บอกเรื่องมิติกับพี่ชาย 1.2

จากนั้นเธอจึงชี้นิ้วไปที่บนโต๊ะตรงหน้า พริบตาเดียวก็มีเนื้อหมูและผลไม้วางอยู่ นี่จึงสร้างความตื่นตกใจให้กับซูเปียวเฉินจนแทบสิ้นสติ แต่ถึงแม้ว่าเขาจะตื่นตกใจมากแค่ไหน แต่เขาก็พยายามรวบรวมสติกลับมาด้วยความรวดเร็วเหมือนกัน ก่อนจะพุ่งตัวเข้าไปโอบกอดน้องสาวไว้ พร้อมกับพูดเสียงสั่นออกมา

“หวานหว่าน นี่มันเกิดเรื่องอะไรกับน้องขึ้นมา ทำไมน้องถึงเอาอาหารออกมาจากอากาศได้ล่ะ” เขาถามด้วยความรู้สึกทั้งตื่นตกใจ ประหลาดใจ และยอมรับว่ามีความกลัวอยู่เล็กน้อย

“ปล่อยหวานหว่านก่อน หวานหว่านหายใจไม่ออก” หญิงสาวที่ถูกกอดกะทันหันก็ดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดของพี่ชาย

“ได้ ๆ  พี่ขอโทษที่รัดน้องแรงไปหน่อย พี่แค่แปลกใจน่ะ” ชายหนุ่มที่ได้สติก็คลายอ้อมแขนออก

พอซูเปียวเฉินคลายอ้อมกอดออก หญิงสาวจึงสบตาเขาอย่างไม่หลบ และแต่งเรื่องราวเกี่ยวกับการมาของมิติให้พี่ชายได้รับรู้ช้า ๆ ส่วนพี่ชายก็ฟังไปขมวดคิ้วสงสัยไป จนฟังจบแล้วเขาจึงถาม

“แล้วท่านตาคนนั้นต้องการของแลกเปลี่ยนอะไรหรือเปล่า”

ชายหนุ่มยังไม่วายคลายความกังวล เพราะกลัวว่าของวิเศษที่น้องสาวได้รับมานั้น จะต้องแลกกับอะไรที่ทำให้เขาต้องสูญเสียน้องสาว ซึ่งเป็นคนในครอบครัวที่ยังเหลืออยู่ไปอีก ถ้าเป็นแบบนั้นเขาคงจะไม่ยอมให้เธอแลกเปลี่ยนแน่ เพราะน้องสาวคือสิ่งมีค่าที่สุดในชีวิตของเขา

“ท่านตา ท่านตาบอกว่าไม่ต้อง แต่ให้หวานหว่านทำความดีก็พอแล้ว ท่านตายังบอกอีกว่าหวานหว่านเอาของไปขายได้นะ เราจะได้มีเงินเยอะ ๆ พี่ชายจะได้ไม่ต้องทำงานที่เหนื่อยมาก ๆ ยังไงล่ะ”

หญิงสาวยังคงบอกออกมาด้วยท่าทางใสซื่อเหมือนเดิม และทำท่าทางเหมือนนึกบางอย่างออกมาได้ จึงพูดขึ้นอีกว่า “จริงสิพี่ชาย ท่านตาให้ลูกอมหวานหว่านมาด้วย ท่านตาบอกว่ากินลูกอมนี้บ่อย ๆ หวานหว่านจะเป็นเหมือนคนทั่วไป แต่ต้องกินให้หมดนะ”

เธอพยายามพูดเพื่อปูทางบอกกับพี่ชายว่าอีกไม่นานเธอจะหายบ้าแล้ว เพราะถ้าหากปุ๊บปั๊บแล้วหายบ้าขึ้นมา คงจะน่าแปลกใจมาก ๆ เลยล่ะ  

พอได้ยินว่าบอกน้องสาวได้รับของวิเศษอีกอย่างมา ซึ่งของสิ่งนี้จะทำให้เธอหายเป็นปกติ ชายหนุ่มจึงยิ้มกว้างด้วยความดีใจ

“ถ้าอย่างนั้น หวานหว่านของพี่ ต้องกินลูกอมนี้ให้หมดนะ เข้าใจไหม แล้วน้องจะได้หายป่วยอย่างไรล่ะ” เขาพูดอย่างตื่นเต้นดีใจ

“อื้ม ได้สิ หวานหว่านจะกินให้หมด คนอื่นจะได้เลิกว่า หวานหว่านบ้าสักที” หญิงสาวพยักหน้ารัว ๆ และรับคำอย่างแข็งขันว่าเธอจะต้องกินลูกอมนี้ให้หมด ก่อนจะขมวดคิ้วและพูดขึ้นอีกว่า

“หวานหว่านอยากไปเที่ยวในตลาดมืดจังเลยค่ะพี่ชาย พี่สาวเยว่ซูเคยบอกที่นั่นมีของอร่อยขาย แต่หวานหว่านสติไม่ดีเลยไม่มีใครอยากพาไป” ซูหวานหว่านแกล้งทำสีหน้าเศร้าสร้อยในขณะที่พูดออกมา

ซูเปียวเฉินได้ยินก็ตระหนักได้ทันทีว่า เขาเองก็ละเลยส่วนนี้ไป จึงได้ยิ้มและพูดอย่างอ่อนโยนกับเธอว่า“ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้พี่จะลางาน แล้วจะพาหวานหว่านไปเที่ยวในเมือง พวกเราจะลองไปขายของกันที่ตลาดมืดกัน น้องอยากไปใช่ไหม”

เมื่อได้ยินพี่ชายบอกแบบนั้น หญิงสาวจึงปรบมือและยิ้มอย่างดีใจ แล้วรีบพูดขึ้นมาว่า “หวานหว่านอยากไป อยากไปขายของ เราจะรวยแล้วใช่ไหมพี่ชาย”

ชายหนุ่มเห็นท่าทีของน้องสาวจึงยิ้มออกมาอย่างเอ็นดู

“ใช่แล้ว ถ้าขายของดี เดี๋ยวพวกเราก็รวยแล้ว แต่หวานหว่านต้องสัญญากับพี่ก่อนว่าห้ามบอกใครเรื่องนี้ แม้กระทั่งเรื่องที่น้องสามารถเอาของออกมาจากอากาศได้ และห้ามเอาอะไรออกมาต่อหน้าคนอื่นทั้งนั้น ยกเว้นพี่เพียงคนเดียว หวานหว่านเข้าใจในสิ่งที่พี่พูดหรือเปล่า”

คนเป็นพี่ชายรีบกำชับเรื่องทั้งหมดกับน้องสาว เพราะกลัวว่าเธอเผลอหรือหลงลืม แล้วเอาของออกมาจากอากาศต่อหน้าคนอื่น แล้วเดี๋ยวคนพวกนั้นจะคิดว่าน้องสาวเขาเป็นปีศาจ

“อื้ม หวานหว่านเข้าใจ หวานหว่านสัญญา” เธอพยักหน้าพูดยิ้ม ๆ และยกมือขึ้นแสดงท่าทีสัญญาต่อหน้าพี่ชาย ซึ่งเรื่องนี้ซูหวานหว่านรู้ดีว่าเธอไม่ควรเอาอะไรออกมาต่อหน้าคนอื่น   

“ดีมากน้องสาวที่น่ารักของพี่ ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพี่ไปทำต้มไก่ให้กินดีไหม หรืออยากจะกินอะไรบอกพี่มาได้เลย” ชายหนุ่มเอ่ยปากชมเชยและขยี้หัวเธอด้วยความเอ็นดู

“อะไรก็ได้ค่ะ” หญิงสาวตอบกลับด้วยรอยยิ้มสดใส

“งั้นเราไปทำอาหารกันเถอะ” ชายหนุ่มพูดชักชวนแล้วลุกขึ้น เพื่อที่จะไปชำแหละไก่และทำอาหารให้น้องกิน โดยมีซูหวานหว่านเดินตามไปด้วย