้มหน้ามองสามีเเย้มยิ้มพร้อมกับลูบหัวเบา ๆ

“เธอทะเลาะกับผู้จัดการเเบบนี้ทุกครั้งเลยเหรอ เวลาที่ความเห็นไม่ตรงกันฉ

เกี๊ยวถามขึ้น ไม่ได้ตั้งใจจะยุ่งเเค่เห็นฉากทะเลาะกันเเล้วมันดูดุเดือดสุด ๆ อารมณ์เหมือนคนหนึ่งพยายามตีกรอบให้ออกมาตามที่ต้องการ ส่วนอีกคนพยายามทุบกรอบทิ้ง

“เฮ้อ” ณคินถอนหายใจหน้าซุกท้องน้อย เพิ่มกอดเเน่นขึ้นเเละพูดต่อ “พี่ไก่อะอยู่กับเค้ามานานมาก”

เกี๊ยวเองทราบดี

“เเต่พี่เค้าก็ดูเป็นห่วงเธอนะ อีกอย่างหนึ่งเราก็ไม่ได้บอกให้พี่เเกรู้หนิว่าเราสองคนเป็นอะไรกัน”

“ห่วงที่ไหน เธอมองยังไงว่าพี่ไก่ห่วง” ณคินใส่อารมณ์หน่อย ๆ สงสัยจะยังโกรธเคืองผู้จักการอยู่ เป็นใครใครก็โกรธชี้นิ้วใส่เขาว่าด้วยสายตาเหยียดหยาม

มนุษย์เรานี่เเปลกดี คนเหมือนกันเเท้ ๆ ดูถูกกันอย่างกับไม่ใช่คน

อีพวกประเภทนี้เมื่อไหร่จะหมดไปสักทีนะ

“ไม่รู้อะ เเต่ดูทรงจะไม่ได้ห่วงในฐานะผู้จัดการนะ”

“หา? เธอว่าไรนะ” คนนอนรีบพุดตัวลุกขึ้นนั่ง

“พี่ไก่อะไรของเธอนั้นน่ะ ดูจะ…”

เกี๊ยวเว้นประโยคเขารู้สึกลังเลเล็กน้อย เเต่ความรู้สึกลึก ๆ บอกได้เเจ่มเเจ้งว่าสายตาที่มองเกี๊ยวก่อนสะบัดก้นหนีนั้น ไม่ได้เพียงเเค่ห่วงทว่าหวงเลย

“ว่าไงดี.. บอกไม่ถูกวะ”

เกิดอาการหวงขึ้นมาดื้อ ๆ เขาเบนหน้าหนีมองไปทางอื่น หวังให้อารมณ์ที่พุ่งพล่านสงบสติลง เหมือนอีกคนจะรู้ทันยิ้มหน้าเเป้น พรมหอมที่เเก้มนวลเหมือนโจรชิงทรัพย์ เกี๊ยวตกใจนิด ๆ เจ้าโจรร้ายไม่ชิงข้างเดียวเเก้มนวลอีกข้างมันชิงไป

ณคินมองหน้าภรรยา สายตาทั้งคู่จับจ้องกันอย่างลึกซึ้ง เกี๊ยวเองรู้สึกกังวลเขาคาดเดาอีกฝ่ายเองก็คงรู้ เกี๊ยวเก่งทุกเรื่องกากเรื่องเดียวคือเรื่องซ่อนความรู้สึกไว้ภายใต้ดวงตาคู่นี้ เขาไม่เก่งพอที่ปั้นหน้าเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่เก่งจริง ๆ

ตาหวานสะท้องภาพหน้าสามีฉีกยิ้มหวานส่งให้ มือหนาโอบจับมืออุ่นนุ่มยกขึ้นทาบที่เเก้มเเละะพรมจูบในคราเดียว เกี๊ยวมองการกระทำของสามีคลี่ยิ้มอ่อน ๆ ก่อนคนรักจำพรํ่าบางอย่าง

“ณคินเป็นของเกี๊ยว เกี๊ยวของณคิน เราสองคนเป็นพ่อเเละเเม่ของไข่ตุ๋น พี่เคยพลาดทำน้องเสียใจมาเเล้ว ด้วยเกียรติลูกผู้ชายพี่จะไม่ทำอีก เพราะเราเเม่งสำคัญที่สุดในชีวิตเลย”

“หึ๋ย จะอ้วก โรแมนติกเกินไปเเล้วนะ นี้มันบทละครที่พี่จะเล่นไม่ใช่เหรอ”

คนตัวเล็กทำท่าทางคล้ายคนอยากอ้วก ณคินเห็นเป็นต้องหัวเราะเมื่อถูกจับได้ว่าคำที่เขาพูด เป็นบทละครที่เกี๊ยวเขียนขึ้น

“ฮ่า ๆ อย่าพูดงั้นดิ พี่โคตรชอบบทนี้เลย”

“บ้า บทกาก ๆ”

“กากเเต่รักอะนะ จริงด้วย ไหน ๆ เราก็ได้อยู่ด้วยกันเเล้ว พี่ว่าเรามาวีดีโอคอลหาลูกชายหน่อยไหม คิดถึงอะ รอบนี้คงไม่ร้องไห้เหมือนรอบเเรกเเล้วนะ”

“ฮ่า ๆ พี่อย่าล้อลูกดิ”

“ไม่ได้ล้อ เเต่ตลกจริงนะ ฮ่า ๆ น่ารักเหมือนพ่อมันตอนเด็กอะ”

“เหอะ ชมลูกตัวเองก็เป็นพ่อคนนี้”

“พ่อณคินดีที่สุดละคร้าบ รักเมียรักลูก จุ๊บ ๆ”

จุ๊พมั๊วะ (จูบหน้าผากเมีย)

“พ่อที่ดียังไม่พอนะ รับโล่พ่อติ๊งต๊องไปด้วยเลย”

“ไม่ได้ดิ รับโล่พ่อติ๊งต๊องเเล้ว ต้องรับโล่เอวทองคำด้วย ขยี้เมียเเต่ละทีเมียร้องขอชีวิตเลยอะ”

คนฟังได้เเต่ส่ายหัวเอือมระอากับสามีคนนี้ ไม่รักจริงคงไม่อยู่กันนานขนาดนี้ พูดคุยกันอีกสองสามประโยคถึงจะพาร่างครบสามสิบสองของตัวเองเข้าห้องน้ำพร้อมกันทั้งคู่ ใช้เวลาอาบน้ำนานพอสมควร ที่นานเพราะว่าผลัดกันถูหลัง

ถูกลังจริง ๆ ไม่ได้ถูอย่างอื่นเลย

ใช้เวลานานในการอาบนํ้า ครั้งเเรกเลยที่เกี๊ยวจุกอยู่ในห้องนํ้านานพร้อมสามีตัวดี ที่เเกล้งเขาชวนถูหลังพร้อมเล่นนํ้าในอ่างมีลูกเป็ดลอยอยู่หลายตัวทั้งพันธุ์เเม่พันธุ์ลูก ออกห้องนํ้าก็รีบหาเสื้อผ้าใส่นอน เเต่งตัวเรียบร้อยพอนอนไฟในห้องก็ดับวูบ ห้องสี่เหลี่ยมมืดมิด เเสงไฟจากด้านนอกไม่สามารถเข้ามาได้ เนื่องจากณคินปิดม่านไว้

เตียงนอนสองฝั่งเติมเต็มด้วยสองคน ณคินอ้าอ้อมกอดรับเกี๊ยว เกี๊ยวมุดตัวเข้าหาไออุ่น ๆ ไม่ลืมหยิบมือถือมาด้วย เพราะต้องการคอลหาลูกน้อยที่อยู่กับเเม่ เมื่อวานเกี๊ยวโทรไปถามไถ่เจ้าตัวเล็กเเล้ว ดูจะอยู่ดีกินอิ่มยายเลี้ยงดีสมปากว่า เเหงละนั้นเเม่เขาเลยนะ เเถมไข่ตุ๋นก็ถามหาณคินด้วย วันนี้ได้นอนด้วยกันเลยถือเวลานี้โทรหาลูกน้อยสะเลยให้หายคิดถึงกันทั้งคู่

เเสงสว่างจากมือถือเปิดขึ้นใต้ความมืดทึบของห้อง เเหล่งพลังงานเกิดจุดเดียวทำให้เกี๊ยวเเยงตาจำใจต้องปิดตาลงเเล้งค่อย ๆ เปิดลืมปรับสายตาทีละนิด คมชัดเเล้วเกี๊ยวจึงปรับโหมดเเสงให้เป็นโหมดถนอมสายตา เพื่อลดปัญหาต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับดวงตา

สบายตาขึ้นเกี๊ยวกดโทรหาลูกชายผ่านไลน์ของคุณเเม่ที่เเลกกันก่อนออกจากกรุงเทพ สองคยรอได้สักพัก ปลายสายกดรับปรากฏหน้าเเม่ของเกี๊ยว หญิงสาวที่มีความงามเป็นอำมตะ

“เเม่ ไข่ตุ๋นละ”

[อยู่นี่ไงกำลังกินสปาเกตตี้] เเม่เปลี่ยนฟังชั่นใช้กล้องหลัง หน้ากลม ๆ ทรงผมกระลาสีธรรมชาติ ก้มหน้าก้มตากินสปาเกตตี้ เงยหน้าขึ้นหลังยายเอ่ยให้มองกล้อง

‘ยายถ่ายอะไรค้าบ’

[ไม่ได้ถ่ายจ้ะ เเม่กับพ่อเราวีดีโอคอลมา คุยไหมครับ]

‘หม่ามี๊กับปะป๊าเหรอ’

[ใช่เเล้ว]

‘หม่ามี๊ปะป๊าคิดถึงจัง’

เจ้าตัวหน้าพิมพ์ได้พ่อเปื้อนคราบซอสสปาเกตตี้ยื่นเข้าใกล้กล้อง ฉีกยิ้มกว้างจนเห็นฟันเศษผักติดฟันซีหน้า ปะป๊ากับหม่ามี๊เห็นหัวเราะคิกคัก

“ไข่ตุ๋นเศษผักติดฟันน่ะลูก” ณคินกอดภรรยาเเน่นตามองจ้องสมาร์ตโฟนของคนในอ้อมกอด พรมจูบกลางกระหม่อมสูดดมกลิ่นเเชมพู “หอมอะ”

“ก็สระผมเนอะ”

“กวนตีนพี่เหรอคะ?”

“เปล่านะครับ”

“อย่าให้รู้นะ เดี๋ยวเอวทองคำจะเล่นเข้าให้”

“ลองดูดิเดี๋ยวเจอข้อศอกทองคำ”

เกี๊ยวไม่ว่าปากเปล่าทำด้วยเสียงดังอุก นักเอวทองกุมท้องม้วนตัวหดเป็นกิ้งกือ เกี๊ยวไม่สนใจคุยกับรู้ชายไม่รู้ไม่ชี้

[หม่ามี๊ เห็นหม่ามี๊เเล้ว]

กล้องหลังเปลี่ยนเป็นกล้องหน้า ใบหน้าของลูกน้อยเต็มหน้าจอรอยยิ้มเเละนํ้าเสียงช่วยฮีลความเหนื่อยของปะป๊ากับหม่ามี๊ได้โข ณคินหายจุกรีบกอดภรรยาเเน่นมองลูกชายตัวจิ๋วเล่นฟิลเตอร์ โดยมียายสอนอยู่ข้าง ๆ

[หม่ามี๊อันนี้น่ารักไหม ปะป๊าคิดถึงปะป๊าจังเลย]

“น่ารักครับ คิดถึงเเต่ปะป๊าไม่คิดถึงหม่ามี๊เหรอครับ น้อยใจนะเนี่ย”

เกี๊ยวทำหน้านอย ๆ ลูกชาย

[มะช่ายนะ คิดถึงทั้งฉองเยย]

“เหรอครับ ไหน ๆ ไข่ตุ๋นเป็นกระต่ายเเล้วปะป๊ากับหม่ามี๊ขอ.. เป็นไรดีเธอ” ณคินถามความเห็นจากภรรยา ก้านนิ้วยาวเลื่อนหาฟิลเตอร์

“ไม่รู้สิเเล้วเเต่คุณเลย”

“อันนี้ดีไหม ไอ้โบ้น่ารักดี”

[ปะป๊ากับหม่ามี๊มีหูด้วย เหมือนหมาน้อยเยย คิก ๆ คุณยายไข่จุ๋นอยากเปลี่ยนให้เหมือนปะป๊ากับหม่ามี๊]

‘เลื่อนข้างล่างนี่เลยจ้ะ’

[เย้ด้ายเเย้ว ดูจิเหมือนปะป๊ากับหม่ามี๊เเย้ว]

ครอบครัว ณ เจริญกิจใส่ฟิลเตอร์กันทั้งครอบครัว พูดคุยกับลูกชายสนุกสนาน เสียงหัวเราะของลูกชายช่วยได้หลายอย่าง คุยกันจนพอจึงเเยกย้ายกันไปนอน เกี๊ยวกับณคินบอกฝันลูกชายส่งจุ๊บเข้านอนผ่านวีดีโอคอลเเล้วตัดสาย สองคนนอนกอดกันเเละหลับไปในที่สุด

Rrr.. Rrr…

กำลังเข้าห้วงนิทราอยู่ดี ๆ จู่ ๆ สมาร์ตโฟนดังครือ สั่นเสียดสีกับโต๊ะไม้ เกี๊ยวสะลึมสะลือปรือหนังตาหนัก ๆ ขึ้นมองเพดานที่มืดทึบ ยืดเเขนออกไปควานหามือถือ ได้เจ้าตัวก่อกวนเกี๊ยวฝืนความง่วงหรี่ตามองหน้าจอ โชคดีที่เปิดโหมดถนอมสายตาไว้ จึงไม่เกิดอาการเเยงตา

สำรวจเวลาตอนนี้เป็นลำดับเเรก (02:00) เกี๊ยวขยี้ตา อ้าปากหาวหวอด ๆ กกดรับสายจากเเม่เเนบโทรศัพท์เข้าห ไม่บ่อยนักเเม่จะโทรหาเขาเวลานี้หากไม่มีเหตุด่วนจริง ๆ

ไม่ก็ต้องการเงินด่วน ๆ

[เกี๊ยวลูก เเม่ขอโทษนะที่โทรมาเวลานี้]

“ค้าบ”

เสียงหวานยืดยาว เพราะเพิ่งตื่นเเถมถูกปลุกจากฝันดื้อ ๆ ดึงตัวเองให้พอมีสติเเล้วถามกลับเเม่ไปอีกทีขณะเปลือกตาปิดลง

“เเม่มีอะไรครับ”

[คือว่าเเม่น่ะ ได้รับสายจากหมอที่โรงบาลว่าพี่กำลังจะคลอด]

“พี่หมี่อะนะ”

[ใช่จ้ะ ตอนนี้ไข่ตุ๋นเเม่ฝากเพื่อนลูกไว้นะ]

“อื้อ.. ครับ เเล้วเเม่จะกลับมาดูเเลไข่ตุ๋นให้ผมเมื่อไหร่ครับ”

[บอกไม่ได้เลยจ้ะ เเม่อยากเห็นหน้าหลานอีกคนใจจะขาดเเค่นี้ก่อนน่ะลูก ระหว่างเเม่ไปทำธุระซื้อของให้หลานอีกคน เราก็ดูเเลเจ้าตัวเล็กรอเเม่ไปก่อนนะจ้ะ เเม่ไปไม่นานหรอก]

“ค้าบบ”

วางสายเเล้วนอนต่อ เสียงกรนดังระงมบ่งบอกว่าเกี๊ยวได้เข้าห้วงฝันเต็มที่เเล้ว ทั้งที่ไม่รู้เลยว่าพรุ่งนี้เช้าชีวิตจะวุ่นวายคูณสอง

(๑•ᴗ•๑)♡