บอกเรื่องมิติกับพี่ชาย 1.1

บอกเรื่องมิติกับพี่ชาย

เมื่อซูเปียวเฉินกลับมาถึงบ้านก็พบน้องสาวและหลานชายบ้านเจียงนั่งรออยู่ เขาจึงยิ้มให้และทักทายอย่างกันเอง

“อ้าว อาเจี้ยน นี่มานั่งเล่นกับหวานหว่านเหรอ มาก็ดีแล้ว พี่ฝากไก่กลับไปให้ป้าอี้หน่อยสิ วันนี้พี่ไปดักไก่ป่ามาได้ตั้งสองตัว” เขาบอกพร้อมกับยกไก่ป่าขึ้นให้ทั้งสองคนดู

จางเจี้ยนคือหลานชายของสามีนางอี้ เด็กคนนี้น่าสงสาร เกิดมาไม่นานพ่อกับแม่ที่ไปหางานทำเมืองอื่น ก็เกิดอุบัติเหตุในเหมือง ทำตายไปพร้อมกันทั้งสองคน ครอบครัวของนางอี้จึงรับเลี้ยงไว้ แม้ว่าฐานะของทางบ้านไม่ดีก็ตาม

“โห วันนี่พี่ชายซูล่าไก่ป่ามาได้ตั้งสองตัว แต่มันจะดีเหรอครับที่จะให้ผมเอาไปน่ะ” จางเจี้ยนพูดด้วยท่าทีเกรงใจ แต่ก็มองไก่หนึ่งตัวอย่างไม่วางตา ในใจก็คิดถึงต้มไก่ที่ไม่ได้กินมานาน

“เอาไปเถอะ อย่าคิดมากเลย จะได้เอาไปให้ป้าอี้ทำอาหารกิน นายเองก็จะได้กินเนื้อไก่ด้วยยังไงล่ะ” ซูเปียวเฉินบอกพร้อมกับยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างเอ็นดู

นอกจากน้องสาวแล้วก็มีเจ้าเด็กคนนี้นี่แหละ ที่เขามองว่าเป็นน้องอีกคน รวมถึงคนบ้านจางด้วยที่ดีกับเขาและน้องสาวมาก  ป้าอี้เองก็คอยมาดูแลซูหวานหว่านให้ในตอนที่เขาไปทำงานอยู่บ่อย ๆ

“ขอบคุณมากครับพี่ชายซู ผมจะรีบเอาไปให้ย่าเลยครับ” เด็กชายพูดขอบคุณและยิ้มออกมาอย่างยินดี ก่อนจะยื่นมือไปรับไก่มาหนึ่งตัว แล้วรีบวิ่งกลับบ้านอย่างรวดเร็ว เพื่อจะเอาไก่ตัวนี้ไปให้ย่าของตนเองทำอาหาร 

เมื่อมองจางเจี้ยนไปสิ่งไปจนลับสายตาแล้ว ซูเปียวเฉินจึงหันกลับมาหาน้องสาว พร้อมกับชูไก่ที่เหลืออีกหนึ่งตัวให้ดูและพูดด้วยรอยยิ้มว่า “หวานหว่าน มื้อเที่ยงนี้น้องอยากกินอะไร เดี๋ยวพี่ชายคนนี้จะทำให้กินเอง”

“หวานหว่านชอบกินต้มไก่ แต่ตอนนี้พี่ชายเข้าบ้านก่อนนะ หวานหว่านมีเรื่องสำคัญจะบอก สำคัญมาก ๆ” 

หญิงสาวบอกกับพี่ชายด้วยน้ำเสียงจริงจัง ขณะที่พูดเธอก็ขมวดคิ้วเป็นปม เนื่องจากกังวลอยู่ในใจว่า

‘หากบอกเรื่องมิติกับพี่ชายไปแล้ว เขาจะเชื่อหรือเปล่า หรือจะคิดว่าฉันเป็นปีศาจแปลงกายมาหรือเปล่า เขาอาจจะกลัวฉันไปเลยก็ได้ แต่ไม่ว่าผลสรุปจะออกมาเป็นอย่างไร ฉันก็พร้อมที่จะเผชิญหน้า และที่ตัดสินใจบอกตอนนี้เพราะคิดว่าบอกตอนไหนก็เหมือนกัน’

 “เรื่องสำคัญอะไร แล้วทำไมหน้าตาของน้องถึงดูกังวลแบบนั้นล่ะ อย่างนั้นเรารีบเข้าบ้านกันก่อนดีกว่า แต่เดี๋ยวพี่จะเอาไก่ไปขังไว้ก่อน แล้วเรามานั่งคุยกัน”

เมื่อเห็นสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลของน้องสาว ซูเปียวเฉินก็บอกอย่างจริงจังเหมือนกัน พอบอกน้องสาวเสร็จชายหนุ่มก็เดินเลี่ยงไปทางหลังบ้าน เพื่อเอาไก่ไปขังไว้ก่อน แล้วค่อยเดินกลับเข้าไปในบ้านอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ก็มีซูหวานหว่านนั่งรออยู่ด้วยท่าทางกระวนกระวายใจ 

“เอาล่ะ ตอนนี้มีอะไรจะบอกพี่ก็พูดมาได้เลย พี่พร้อมที่จะรับฟังแล้ว” ชายหนุ่มบอกน้องสาวด้วยสีหน้าจริงจัง และแสดงท่าทางว่าเขาพร้อมจะรับฟังทุกเรื่องของน้องสาวที่กำลังจะพูดออกมา ใจก็คิดว่า ‘หรือคนบ้านใหญ่คงมารังแกหวานหว่านอีกแล้ว หากเป็นอย่างที่คิด ฉันจะรีบไปจัดการอย่างทันที’

“พี่ชายดูนี่นะ” ซูหวานหว่านสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพูดขึ้นอย่างจริงจัง เหมือนจะส่งสัญญาณให้กับเขา