เข้าสู่ระบบ“ขอบใจมากนะนุ” แก้วตายื่นหมวกกันน็อคคืนให้กับอนุวัฒน์
“ไม่เป็นไร เรายินดีมาส่งแก้วนะ ให้มาส่งทุกวันเลยก็ได้ ถ้าแก้วยอมนะ”
แก้วตายิ้มน้อยๆ
“อย่าเลยนุ แก้วเกรงใจน่ะ และอีกอย่างบ้านแก้วก็ไม่ใช่ทางผ่านของนุสักหน่อย”
“อย่าคิดมากสิแก้ว นุยินดี”
“แก้วรู้ว่านุมีน้ำใจ แต่แก้วไม่อยากเอาเปรียบนุนี่น่า เอาไว้เราเจอกันที่มหา’ลัยนะ นุ”
อนุวัฒน์พยักหน้ารับเล็กน้อย “ก็ได้ งั้นพรุ่งนี้เจอกันนะ แก้วตา”
“จ้ะ”
แก้วตายืนรอจนรถมอเตอร์ไซค์ของอนุวัฒน์วิ่งออกไปพ้นจากรั้วบ้าน จึงหมุนตัวเดินขึ้นบันได มารดานั่งรออยู่ที่ห้องโถงของตัวบ้าน
“สวัสดีจ้ะแม่”
นัยนามองลูกสาวด้วยสายตาเอ็นดู “เพื่อนมาส่งเหรอแก้ว”
“จ้ะ เพื่อนที่มหา’ลัยน่ะแม่”
“แล้วทำไมไม่ชวนขึ้นมาดื่มน้ำดื่มท่าก่อนล่ะ แม่จะได้รู้จักด้วย”
“เอ่อ... แก้วเห็นว่าแม่จะไปธุระก็เลยไม่ได้ชวนขึ้นมา เอาไว้โอกาสหน้านะแม่”
นัยนาที่ตอนนี้แต่งตัวด้วยชุดสวยงามลุกขึ้นจากโซฟาและเดินมาหยุดตรงหน้าของลูกสาว จ้องมองใบหน้าเศร้าสร้อยนั้นอย่างเป็นกังวล
“แค่แก้วบอกมาคำเดียวว่าไม่อยากให้แม่คบกับคุณพล แม่ก็จะทำตามความต้องการของแก้วนะ ขอเพียงแค่แก้วบอกมาเท่านั้น”
หญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆ พลางยืนยันเสียงหนักแน่น
“แก้วอยากให้แม่มีความสุขค่ะ อะไรก็ตามที่แม่ทำแล้วมีความสุข แก้วก็จะมีความสุขไปด้วย”
“ขอบใจมากลูกรัก” นัยนากอดลูกสาว “คุณพลเป็นคนดี และเขาจะช่วยให้เราสองแม่ลูกไม่ต้องอยู่กันอดๆ อยากๆ อีกต่อไป”
แก้วตาซบหน้ากับอกของมารดา และระบายยิ้ม แม่ลำบากเพื่อหล่อนมามากแล้ว ถึงเวลาที่แม่จะมีความสุขและสบายเสียที
“แก้วเคารพการตัดสินใจของแม่ค่ะ”
นัยนาดันร่างของลูกสาวออกห่าง ก่อนจะจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่งาม
“จำเอาไว้นะแก้ว แม่ทำทุกอย่างก็เพื่อแก้ว เพื่ออนาคตของลูกสาวแม่”
“แก้วทราบดีค่ะ”
นัยนาระบายยิ้มกว้าง
“ดังนั้นหนูจะต้องอดทนนะลูก ไม่ว่าหนทางข้างหน้าจะเป็นยังไงก็ตาม”
“ค่ะแม่ แก้วจะอดทน”
“เอาล่ะ งั้นไปแต่งตัวได้แล้ว อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงรถจะมารับพวกเราไปบ้านของคุณพล”
“ค่ะแม่”
แม้จะไม่อยากไปนัก แต่เพราะไม่อยากทำให้มารดาต้องไม่สบายใจ หล่อนจึงจำต้องทำตาม
“แม่ซื้อชุดมาให้ใหม่ อยู่บนเตียงนะแก้ว”
“ขอบคุณค่ะแม่”
แก้วตาที่เดินออกห่างไปหันมากล่าวขอบคุณ ก่อนจะเดินหายเข้าไปภายในห้อง
รอยยิ้มบนใบหน้าของนัยนาค่อยๆ จางลงไป เมื่อนึกถึงปฏิกิริยาของพิพัฒน์ลูกชายของผู้ชายที่หล่อนคิดจะลงหลักปักฐานด้วย
พิพัฒน์ยื่นกุญแจรถให้กับแม่บ้าน ขณะก้าวเข้าไปภายในตัวตึกใหญ่ และก็เห็นบิดานั่งอยู่ในห้องโถง
“แล้วเมียใหม่ของพ่อไปไหนซะแล้วล่ะครับ”
นิพลหันมามองลูกชาย
“คุณนากลับไปเปลี่ยนเสื้อผ้าที่บ้านของเธอน่ะ อีกประเดี๋ยวก็คงจะมา”
คนเป็นลูกยิ้มหยัน ก่อนจะพูดประชดประชัน
“ทำไมไม่ย้ายเข้ามาอยู่เสียด้วยกันเลยล่ะครับ จะได้ไม่ต้องเทียวไปเทียวมาแบบนี้”
“วันศุกร์นี้แหละที่คุณนากับลูกสาวจะย้ายเข้ามาอยู่ที่นี่ และฉันหวังว่าแกจะไม่ก่อเรื่องนะ เจ้าพัฒน์”
ชายหนุ่มกัดฟันแน่น ดวงตาเป็นประกายโทสะ
“นี่คุณพ่อคิดจะยกย่องนังผู้หญิงหิวเงินคนนั้นจริงๆ หรือครับ”
“พัฒน์ แกเข้าใจหน่อยสิ พ่ออยู่คนเดียวพ่อก็เหงา พ่ออยากมีเพื่อนคิด เพื่อนคุย”
“ก็เลยยกย่องผู้หญิงต่ำๆ คนหนึ่งขึ้นมาแทนแม่ของผม”
“ไม่มีใครแทนแม่ของแกได้หรอก”
“ไม่มีใครแทนได้ แต่พ่อก็หาเมียใหม่เข้าบ้านจนได้ ผมไม่ยอมรับใครทั้งนั้น จำเอาไว้”
“เจ้าพัฒน์!”
“และอย่าหวังนะครับว่าผู้หญิงคนนั้นจะอยู่ในบ้านหลังนี้อย่างสงบสุขได้ ไม่มีทาง!”
“อย่าทำอะไรบ้าๆ นะเจ้าพัฒน์ เพราะถ้าแกทำ ฉันจะตัดแกออกจากกองมรดก จำเอาไว้”
พิพัฒน์มองพ่อหน้าตาถมึงทึง
“คิดว่าผมจะกลัวคำขู่งี่เง่าแบบนี้หรือครับ”
แล้วพิพัฒน์ก็กระแทกเท้าเดินหายขึ้นไปชั้นบนทันที
นิพลยกมือขึ้นเสยผม และถอนใจยาวๆ ด้วยความเป็นกังวล
“สวยมาก แก้วตา”
นัยนามองลูกสาวในชุดกระโปรงสีหวานด้วยความชื่นชม
แก้วตายกมือขึ้นจับปอยผมของตัวเองอย่างขัดเขิน พลางพูดออกมาแผ่วเบา
“แต่แก้วไม่ค่อยชินกับชุดแบบนี้เลยจ้ะแม่”
ว่าแล้วก็ก้มลงมองตัวเองอย่างไม่สบายใจ หล่อนไม่เคยแต่งตัวสวยๆ แบบนี้มาก่อนเลย ปกติอยู่บ้านก็จะใส่แค่กางเกงขาสั้นกับเสื้อยืดตัวใหญ่เท่านั้น ไม่เคยใส่ชุดเดรสพอดีตัวแบบนี้เลยสักครั้ง
“ใส่บ่อยๆ ก็จะชินไปเองนั่นแหละ”
“แก้ว...”
“มานี่มา แม่จะแต่งหน้าให้ จะได้เข้ากับชุดสวยๆ บนตัวของแก้วไงล่ะ”
“เอ่อ แม่คะ แก้ว... ไม่แต่งหน้าดีกว่า”
นัยนาส่ายหน้าน้อยๆ คัดค้านคำปฏิเสธของลูกสาว พลางดึงแขนเรียวให้มานั่งข้างๆ
“หลับตาสิ เดี๋ยวแม่จะแต่งหน้าให้”
“แต่แก้ว...”
หล่อนแอบรักพิพัฒน์มาเนิ่นนาน และไม่เคยคิดว่าเขาจะรักตอบ แต่ตอนนี้... หัวใจของเขาเป็นของหล่อนแล้ว“แก้วรักพัฒน์...”พิพัฒน์คลายอ้อมแขน และถอยออกห่างเพื่อคุกเข่ากับพื้น มือใหญ่ล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกง และยื่นมาตรงหน้าหล่อน“พัฒน์...”พิพัฒน์เปิดกล่องกำมะหยี่ แหวนเพชรเม็ดเล็กน่ารักอยู่ในนั้น แสงของมันเป็นประกายสวยงาม แก้วตาหัวใจพองฟูแน่นอก ไม่อาจจะบรรยายความสุขออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้อีก“แต่งงานกับฉันนะ แก้วตา...”“พัฒน์...”หล่อนยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ และสะอื้นไห้ด้วยความปลื้มปิติ“ฉันรักเธอ ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะ”“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย...”เสียงคนหลายคนดังก้องขึ้น และหล่อนก็อดที่จะหันไปมองไม่ได้ นิพล นัยนา ป้าน้อย และคนงานในไร่ชาแห่งนี้ต่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ หล่อนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา“ทุกคนร่วมมือกันใช่ไหมคะเนี่ย”นัยนาเดินเข้ามาหาลูกสาว และกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างมีความสุข“พวกเรารักแก้วนะ อยากให้แก้วมีความสุข รับแหวนจากพี่เขาสิ แก้ว...”“แต่ว่าแก้วกับพัฒน์เป็น...”“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ขอแค่รักกันก็พอ” นัยนายกมือลูบศีรษะของลูกสาวแผ่วเบา “ทำตามสิ่งที่หัวใจต
“สวัสดีค่ะป้าน้อย... มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่าคะ”ป้าน้อยระบายยิ้มให้กับหล่อน มองหล่อนอย่างเอ็นดูเป็นที่สุด“เปล่าหรอกจ้ะ แค่มีคนมาหาน่ะ”“คนมาหาแก้วเหรอคะ”ใครกันนะ?“ใช่จ้ะ มาจากกรุงเทพฯ เลย”ยิ่งได้ยินหล่อนก็ยิ่งแปลกใจ“เอ่อ เขาบอกไหมคะว่าเป็นใคร”“ไม่ได้บอกหรอก หนูแก้วอยากรู้ก็รีบไปหาสิ เขารอนานแล้วด้วย”หล่อนเต็มไปด้วยความสับสน พยายามคิดว่าใครจะเดินทางมาหาหล่อนที่เชียงใหม่ แต่ก็คิดไม่ออก หรือว่าจะเป็นลินิน เพราะนอกจากแม่แล้วลินินเป็นอีกคนที่รู้ว่าหล่อนเดินทางมาที่เชียงใหม่แก้วตาระบายยิ้มกว้างออกมา“ขอบคุณป้าน้อยมากนะคะ แก้วจะรีบไปค่ะ”ป้าน้อยระบายยิ้มอีกครั้ง“เพื่อนรออยู่ที่ศาลาใกล้ไร่ชานะ”“อ๋อ ค่ะป้าน้อย”ป้าน้อยยิ้มให้หล่อนอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ส่วนหล่อนรีบเดินตรงไปยังศาลาไม้ริมไร่ชาที่คนๆ นั้นรออยู่“นิน...”หล่อนวิ่งเข้ามา และร้องเรียก ก่อนจะตกใจ เมื่อคนที่ยืนหันหลังให้ไม่ใช่ลินิน แต่เป็น...“พัฒน์...?!”หล่อนชะงักเท้า ตกใจหน้าตาซีดเผือดเจ้าของชื่อหันกลับมาเผชิญหน้า สีหน้าของพิพัฒน์เต็มไปด้วยความเย็นชา มองหล่อนเขม็งเลยทีเดียว กรามแกร่งของชายหนุ่มขบกันตลอด
แก้วตายืนร้องไห้อยู่ริมหน้าต่าง ท้ายรถของพิพัฒน์เลือนหายไปจากสายตาแล้วเขาออกไปไหนนะ คงออกไปหาใครสักคนที่จะทำให้เขามีความสุข ซึ่งไม่ใช่หล่อนหัวใจของหล่อนเจ็บปวดทรมาน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้หล่อนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกแม่รู้แล้ว... รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และมันก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเกิดขึ้นหล่อนจะแก้ปัญหายังไงดี จะจัดการกับความยุ่งเหยิงพวกนี้ยังไงดีน้ำตาไหลพรากไม่หยุด หล่อนเจ็บปวดในอกจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด“แก้วขอโทษ... แม่จ๋า แก้วขอโทษ...”หญิงสาวเดินกลับไปที่เตียง และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาลินิน“นิน... นี่แก้วเองนะ”“เสียงแก้วไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” ลินินแปลกใจและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ไม่... ไม่มีอะไรหรอกนิน แก้วสบายดี ที่แก้วโทรมาก็เพราะว่าจะรบกวนให้นินช่วยลาอาจารย์ให้หน่อย แก้วมีธุระสำคัญต้องไปทำหลายวันน่ะ”“ได้สิ เราสอบเสร็จแล้ว อาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก”“ขอบใจนะนิน”“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่แก้วจะไปไหนเหรอ บอกนินได้ไหม”แก้วตาบอกสถานที่ที่ตัวเองจะไปให้กับลินิน ก่อนจะขอบคุณอีกครั้งและตัดสายหล่อนวางโทรศัพท์มือถือบนเตียง และทรุดลงนั่งอย่างอ่อนแรง หัวใจ
แก้วตาสะบัดมือแรงๆ จนหลุด ก่อนจะรีบถอยออกห่างจากพิพัฒน์ น้ำตาของหล่อนไหลตลอดเวลา มองเขาอย่างเสียใจ“พัฒน์เป็นบ้าอะไรไป ทำแบบนี้ทำไม”“ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรือ” เขาตะคอกใส่หน้าตาดุดัน “เธอไปนั่งคุยกับมันทำไม”“พี่ปริญแค่มาทักทาย”“ทักทาย” เขายิ้มเยาะ “มันกำลังจะจีบเธอมากกว่า”“มันก็ไม่แปลกอะไรนี่ ถ้าพี่ปริญจะจีบแก้ว” แก้วตาสวนออกไป และจะหมุนตัวออกจากห้องของเขา แต่แขนถูกกระชากเอาไว้ และดึงเข้าไปกอดรัดแน่น“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นเมียของฉัน!”“ก็แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ” หล่อนสวนกลับทั้งน้ำตา“จะอะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่ชอบให้เธอคุยกับมัน”“พัฒน์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของแก้ว นี่ปล่อยนะ”พิพัฒน์ขบฟันแน่น เขาเกลียดสีหน้าเย็นชาแบบนี้ของแก้วตาเป็นที่สุด“เธอเป็นของฉัน แก้วตา!”“ไม่ใช่”“ใช่ ฉันเป็นผัวของเธอ!”หล่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มองเขาอย่างเจ็บปวด “พัฒน์ไม่ได้รักแก้ว แล้วมากักขังแก้วแบบนี้ทำไม ปล่อยแก้วไปตามทางของแก้วเถอะ”“ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที หลังจากเรียนจบ”“แก้วไม่แต่ง”“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม แต่เธอเป็นเมียของฉันแล้ว ยังไงก็ต้องแต่งงานกับฉัน”“พัฒน์ทำแบบนี้ทำไม ไม่รักแก้วแ
แก้วตาไม่ยอมลงไปกินข้าวเย็น นัยนาเลยยกขึ้นมาให้บนห้อง และอดที่จะเอ่ยถามลูกสาวไม่ได้“แก้วเป็นอะไรไปหรือเปล่าลูก”“เอ่อ แก้วสบายดีค่ะ”นัยนาไม่เชื่อ “แต่แม่ว่าแก้วมีเรื่องผิดใจกับคุณพัฒน์นะ”ชื่อของพิพัฒน์ทำให้แก้วตาหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาของแม่“เอ่อ... ไม่มีอะไรนี่คะ”“หลบตาแม่แบบนี้ แสดงว่ากำลังโกหกอยู่”“เอ่อ... ไม่ใช่นะคะแม่” แก้วตาจำต้องสบตากับมารดา และกัดฟันยืนยัน“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะแม่”นัยนาถอนใจแผ่วเบา และเดินมานั่งข้างๆ ลูกสาวบนเตียง“แก้วไม่ชอบคุณพัฒน์เหรอ”“เปล่าค่ะแม่”“ถ้าเปล่า แล้วทำไมแก้วถึงไม่มีความสุขเลยล่ะ มีอะไรที่แม่ยังไม่รู้ไหม”แก้วตามองแม่ น้ำตาซึม อยากจะเล่า อยากจะบอกออกไปทั้งหมด แต่ก็ทำไม่ได้“ไม่... ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”“ไม่โกหกแม่นะแก้วตา”หล่อนร้องไห้ ไม่อาจจะเค้นคำตอบใดออกไปได้อีก หล่อนทรมานเหลือเกิน มันอึดอัดและเจ็บปวดจนแทบขาดใจแล้ว“แก้ว... แก้วเป็นอะไรไปลูก”“แก้ว... แค่ไม่อยากอยู่ที่นี่น่ะค่ะแม่ แก้วอยากออกไปอยู่ที่อื่น”“ทำไมล่ะแก้ว” นัยนาตกใจ“ให้แก้วกลับไปอยู่บ้านเดิมของเรานะคะแม่ แก้วคิดถึงบ้านหลังนั่น”นัยนาน้ำตาซึม “นี่แม่ทำให้ลูกสาวข
เขาซบลงไปหา กอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่น“ฉันยังไม่พอ... ยังเอาเธอไม่พอ... แก้วตา...”“แต่...”พิพัฒน์ส่ายหน้าเล็กน้อย“ห้ามขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้น... เธอจะไม่ได้ไปเรียนในวันนี้”แก้วตาไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะหากขัดใจไม่ให้พิพัฒน์กระซวกทิ่มแทงอีก หล่อนก็คงต้องขาดเรียนแน่ๆ ซึ่งหล่อนไม่ต้องการขาดเรียน“งั้น... เริ่มอีกครั้งสิ พัฒน์...”พิพัฒน์มองหล่อนด้วยสายตาพิศวง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ“ต้องแบบนี้สิ แม่สาวร้อนแรง”แล้วเตียงนอนก็ต้องรองรับการเคลื่อนไหวรุนแรงของสองหนุ่มสาวซ้ำแล้วซ้ำอีก คราวนี้พิพัฒน์จับแก้วตาให้คว่ำหน้า โก่งบั้นท้ายขึ้น และกระซวกเข้าใส่ด้านหลัง เขาอัดใส่ไม่หยุด ต่อเนื่อง และดุดัน มือเอื้อมไปขยี้หัวนมเล็กไปด้วย สร้างความเสียวซ่านกระสันเสียดให้กับแก้วตามากมายเหลือเกิน หญิงสาวสั่นระริก แตกระเบิดนับครั้งไม่ถ้วนคาเอ็นใหญ่ที่ดำดิ่งค้างคา“โอ้ว... โอ้ว... วิเศษเหลือเกิน แก้วตา... เอามันที่สุด... โอ้ว... โอ้ว...”ตอนนี้ในหัวของหล่อนไม่มีเรื่องใดสำคัญอีกแล้ว นอกจากการถูกเอ็นยักษ์บดขยี้“อู๊ยยยย... ผัวขา... อ๊า... อย่าหยุด... อ๊า...”แก้วตาพยายามควบคุมการเดินของตัวเองให้เป็นป







