บทที่ ๓ อยากได้ (4/5)

“で、お前はどう思うんだ？” แล้วเธอคิดว่าอย่างไรล่ะ

ผ่านมา ๓ ปีแห่งความทรมาน ยามนี้เพียงแค่เสียงรองเท้าเสียดสีกับหญ้าก็ปลุกความกลัวขึ้นมาได้ไม่ยาก ทว่านายแพทย์ยังใจสู้ เก็บสีหน้าท่าทางไม่ให้คนด้านบนล่วงรู้

“それとも、俺が『お前』にしたのと同じことをすると思っているのか？” หรือจะกำลังคิดว่า ฉันจะทำแบบเดียวกับที่ทำกับนาย?”

คุณหมอตัวกระตุกเฮือกเมื่อฝ่ามือเริ่มเข้ามาใกล้ เขารีบกระชับเสื้อกาวน์กกกอดปกป้องร่างกายตัวเอง ใบหน้าขาวซีดถูกจับขึ้นอย่างไม่ถนอมนัก นายทหารกระตุกยิ้มร้ายมองนกน้อยที่มีแววตามุ่งมั่นแต่กลับสั่นระริกไปทั้งตัว...สุดท้ายเราก็โกหกสัญชาตญาณไม่ได้

“フン、強がって見せるな。” หึ ทำเป็นเก่ง

มือหยาบคู่นั้นผละออกจนคุณหมอหน้าคลอน เมื่อเสียงฝีเท้าหนักเดินไกลห่างออกไป คนในเสื้อผ้าสีขาวก็ทรุดตัวลงเสื้อคลุมแนบกับพื้นดินชื้นแฉะ ความหวาดผวาเมื่อครู่ยังคงปะทุอยู่เรื่อย ๆ จนลมหายใจถี่รัว นายแพทย์งุดหน้าลงกับพื้นมือไม้เกาแขนที่ชักจะคันคะเยอเข้าไปทุกที ทว่าจู่ ๆ กลับมีมือข้างหนึ่งยื่นมาหยุดเขาเอาไว้

“หยุดเถอะครับ เลือดออกแล้วนะนั่น”

“ยุ่งไม่เข้าเรื่อง”

เป็นทหารไทยร่างเตี้ยเดินดุ่ม ๆ เข้ามาจับข้อมือเขาเอาไว้ และแม้เขาจะปฏิเสธเสียงแข็งไปสักกี่ครั้ง อีกฝ่ายกลับไม่มีทีท่าว่าจะยอมแพ้ พยายามเข้าหาเขาทุกวิถีทาง

‘อรุณสวัสดิ์คร้าบหมอ ผมซื้อขนมมาฝากคร้าบ’

‘ขอบคุณที่รักษาผมคราวก่อนครับ’

‘หมอชอบกินขนมใช่ไหม’

‘ไว้ผมจะซื้อมาฝากบ่อย ๆ นะครับ’

แม้รู้ว่าอีกฝ่ายคงมาหยอกเล่นตามประสาเด็ก ทว่าความรู้สึกแปลกประหลาดก่อตัวขึ้นภายในอก ราวกับเจอสิ่งแปลกใหม่ที่ไม่เคยเห็น จนเผลอคิดไปว่าเสียงน่ารำคาญเหล่านั้นมีไว้เป็นสีสันชีวิตบ้างก็ไม่เลว

เขาได้พบพานความสดใสเหล่านั้นเพียงไม่ถึงปี ก่อนจะต้องออกเดินทางมุ่งไปยังจุดหมายถัดไป โดยสถานะก้ำกึ่งที่มีตลอดช่วงสงคราม ถูกทำให้ชัดเจนขึ้นจนพวกเขาตกลงว่าจะเป็นคู่นอนของกันและกัน แม้เขาจะไม่เต็มใจนัก อย่างไรเสียก็ยังดีกว่าการไปคลุกคลีกับทหารคนอื่นที่ชอบไปฉุดผู้หญิงมากหน้าหลายตามาย่ำยีไม่ซ้ำราย ไม่รู้ว่าติดโรคอะไรบ้าง ผิดจากโอคาดะที่มักเรียกมานาน ๆ ครั้ง

ใช่ว่าเขาจะไม่เคยพยายามหนี เพียงแต่ผ่านไปได้สัปดาห์เดียวเขาก็ถูกเจอตัว ทำให้รู้ว่าอำนาจของผู้บังคับบัญชานั้นมีน้ำหนักแค่ไหน แม้แต่คนไทยเจ้าของแผ่นดินก็ไม่มีใครต้านทานได้ พากันคาบข่าวไปบอกผู้พันจนหมดทางรอด

“ひっ...うっ！ や...やめてください、どうか...うっ、もう結構-” ฮึก...อึก! ยะ...อย่า ได้โปรดฮึก...พอแล้ว

บทลงโทษเกิดขึ้นเมื่อเขาถูกทหารลากกลับมายังค่ายทหาร ถูกทุบตีทำร้ายจนมีสภาพสะบักสะบอม เคียงข้างศพหญิงสาวไร้นามที่โอคาดะมันไปฉุดมากระทำชำเรา เจ้าหล่อนคงพึ่งขาดใจไปก่อนเขาถูกพาตัวมาไม่นานนัก ดูจากคราบเลือดเกรอะกรังช่วงล่างและแผลพุพองตามตัว บ่งบอกได้เลยว่าเธอคงถูกปฏิบัติเยี่ยงกระโถนระบายความใคร่ แต่คนต่อไปที่จะสิ้นใจคงเป็นเขา

“で、誰のせいだ？ 考えろ。賢いんだろう。” แล้วมันเป็นเพราะใครกัน ไหนคิดซิ ฉลาดนักไม่ใช่เหรอ

“ひっ...うっ!! 駄目だ！そこは...うぐっ！” ฮึก...อื้อ!! ไม่! ตรงนั้นมัน-อุก!

ถือว่าโชคดีหรือไม่ที่เขายังมีลมหายใจในเย็นของอีกวัน ทีแรกเขาคิดไปว่ามันเป็นบัญชาสวรรค์มอบแด่คนอย่างเขาที่ไปหลงเชื่อคนอย่างโอคาดะ ทว่าต่อมากลับเป็นสวรรค์ที่มอบโอกาส เมื่อญี่ปุ่นพ่ายแพ้ในสงครามโลกครั้งที่ ๒

เขาไม่สนใจว่าใครจะถูกใครจะผิด ในตอนนั้นขอเพียงได้นำพาชีวิตอันเน่าเฟะของตัวเองออกจากขุมนรกได้ก็เกินพอ