(ชาติแรก)บทที่ 2 กลับจวนท่านเซี่ย

บทที่ 2

กลับจวนท่านเซี่ย

“ขอบคุณนายท่าน ข้าน้อยชิงหลิงภูติน้ำประจำเผ่าวารี ยินดีรับใช้นายท่าน”

ร่างบางยืนขึ้นเต็มความสูง เสื้อคลุมตัวใหญ่ความยาวอิงจากความสูงของเซี่ยจือหมินลากพื้นเมื่อยามที่ชิงหลิงย่อกายคารวะเขา

“เรียกข้าว่านายท่านเซี่ย”

“เจ้าค่ะ นายท่านเซี่ย”

เสียงหวานเอ่ยนามของเขาด้วยรอยยิ้ม ซึ่งเซี่ยจือหมินได้ยินแล้วพลันรู้สึกคันยุบยิบในใจย่ิง ไม่เคยมีใครเรียกเขาด้วยน้ำเสียงหวานหูเช่นนี้มาก่อน…

ไม่สิ! พูดให้ถูกคือ เขาไม่เคยฟังใครเรียกเขาแล้วรู้สึกหวานหูเช่นนี้มาก่อนเลยสักครั้ง

งานไม่ยากแน่นะเซี่ยจือหมิน

แม้จะเริ่มไม่มั่นใจแล้วแต่ภาพภายนอกของเซี่ยจือหมินยังคงวางสีหน้านิ่งเฉย ไม่แสดงอาการว่าหวั่นไหวออกมาเลยสักนิด ซึ่งสิ่งนี้เองที่ทำให้ชิงหลิงชอบในตัวเขา ในใจคิด…

มนุษย์ผู้นี้น่าสนใจยิ่งนัก

“บอกเจ้าตามตรง ที่ข้าเข้าป่าในวันนี้ก็เพื่อล่าภูติ”

เซี่ยจือหมินจับจ้องปฏิกิริยาของหญิงสาวตรงหน้านิ่ง ทั้งยังเพิ่มการระมัดระวังตัวมากขึ้น ทว่าเมื่อเห็นชิงหลิงยังวางท่าเรียบร้อยเช่นเดิม เขาจึงคลายความระมัดระวังลง

“นายท่านเซี่ยดูสงสัย”

ชิงหลิงถามเสียงเบาด้วยเห็นอีกฝ่ายเอาแต่จ้องตนเงียบ ไม่กล่าวอะไรขึ้นมาเลยสักนิด

“เจ้าไม่ตกใจหรือ ข้ามาที่นี่เพื่อล่าภูตินะ แล้วตอนนี้ก็ได้ตัวเจ้ามาแล้ว”

ชิงหลิงยิ้มบางเบา “ข้ารู้นานแล้วเจ้าค่ะ ตราบใดที่ยังเป็นภูติอยู่ ข้าทำใจไว้แล้วว่าสักวันต้องเป็นเช่นนี้”

“อีกอย่างหนึ่งเลยก็คือ ข้าล่าภูติเพราะถูกจ้างวาร”

ความหมายของเขาก็คือ นายท่านของข้าไม่ใช่เขาสินะ

“คนผู้นั้นจะดีต่อข้าหรือไม่เจ้าคะ สิ่งเดียวที่ข้าหวังคือนายที่ดีต่อข้า เขาจะดีต่อข้าใช่หรือไม่”

เซี่ยจือหมินนึกถึงผู้ที่จ้างวารตน ในใจเริ่มกลัดกลุ้มขึ้นมาแล้ว

“ชายสูงศักดิ์ผู้นั้นค่อนข้างมากชายา แต่จากที่ข้าได้ยินชื่อเสียงของเขาแล้ว นับว่าเป็นคนดีคนหนึ่ง”

ชิงหลิงก้มหน้าลงต่ำซ่อนแววตาเศร้าซึม

“เช่นนั้นข้าต้องอธิษฐานให้ชายาของเขาไม่เป็นสตรีร้ายกาจแล้วกระมัง หากข้าขอให้ท่านปล่อยข้าไปตอนนี้ ท่านจะปล่อยข้าหรือไม่”

นางเศร้าอีกแล้ว

“เจ้าหมายถึงว่า หากข้าเป็นนาย เจ้าจะยอมกลับด้วย แต่หากนายเป็นคนอื่นจะ ‘ไม่’ เช่นนั้นหรือ”

“ก็อยู่ที่ว่าท่านจะปล่อยข้าไปหรือไม่”

เซี่ยจือหมินไม่ใช่คนทั่วไป ชิงหลินสัมผัสได้ว่าสู้อีกฝ่ายไม่ได้ ดังนั้นจึงขอร้องด้วยความน่าสงสารไว้ก่อน ส่วนเขาจะใจอ่อนหรีือไม่นั้น

“เกรงว่าข้าจะปล่อยเจ้าไปไม่ได้”

เขาไม่ใจอ่อน

“เช่นนั้นเชิญนายท่านบัญชาเจ้าค่ะ”

ส่งรอยยิ้มเศร้าพร้อมเดินเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้น ก่อนที่ใบหน้างามจะเงยขึ้นสบตากับร่างสูง ทำเอาคนที่หลุบตามองร่างบางใจกระตุกให้กับแววตาหวานเศร้า

อย่าใจอ่อนเซี่ยจือหมิน

ชายหนุ่มสะกดจิตตัวเองเช่นนั้นก่อนที่จะเอ่ยเสียงเข้มขึ้นเพื่อปกปิดอาการหวั่นไหว

“กลับจวนกับข้า แต่ก่อนอื่นเลย เจ้าต้องทำตัวให้กลมกลืนกับมนุษย์มากที่สุดก่อน”

ดวงตาคมจับจ้องไปยังหูแหลมทั้งสองข้าง รวมถึงผมที่ขาวราวกับหิมะ แม้เมืองหลางจะคุ้นชินกับเรื่องอภินิหาร แต่เขาก็ไม่หวังว่าจะมีสายตาใดจับจ้องมาที่ชิงหลิงเหมือนมองตัวประหลาด

อา~นี่ข้าคิดเผื่อนางอีกแล้วเช่นนั้นหรือ

“นายท่านโปรดรอสักประเดี๋ยว”

ชิงหลิงยังคงเรียกเซี่ยจือหมินว่านายท่านเช่นเดิม แม้จะรู้ว่าเขาไม่ใช่เจ้านายที่แท้จริงของตน

สิ่งนี้ทำให้เซี่ยจือหมินรู้สึกภูมิใจอยู่ลึก ๆ ดวงตาจับจ้องนางซึ่งกำลังเปลี่ยนอวัยวะบางอย่างให้เหมือนกับมนุษย์มากที่สุด เริ่มจากเปลี่ยนใบหูทั้งสองข้างก่อนที่จะเปลี่ยนสีผมให้ดำขลับ

เซี่ยจือหมินลมหายใจสะดุด ปฏิเสธไม่ได้ว่านางในตอนนี้เป็นสตรีในแบบที่เขาชอบ ผมดำขลับระกรอบหน้า ยาวสยายลงกลางแผ่นหลัง ปลายผมหยักตามธรรมชาติ ไม่น่าเชื่อว่าเพียงแค่เปลี่ยนสีผมและใบหูเท่านั้น นางจะยิ่งดึงดูดเขามากกว่าเดิม

หยุดคิดเดี๋ยวนี้ นี่ของลูกค้า

เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตนไม่ควรมีความคิดแบบนี้ เขาก็รีบสะบัดหน้าไปมาไล่ความคิด ดึงตัวเองให้กลับมาอยู่ในหน้าที่เช่นเดิม

“ไปเถอะ เราจะพาเจ้ากลับตระกูลเซี่ย”

ว่าแล้วก็ยื่นมือออกมาให้หญิงสาว ชิงหลิงมองมือคู่ใหญ่นิ่ง รู้เลยว่าเมื่อตนวางนิ้วบนมือของเขาแล้ว ทุกอย่างจะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

“เมตตาข้าด้วยเจ้าค่ะ นายท่านเซี่ย”

แต่สุดท้ายนางก็ยอมวางมือลงบนมือใหญ่ข้างนี้ สื่ออารมณ์ผ่านสายตาให้เขาได้รับรู้ความต้องการ นั่นคือ…

เพราะท่าน ข้าถึงยอม!