เข้าสู่ระบบ“ไม่เชื่อหรอก หลบตาแบบนี้ แสดงว่ามีเรื่องกังวลใจใช่ไหม ไหนลองเล่าให้ฟังหน่อยสิ” ลินินคาดคั้น แก้วตาจึงไม่มีทางเลือกจำต้องเล่าออกมา
“ก็ไม่มีอะไรมากหรอกนิน แค่... แม่ของแก้วกำลังจะแต่งงานใหม่น่ะ”
“จริงเหรอ” ลินินฉีกยิ้มกว้าง
“จริงสิ วันนี้แม่จะพาแก้วไปกินข้าวกับผู้ชายคนนั้นน่ะ แต่แก้วไม่อยากไปเลย”
“แก้วไม่ชอบผู้ชายคนนั้นเหรอ” ลินินดึงมือเพื่อนรักมากุมเอาไว้
“เปล่านะนิน แค่แก้วรู้สึกว่าเขากับครอบครัวของเราแตกต่างกันเกินไปน่ะ”
“ยังไงเหรอ”
แก้วตาระบายลมหายใจออกมาแผ่วเบา ด้วยความเป็นกังวลเต็มใบหน้า
“เขารวยมาก ในขณะที่บ้านของแก้วยากจน”
“ไม่เอาน่าแก้ว ความรักมันไม่ได้ขึ้นอยู่กับฐานะสักหน่อย แต่มันขึ้นอยู่กับหัวใจต่างหาก”
แม้หล่อนจะรู้ดีว่าที่ลินินพูดมันคือเรื่องจริง แต่ก็ยังอดเป็นกังวลไม่ได้
“แก้วไม่รู้ว่าครอบครัวของเราจะเข้ากับครอบครัวของเขาได้หรือเปล่า แก้วกลัวว่าแม่จะเสียใจ”
“อย่าคิดมากสิแก้ว คุณแม่ของแก้วน่าจะตัดสินใจดีแล้วล่ะถึงได้ทำแบบนี้ ดังนั้นแก้วจะต้องเคารพการตัดสินใจของคุณแม่นะ”
“อืม” แก้วตาพยักหน้ารับน้อยๆ “แก้วก็ไม่คิดจะขัดขวางอะไรหรอก เพราะแก้วอยากให้แม่มีความสุข”
“นินเอาใจช่วยนะแก้ว ขอให้ทุกอย่างผ่านพ้นไปได้ด้วยดี”
“ขอบใจจ้ะนิน” แก้วตามองเพื่อนอย่างซาบซึ้งใจ “งั้นแก้วขอตัวไปรอรถเมล์ก่อนนะ”
“จ้ะ กลับบ้านดีๆ นะแก้ว”
แก้วตากำลังจะเดินออกไป แต่พิพัฒน์ก็ขับรถมาจอดตรงหน้าเสียก่อน หล่อนเม้มปากเป็นเส้นตรง ขณะยืนนิ่ง มองพิพัฒน์ทักทายลินิน
พิพัฒน์มักจะมีรอยยิ้มให้กับลินินเสมอ แม้กระทั่งยามที่ลินินเป็นของชายคนอื่นไปแล้ว ตรงกันข้ามกับหล่อน ที่เขาไม่เคยชายตาแลเลย
“นิน รอคุณเมศมารับหรือ”
“ใช่จ้ะ พัฒน์” ลินินตอบ “ว่าแต่พัฒน์กำลังจะกลับบ้านเหมือนกันใช่ไหม”
“อืม มีอะไรหรือเปล่านิน”
ลินินรีบเดินไปดึงแขนของแก้วตาเอาไว้ และพูดขึ้น
“ให้พัฒน์ไปส่งสิแก้ว จะได้ถึงบ้านเร็วๆ”
แก้วตาปรายตามองพิพัฒน์เล็กน้อย ก่อนจะส่ายหน้าไปมา
“เอ่อ ไม่เป็นไรหรอกนิน แก้วกลับเองได้”
ลินินรู้ว่าแก้วตาชอบพิพัฒน์ก็เลยพยายามจะเป็นแม่สื่อแม่ชักให้
“แก้ว... จะได้นั่งรถไปกับพัฒน์ไง ไม่ชอบเหรอ”
เสียงกระซิบกระซาบของลินินที่ข้างหูทำให้แก้วตาน้ำตาคลอ
ใช่ หล่อนรักพิพัฒน์ แต่กระนั้นก็ไม่อยากทำให้เขาต้องลำบากหรืออึดอัดใจ
“แก้ว... กลับรถเมล์ดีกว่านิน แก้วไปนะ”
“แก้ว...” ลินินมองร่างของแก้วตาที่รีบจ้ำอ้าวเดินจากไปด้วยความไม่เข้าใจ “หมู่นี้แปลกๆ ไปนะแก้ว”
พิพัฒน์ที่นั่งนิ่งอยู่บนรถ กัดฟันแน่น เมื่อก่อนแก้วตามักจะคว้าทุกโอกาสที่สามารถอยู่ใกล้กับเขาเอาไว้ไม่เคยพลาด ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น แก้วตาก็เอาแต่หลบหน้าหลบตาตลอดเวลา และแน่นอนว่ามันทำให้เขาหงุดหงิดเป็นที่สุด
“พัฒน์ทะเลาะอะไรกับแก้วมาหรือเปล่า ทำไมแก้วถึงเอาแต่หลบหน้าพัฒน์ก็ไม่รู้ช่วงนี้”
“เปล่านี่ พัฒน์ไม่ได้ทะเลาะอะไรกับแก้วสักหน่อย”
“งั้นแก้วก็คงอยากกลับรถเมล์เองจริงๆ นั่นแหละ”
ลินินพึมพำออกมาเบาๆ ก่อนจะอุทานเสียงดังเมื่อเห็นแก้วตาที่เดินไปไกลแล้วก้าวขึ้นรถมอเตอร์ไซค์ของใครบางคนไป
“อ้าว แล้วนั่นแก้วขึ้นรถไปกับใครน่ะ”
พิพัฒน์รีบมองตามไป ก่อนจะขบกรามแน่น
“ไอ้นุไง นิน”
“นุ... อ้อ อนุวัฒน์นั่นเอง นี่อย่าบอกนะว่านุแอบชอบแก้วน่ะ”
ลินินเบิกตากว้างด้วยความเหลือเชื่อ ตรงกันข้ามกับพิพัฒน์ที่หน้าหงิกโดยไม่รู้สามารถ
“ไม่รู้เหมือนกัน แค่ได้ยินว่ามันจะจีบแก้วตาน่ะ”
ลินินฉีกยิ้ม “งั้นก็ดีเลย แก้วจะได้มีแฟนเป็นตัวเป็นตนสักที”
“ไม่เห็นจะดีเลยนิน ทำไมจะต้องรีบมีแฟนด้วย เรียนให้จบก่อนก็ได้นี่”
“เอ่อ... พัฒน์เป็นอะไรไปหรือเปล่า ทำไมพูดเสียงดุดันจัง”
พิพัฒน์ได้สติก็รีบแก้ตัว “เปล่า พัฒน์ไม่ได้เป็นอะไรหรอก ขอตัวก่อนนะนิน”
“จ้ะ ขับรถดีๆ นะพัฒน์”
พิพัฒน์ยกมือโบกลาหล่อน ก่อนจะพุ่งรถคันงามออกไปด้วยความเร็ว
“แปลกทั้งพัฒน์ แปลกทั้งแก้วเลย”
หญิงสาวส่ายหน้าน้อยๆ ด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนจะรีบก้าวข้ามถนน เมื่อเห็นปรเมศขับรถเข้ามาจอดรอรับ
“รอนานไหมที่รัก” ปรเมศลงมาเปิดประตูรถให้กับภรรยา
“ไม่นานค่ะ ขอบคุณค่ะ” หญิงสาวก้าวขึ้นไปนั่งบนรถของสามี
“หิวไหมคะคุณเมศ”
คนที่กำลังขับรถอยู่หันมามองด้วยสายตาเป็นประกาย
“นินหมายถึงอาหาร หรือว่าอย่างอื่นกันล่ะ”
พวงแก้มนวลแดงระเรื่อ
“คุณเมศน่ะ คิดลามกอีกแล้วนะคะ นินหมายถึงอาหารต่างหาก”
“ผมรู้แล้วล่ะ แต่ผมไม่อยากอาหารนี่น่า อยากกินเมียมากกว่า”
“คุณเมศน่ะ ลามกอีกแล้ว”
ชายหนุ่มหัวเราะร่วน คว้ามือภรรยาไปกุมเอาไว้ ขณะขับรถไปฮัมเพลงไปอย่างมีความสุข
หล่อนแอบรักพิพัฒน์มาเนิ่นนาน และไม่เคยคิดว่าเขาจะรักตอบ แต่ตอนนี้... หัวใจของเขาเป็นของหล่อนแล้ว“แก้วรักพัฒน์...”พิพัฒน์คลายอ้อมแขน และถอยออกห่างเพื่อคุกเข่ากับพื้น มือใหญ่ล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกง และยื่นมาตรงหน้าหล่อน“พัฒน์...”พิพัฒน์เปิดกล่องกำมะหยี่ แหวนเพชรเม็ดเล็กน่ารักอยู่ในนั้น แสงของมันเป็นประกายสวยงาม แก้วตาหัวใจพองฟูแน่นอก ไม่อาจจะบรรยายความสุขออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้อีก“แต่งงานกับฉันนะ แก้วตา...”“พัฒน์...”หล่อนยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ และสะอื้นไห้ด้วยความปลื้มปิติ“ฉันรักเธอ ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะ”“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย...”เสียงคนหลายคนดังก้องขึ้น และหล่อนก็อดที่จะหันไปมองไม่ได้ นิพล นัยนา ป้าน้อย และคนงานในไร่ชาแห่งนี้ต่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ หล่อนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา“ทุกคนร่วมมือกันใช่ไหมคะเนี่ย”นัยนาเดินเข้ามาหาลูกสาว และกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างมีความสุข“พวกเรารักแก้วนะ อยากให้แก้วมีความสุข รับแหวนจากพี่เขาสิ แก้ว...”“แต่ว่าแก้วกับพัฒน์เป็น...”“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ขอแค่รักกันก็พอ” นัยนายกมือลูบศีรษะของลูกสาวแผ่วเบา “ทำตามสิ่งที่หัวใจต
“สวัสดีค่ะป้าน้อย... มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่าคะ”ป้าน้อยระบายยิ้มให้กับหล่อน มองหล่อนอย่างเอ็นดูเป็นที่สุด“เปล่าหรอกจ้ะ แค่มีคนมาหาน่ะ”“คนมาหาแก้วเหรอคะ”ใครกันนะ?“ใช่จ้ะ มาจากกรุงเทพฯ เลย”ยิ่งได้ยินหล่อนก็ยิ่งแปลกใจ“เอ่อ เขาบอกไหมคะว่าเป็นใคร”“ไม่ได้บอกหรอก หนูแก้วอยากรู้ก็รีบไปหาสิ เขารอนานแล้วด้วย”หล่อนเต็มไปด้วยความสับสน พยายามคิดว่าใครจะเดินทางมาหาหล่อนที่เชียงใหม่ แต่ก็คิดไม่ออก หรือว่าจะเป็นลินิน เพราะนอกจากแม่แล้วลินินเป็นอีกคนที่รู้ว่าหล่อนเดินทางมาที่เชียงใหม่แก้วตาระบายยิ้มกว้างออกมา“ขอบคุณป้าน้อยมากนะคะ แก้วจะรีบไปค่ะ”ป้าน้อยระบายยิ้มอีกครั้ง“เพื่อนรออยู่ที่ศาลาใกล้ไร่ชานะ”“อ๋อ ค่ะป้าน้อย”ป้าน้อยยิ้มให้หล่อนอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ส่วนหล่อนรีบเดินตรงไปยังศาลาไม้ริมไร่ชาที่คนๆ นั้นรออยู่“นิน...”หล่อนวิ่งเข้ามา และร้องเรียก ก่อนจะตกใจ เมื่อคนที่ยืนหันหลังให้ไม่ใช่ลินิน แต่เป็น...“พัฒน์...?!”หล่อนชะงักเท้า ตกใจหน้าตาซีดเผือดเจ้าของชื่อหันกลับมาเผชิญหน้า สีหน้าของพิพัฒน์เต็มไปด้วยความเย็นชา มองหล่อนเขม็งเลยทีเดียว กรามแกร่งของชายหนุ่มขบกันตลอด
แก้วตายืนร้องไห้อยู่ริมหน้าต่าง ท้ายรถของพิพัฒน์เลือนหายไปจากสายตาแล้วเขาออกไปไหนนะ คงออกไปหาใครสักคนที่จะทำให้เขามีความสุข ซึ่งไม่ใช่หล่อนหัวใจของหล่อนเจ็บปวดทรมาน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้หล่อนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกแม่รู้แล้ว... รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และมันก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเกิดขึ้นหล่อนจะแก้ปัญหายังไงดี จะจัดการกับความยุ่งเหยิงพวกนี้ยังไงดีน้ำตาไหลพรากไม่หยุด หล่อนเจ็บปวดในอกจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด“แก้วขอโทษ... แม่จ๋า แก้วขอโทษ...”หญิงสาวเดินกลับไปที่เตียง และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาลินิน“นิน... นี่แก้วเองนะ”“เสียงแก้วไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” ลินินแปลกใจและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ไม่... ไม่มีอะไรหรอกนิน แก้วสบายดี ที่แก้วโทรมาก็เพราะว่าจะรบกวนให้นินช่วยลาอาจารย์ให้หน่อย แก้วมีธุระสำคัญต้องไปทำหลายวันน่ะ”“ได้สิ เราสอบเสร็จแล้ว อาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก”“ขอบใจนะนิน”“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่แก้วจะไปไหนเหรอ บอกนินได้ไหม”แก้วตาบอกสถานที่ที่ตัวเองจะไปให้กับลินิน ก่อนจะขอบคุณอีกครั้งและตัดสายหล่อนวางโทรศัพท์มือถือบนเตียง และทรุดลงนั่งอย่างอ่อนแรง หัวใจ
แก้วตาสะบัดมือแรงๆ จนหลุด ก่อนจะรีบถอยออกห่างจากพิพัฒน์ น้ำตาของหล่อนไหลตลอดเวลา มองเขาอย่างเสียใจ“พัฒน์เป็นบ้าอะไรไป ทำแบบนี้ทำไม”“ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรือ” เขาตะคอกใส่หน้าตาดุดัน “เธอไปนั่งคุยกับมันทำไม”“พี่ปริญแค่มาทักทาย”“ทักทาย” เขายิ้มเยาะ “มันกำลังจะจีบเธอมากกว่า”“มันก็ไม่แปลกอะไรนี่ ถ้าพี่ปริญจะจีบแก้ว” แก้วตาสวนออกไป และจะหมุนตัวออกจากห้องของเขา แต่แขนถูกกระชากเอาไว้ และดึงเข้าไปกอดรัดแน่น“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นเมียของฉัน!”“ก็แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ” หล่อนสวนกลับทั้งน้ำตา“จะอะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่ชอบให้เธอคุยกับมัน”“พัฒน์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของแก้ว นี่ปล่อยนะ”พิพัฒน์ขบฟันแน่น เขาเกลียดสีหน้าเย็นชาแบบนี้ของแก้วตาเป็นที่สุด“เธอเป็นของฉัน แก้วตา!”“ไม่ใช่”“ใช่ ฉันเป็นผัวของเธอ!”หล่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มองเขาอย่างเจ็บปวด “พัฒน์ไม่ได้รักแก้ว แล้วมากักขังแก้วแบบนี้ทำไม ปล่อยแก้วไปตามทางของแก้วเถอะ”“ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที หลังจากเรียนจบ”“แก้วไม่แต่ง”“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม แต่เธอเป็นเมียของฉันแล้ว ยังไงก็ต้องแต่งงานกับฉัน”“พัฒน์ทำแบบนี้ทำไม ไม่รักแก้วแ
แก้วตาไม่ยอมลงไปกินข้าวเย็น นัยนาเลยยกขึ้นมาให้บนห้อง และอดที่จะเอ่ยถามลูกสาวไม่ได้“แก้วเป็นอะไรไปหรือเปล่าลูก”“เอ่อ แก้วสบายดีค่ะ”นัยนาไม่เชื่อ “แต่แม่ว่าแก้วมีเรื่องผิดใจกับคุณพัฒน์นะ”ชื่อของพิพัฒน์ทำให้แก้วตาหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาของแม่“เอ่อ... ไม่มีอะไรนี่คะ”“หลบตาแม่แบบนี้ แสดงว่ากำลังโกหกอยู่”“เอ่อ... ไม่ใช่นะคะแม่” แก้วตาจำต้องสบตากับมารดา และกัดฟันยืนยัน“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะแม่”นัยนาถอนใจแผ่วเบา และเดินมานั่งข้างๆ ลูกสาวบนเตียง“แก้วไม่ชอบคุณพัฒน์เหรอ”“เปล่าค่ะแม่”“ถ้าเปล่า แล้วทำไมแก้วถึงไม่มีความสุขเลยล่ะ มีอะไรที่แม่ยังไม่รู้ไหม”แก้วตามองแม่ น้ำตาซึม อยากจะเล่า อยากจะบอกออกไปทั้งหมด แต่ก็ทำไม่ได้“ไม่... ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”“ไม่โกหกแม่นะแก้วตา”หล่อนร้องไห้ ไม่อาจจะเค้นคำตอบใดออกไปได้อีก หล่อนทรมานเหลือเกิน มันอึดอัดและเจ็บปวดจนแทบขาดใจแล้ว“แก้ว... แก้วเป็นอะไรไปลูก”“แก้ว... แค่ไม่อยากอยู่ที่นี่น่ะค่ะแม่ แก้วอยากออกไปอยู่ที่อื่น”“ทำไมล่ะแก้ว” นัยนาตกใจ“ให้แก้วกลับไปอยู่บ้านเดิมของเรานะคะแม่ แก้วคิดถึงบ้านหลังนั่น”นัยนาน้ำตาซึม “นี่แม่ทำให้ลูกสาวข
เขาซบลงไปหา กอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่น“ฉันยังไม่พอ... ยังเอาเธอไม่พอ... แก้วตา...”“แต่...”พิพัฒน์ส่ายหน้าเล็กน้อย“ห้ามขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้น... เธอจะไม่ได้ไปเรียนในวันนี้”แก้วตาไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะหากขัดใจไม่ให้พิพัฒน์กระซวกทิ่มแทงอีก หล่อนก็คงต้องขาดเรียนแน่ๆ ซึ่งหล่อนไม่ต้องการขาดเรียน“งั้น... เริ่มอีกครั้งสิ พัฒน์...”พิพัฒน์มองหล่อนด้วยสายตาพิศวง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ“ต้องแบบนี้สิ แม่สาวร้อนแรง”แล้วเตียงนอนก็ต้องรองรับการเคลื่อนไหวรุนแรงของสองหนุ่มสาวซ้ำแล้วซ้ำอีก คราวนี้พิพัฒน์จับแก้วตาให้คว่ำหน้า โก่งบั้นท้ายขึ้น และกระซวกเข้าใส่ด้านหลัง เขาอัดใส่ไม่หยุด ต่อเนื่อง และดุดัน มือเอื้อมไปขยี้หัวนมเล็กไปด้วย สร้างความเสียวซ่านกระสันเสียดให้กับแก้วตามากมายเหลือเกิน หญิงสาวสั่นระริก แตกระเบิดนับครั้งไม่ถ้วนคาเอ็นใหญ่ที่ดำดิ่งค้างคา“โอ้ว... โอ้ว... วิเศษเหลือเกิน แก้วตา... เอามันที่สุด... โอ้ว... โอ้ว...”ตอนนี้ในหัวของหล่อนไม่มีเรื่องใดสำคัญอีกแล้ว นอกจากการถูกเอ็นยักษ์บดขยี้“อู๊ยยยย... ผัวขา... อ๊า... อย่าหยุด... อ๊า...”แก้วตาพยายามควบคุมการเดินของตัวเองให้เป็นป





![เมียพลาดของคนเถื่อน [ซีรีส์ คนเถื่อน 4/4]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

