เข้าสู่ระบบ“รู้ว่าเตี้ยก็หัดดื่มนมให้มันเยอะๆ สิ จะได้ไม่เดือดร้อนคนอื่นแบบนี้”
กำลังจะเอ่ยขอบคุณอยู่แล้วเชียว จำต้องกลืนมันลงคอไปทันที หล่อนขยับตัวออกห่างเขา ก่อนจะรีบเดินหนีออกมาอย่างรวดเร็ว
พิพัฒน์รีบเดินตาม พร้อมกับถือหนังสือเล่มที่หล่อนอยากอ่านติดมือมาด้วย
“ไหนว่าอยากได้หนังสือเล่มนี้ไงล่ะ ฉันหยิบให้แล้ว ทำไมไม่เอาล่ะ”
แก้วตาไม่ตอบ จึงถูกคนเผด็จการคว้าแขนและกระชากเข้าไปปะทะแผ่นอก หญิงสาวเบิกตากว้างตัวสั่นเทา และมองไปรอบๆ ตัวอย่างกังวลใจ
“ปล่อยนะพัฒน์ เดี๋ยวใครมาเห็นเข้า”
“ไม่ จนกว่าจะเลิกทำบึ้งตึงใส่ฉันเสียที”
หล่อนกัดปากแน่น ไม่เข้าใจเขาเลยสักนิด “พัฒน์อย่ามาสนใจแก้วเลย”
“ถ้าฉันห้ามตัวเองได้ก็ดีน่ะสิ” เขาพูดออกมาเสียงดัง จนหล่อนต้องช้อนตาขึ้นมองด้วยความสงสัย ก่อนที่เขาจะรีบกลบเกลื่อน
“ฉันก็แค่... ไม่ชอบให้เธอทำหน้าบูดบึ้งใส่น่ะ”
แก้วตายิ้มเศร้าหมอง พลางขยับตัวออกห่าง เมื่อพิพัฒน์ยอมคลายอ้อมแขน
“พัฒน์ก็ไม่ต้องมองหน้าแก้วสิ ไปมองหน้าน้องๆ เฟรชชี่ก็ได้ พัฒน์จะได้เจริญหูเจริญตามากกว่ามองหน้าแก้วยังไงล่ะ”
“มันแน่อยู่แล้ว”
แก้วตารีบหมุนตัวเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะเดิม น้ำตารื้นทั้งสองข้าง
พิพัฒน์ยืนนิ่ง บอกตัวเองให้อย่ายุ่งกับแก้วตา แต่กลับทำไม่ได้ ในที่สุดเขาก็เดินกลับไปที่โต๊ะเดิน และนั่งตรงหน้ากับหล่อน
แก้วตาเมินหน้าหนี แต่เขาก็ใช้น้ำเสียงดุดันข่มขู่ให้หล่อนหันมามองหน้า
“ยิ่งเธอทำหมางเมินใส่ฉันเท่าไหร่ ฉันก็ยิ่งอยากจะเอาชนะจำเอาไว้”
“แก้วมีค่าแค่นั้นเองเหรอพัฒน์”
“แล้วเธอมีค่ามากแค่ไหนกันล่ะ” เขาตอบยียวนกลับมา พร้อมกับเลื่อนหนังสือในมือมาให้หล่อน “เอาหนังสือที่เธออยากได้”
หล่อนยังคงนั่งนิ่งไม่รับหนังสือจากมือของเขา
“ร้อยแปดวิธีมัดใจชาย”
พวงแก้มของหล่อนแดงก่ำเมื่อเขาอ่านชื่อหนังสือที่หล่อนเลือกจะอ่าน
“นี่ถามจริงๆ เถอะ อยากจะมัดใจใคร”
หล่อนรีบคว้าหนังสือมาถือเอาไว้ และเสหลบสายตาของคนถาม
“แก้ว... ก็แค่อ่านเล่นๆ”
เขายิ้มเยาะ มองหล่อนตลอดทั้งตัว “ฉันไม่เชื่อหรอก หรือว่าเธอจะใช้มัดใจเจ้านุมัน”
หล่อนชะงัก มองเขาอย่างน้อยใจ “ก็อาจจะใช่...” หล่อนตอบเสียงห้วน
พิพัฒน์หน้าบูดทันที “ไอ้นุน่ะมันชอบผู้หญิงนมใหญ่ๆ จอแบนแบบเธอมันไม่จริงจังด้วยหรอก”
“พัฒน์อย่ามาพูดลามกกับแก้วนะ”
“ฉันไม่ได้พูดลามก ฉันพูดเรื่องจริงต่างหาก”
พิพัฒน์ยืนยัน แต่ก็ต้องชะงักเมื่ออนุวัฒน์ปรากฏตัวขึ้นเสียก่อน
“แก้ว อยู่นี่เอง” อนุวัฒน์ทักทายแก้วตา ก่อนจะมองไปที่พิพัฒน์อย่างประหลาดใจ “อ้าวไอ้พัฒน์ ไหนบอกนอนป่วยอยู่ห้องพยาบาลไงล่ะ”
พิพัฒน์ทำหน้าไม่ถูก ไม่คิดว่าจะเจออนุวัฒน์ที่นี่ “เอ่อ พอดีหายปวดหัวแล้วนะ ก็เลยมาห้องสมุด ว่าแต่แกเถอะมาที่นี่ได้ยังไงวะ”
อนุวัฒน์ทรุดตัวลงนั่งเก้าอี้ตัวใกล้กับแก้วตาและเอ่ยตอบ
“เมื่อกี้ส่งข้อความมาถามแก้วน่ะว่าอยู่ที่ไหน”
พิพัฒน์เลื่อนสายตามองแก้วตาอย่างโมโห “แล้วแก้วตาก็รีบบอกแกเลยใช่ไหมว่าอยู่ในห้องสมุด”
“อืม ใช่ ว่าแต่แกเถอะมาทำอะไรตรงนี้ แล้วมายุ่งอะไรกับแก้วของฉัน” อนุวัฒน์มองเพื่อนด้วยสายตาดุดัน แก้วตาไม่อยากให้มีปัญหากันจึงพูดขึ้น
“พอดีพัฒน์ให้แก้วช่วยทำรายงานน่ะนุ”
“รายงาน?” อนุวัฒน์ทวนคำพูดของแก้วตา ก่อนจะหันไปมองพิพัฒน์อย่างสงสัย “รายงานอะไรวะไอ้พัฒน์ กูไม่เห็นรู้เรื่องเลย”
“เอ่อ...” พิพัฒน์อึกอัก เพราะตัวเองโกหกขึ้นมา “ก็รายงานของอาจารพินิจไงล่ะ แกลืมไปแล้วล่ะสิไอ้นุ”
“เฮ้ย... ไม่มีนะ แกให้ทำการบ้าน แต่ไม่ได้สั่งให้ทำรายงานอะไรเลย” อนุวัฒน์ยังคงยืนกรานคำเดิม
พิพัฒน์กระแทกลมหายใจออกมา “เออๆ สงสัยกูฟังผิดไปเอง”
“แหงล่ะ” อนุวัฒน์ตอบเพื่อนแค่นั้น ก่อนจะหันไปให้ความสนใจกับแก้วตา
“แก้วอ่านหนังสืออะไรครับ”
“เอ่อ... เล่มนี้น่ะค่ะ”
“ร้อยแปดวิธีมัดใจชาย” อนุวัฒน์ทวนชื่อเรื่องหนังสือ ก่อนจะพูดขึ้น “ในสายตาของนุนะ แก้วไม่ต้องทำอะไรเลย ก็มัดใจนุได้แล้ว”
แก้วตายิ้มบางๆ รู้สึกอึดอัดพูดไม่ออก
“แหวะจะอ้วกว่ะ”
“เป็นอะไรของแกไอ้พัฒน์” อนุวัฒน์หันมาถามเพื่อน
“คลื่นไส้โว๊ย”
“จะอ้วกก็ไปห้องน้ำสิ ดีเสียอีกฉันจะได้อยู่กับแก้วตามลำพัง” แล้วอนุวัฒน์ก็ไม่สนใจพิพัฒน์อีกเลย
“ไม่ไปโว๊ย”
แล้วพิพัฒน์ก็เอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้ จ้องมองสองคนที่กำลังคุยกันกะหนุงกะหนิงด้วยความเดือดดาลเป็นที่สุด
บ้าจริง ทำไมเขาจะต้องรู้สึกทรมานแบบนี้ด้วยนะ แก้วตาก็แค่... ก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยแอบรักเขา แต่เขาไม่สนใจ แล้วก็...
เป็นเมียของเขา...!
ก็เพราะคำว่า ‘เมีย’ นี่แหละ เขาถึงได้เป็นบ้าเป็นหลังแบบนี้
หล่อนแอบรักพิพัฒน์มาเนิ่นนาน และไม่เคยคิดว่าเขาจะรักตอบ แต่ตอนนี้... หัวใจของเขาเป็นของหล่อนแล้ว“แก้วรักพัฒน์...”พิพัฒน์คลายอ้อมแขน และถอยออกห่างเพื่อคุกเข่ากับพื้น มือใหญ่ล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกง และยื่นมาตรงหน้าหล่อน“พัฒน์...”พิพัฒน์เปิดกล่องกำมะหยี่ แหวนเพชรเม็ดเล็กน่ารักอยู่ในนั้น แสงของมันเป็นประกายสวยงาม แก้วตาหัวใจพองฟูแน่นอก ไม่อาจจะบรรยายความสุขออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้อีก“แต่งงานกับฉันนะ แก้วตา...”“พัฒน์...”หล่อนยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ และสะอื้นไห้ด้วยความปลื้มปิติ“ฉันรักเธอ ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะ”“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย...”เสียงคนหลายคนดังก้องขึ้น และหล่อนก็อดที่จะหันไปมองไม่ได้ นิพล นัยนา ป้าน้อย และคนงานในไร่ชาแห่งนี้ต่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ หล่อนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา“ทุกคนร่วมมือกันใช่ไหมคะเนี่ย”นัยนาเดินเข้ามาหาลูกสาว และกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างมีความสุข“พวกเรารักแก้วนะ อยากให้แก้วมีความสุข รับแหวนจากพี่เขาสิ แก้ว...”“แต่ว่าแก้วกับพัฒน์เป็น...”“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ขอแค่รักกันก็พอ” นัยนายกมือลูบศีรษะของลูกสาวแผ่วเบา “ทำตามสิ่งที่หัวใจต
“สวัสดีค่ะป้าน้อย... มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่าคะ”ป้าน้อยระบายยิ้มให้กับหล่อน มองหล่อนอย่างเอ็นดูเป็นที่สุด“เปล่าหรอกจ้ะ แค่มีคนมาหาน่ะ”“คนมาหาแก้วเหรอคะ”ใครกันนะ?“ใช่จ้ะ มาจากกรุงเทพฯ เลย”ยิ่งได้ยินหล่อนก็ยิ่งแปลกใจ“เอ่อ เขาบอกไหมคะว่าเป็นใคร”“ไม่ได้บอกหรอก หนูแก้วอยากรู้ก็รีบไปหาสิ เขารอนานแล้วด้วย”หล่อนเต็มไปด้วยความสับสน พยายามคิดว่าใครจะเดินทางมาหาหล่อนที่เชียงใหม่ แต่ก็คิดไม่ออก หรือว่าจะเป็นลินิน เพราะนอกจากแม่แล้วลินินเป็นอีกคนที่รู้ว่าหล่อนเดินทางมาที่เชียงใหม่แก้วตาระบายยิ้มกว้างออกมา“ขอบคุณป้าน้อยมากนะคะ แก้วจะรีบไปค่ะ”ป้าน้อยระบายยิ้มอีกครั้ง“เพื่อนรออยู่ที่ศาลาใกล้ไร่ชานะ”“อ๋อ ค่ะป้าน้อย”ป้าน้อยยิ้มให้หล่อนอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ส่วนหล่อนรีบเดินตรงไปยังศาลาไม้ริมไร่ชาที่คนๆ นั้นรออยู่“นิน...”หล่อนวิ่งเข้ามา และร้องเรียก ก่อนจะตกใจ เมื่อคนที่ยืนหันหลังให้ไม่ใช่ลินิน แต่เป็น...“พัฒน์...?!”หล่อนชะงักเท้า ตกใจหน้าตาซีดเผือดเจ้าของชื่อหันกลับมาเผชิญหน้า สีหน้าของพิพัฒน์เต็มไปด้วยความเย็นชา มองหล่อนเขม็งเลยทีเดียว กรามแกร่งของชายหนุ่มขบกันตลอด
แก้วตายืนร้องไห้อยู่ริมหน้าต่าง ท้ายรถของพิพัฒน์เลือนหายไปจากสายตาแล้วเขาออกไปไหนนะ คงออกไปหาใครสักคนที่จะทำให้เขามีความสุข ซึ่งไม่ใช่หล่อนหัวใจของหล่อนเจ็บปวดทรมาน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้หล่อนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกแม่รู้แล้ว... รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และมันก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเกิดขึ้นหล่อนจะแก้ปัญหายังไงดี จะจัดการกับความยุ่งเหยิงพวกนี้ยังไงดีน้ำตาไหลพรากไม่หยุด หล่อนเจ็บปวดในอกจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด“แก้วขอโทษ... แม่จ๋า แก้วขอโทษ...”หญิงสาวเดินกลับไปที่เตียง และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาลินิน“นิน... นี่แก้วเองนะ”“เสียงแก้วไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” ลินินแปลกใจและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ไม่... ไม่มีอะไรหรอกนิน แก้วสบายดี ที่แก้วโทรมาก็เพราะว่าจะรบกวนให้นินช่วยลาอาจารย์ให้หน่อย แก้วมีธุระสำคัญต้องไปทำหลายวันน่ะ”“ได้สิ เราสอบเสร็จแล้ว อาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก”“ขอบใจนะนิน”“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่แก้วจะไปไหนเหรอ บอกนินได้ไหม”แก้วตาบอกสถานที่ที่ตัวเองจะไปให้กับลินิน ก่อนจะขอบคุณอีกครั้งและตัดสายหล่อนวางโทรศัพท์มือถือบนเตียง และทรุดลงนั่งอย่างอ่อนแรง หัวใจ
แก้วตาสะบัดมือแรงๆ จนหลุด ก่อนจะรีบถอยออกห่างจากพิพัฒน์ น้ำตาของหล่อนไหลตลอดเวลา มองเขาอย่างเสียใจ“พัฒน์เป็นบ้าอะไรไป ทำแบบนี้ทำไม”“ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรือ” เขาตะคอกใส่หน้าตาดุดัน “เธอไปนั่งคุยกับมันทำไม”“พี่ปริญแค่มาทักทาย”“ทักทาย” เขายิ้มเยาะ “มันกำลังจะจีบเธอมากกว่า”“มันก็ไม่แปลกอะไรนี่ ถ้าพี่ปริญจะจีบแก้ว” แก้วตาสวนออกไป และจะหมุนตัวออกจากห้องของเขา แต่แขนถูกกระชากเอาไว้ และดึงเข้าไปกอดรัดแน่น“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นเมียของฉัน!”“ก็แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ” หล่อนสวนกลับทั้งน้ำตา“จะอะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่ชอบให้เธอคุยกับมัน”“พัฒน์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของแก้ว นี่ปล่อยนะ”พิพัฒน์ขบฟันแน่น เขาเกลียดสีหน้าเย็นชาแบบนี้ของแก้วตาเป็นที่สุด“เธอเป็นของฉัน แก้วตา!”“ไม่ใช่”“ใช่ ฉันเป็นผัวของเธอ!”หล่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มองเขาอย่างเจ็บปวด “พัฒน์ไม่ได้รักแก้ว แล้วมากักขังแก้วแบบนี้ทำไม ปล่อยแก้วไปตามทางของแก้วเถอะ”“ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที หลังจากเรียนจบ”“แก้วไม่แต่ง”“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม แต่เธอเป็นเมียของฉันแล้ว ยังไงก็ต้องแต่งงานกับฉัน”“พัฒน์ทำแบบนี้ทำไม ไม่รักแก้วแ
แก้วตาไม่ยอมลงไปกินข้าวเย็น นัยนาเลยยกขึ้นมาให้บนห้อง และอดที่จะเอ่ยถามลูกสาวไม่ได้“แก้วเป็นอะไรไปหรือเปล่าลูก”“เอ่อ แก้วสบายดีค่ะ”นัยนาไม่เชื่อ “แต่แม่ว่าแก้วมีเรื่องผิดใจกับคุณพัฒน์นะ”ชื่อของพิพัฒน์ทำให้แก้วตาหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาของแม่“เอ่อ... ไม่มีอะไรนี่คะ”“หลบตาแม่แบบนี้ แสดงว่ากำลังโกหกอยู่”“เอ่อ... ไม่ใช่นะคะแม่” แก้วตาจำต้องสบตากับมารดา และกัดฟันยืนยัน“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะแม่”นัยนาถอนใจแผ่วเบา และเดินมานั่งข้างๆ ลูกสาวบนเตียง“แก้วไม่ชอบคุณพัฒน์เหรอ”“เปล่าค่ะแม่”“ถ้าเปล่า แล้วทำไมแก้วถึงไม่มีความสุขเลยล่ะ มีอะไรที่แม่ยังไม่รู้ไหม”แก้วตามองแม่ น้ำตาซึม อยากจะเล่า อยากจะบอกออกไปทั้งหมด แต่ก็ทำไม่ได้“ไม่... ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”“ไม่โกหกแม่นะแก้วตา”หล่อนร้องไห้ ไม่อาจจะเค้นคำตอบใดออกไปได้อีก หล่อนทรมานเหลือเกิน มันอึดอัดและเจ็บปวดจนแทบขาดใจแล้ว“แก้ว... แก้วเป็นอะไรไปลูก”“แก้ว... แค่ไม่อยากอยู่ที่นี่น่ะค่ะแม่ แก้วอยากออกไปอยู่ที่อื่น”“ทำไมล่ะแก้ว” นัยนาตกใจ“ให้แก้วกลับไปอยู่บ้านเดิมของเรานะคะแม่ แก้วคิดถึงบ้านหลังนั่น”นัยนาน้ำตาซึม “นี่แม่ทำให้ลูกสาวข
เขาซบลงไปหา กอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่น“ฉันยังไม่พอ... ยังเอาเธอไม่พอ... แก้วตา...”“แต่...”พิพัฒน์ส่ายหน้าเล็กน้อย“ห้ามขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้น... เธอจะไม่ได้ไปเรียนในวันนี้”แก้วตาไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะหากขัดใจไม่ให้พิพัฒน์กระซวกทิ่มแทงอีก หล่อนก็คงต้องขาดเรียนแน่ๆ ซึ่งหล่อนไม่ต้องการขาดเรียน“งั้น... เริ่มอีกครั้งสิ พัฒน์...”พิพัฒน์มองหล่อนด้วยสายตาพิศวง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ“ต้องแบบนี้สิ แม่สาวร้อนแรง”แล้วเตียงนอนก็ต้องรองรับการเคลื่อนไหวรุนแรงของสองหนุ่มสาวซ้ำแล้วซ้ำอีก คราวนี้พิพัฒน์จับแก้วตาให้คว่ำหน้า โก่งบั้นท้ายขึ้น และกระซวกเข้าใส่ด้านหลัง เขาอัดใส่ไม่หยุด ต่อเนื่อง และดุดัน มือเอื้อมไปขยี้หัวนมเล็กไปด้วย สร้างความเสียวซ่านกระสันเสียดให้กับแก้วตามากมายเหลือเกิน หญิงสาวสั่นระริก แตกระเบิดนับครั้งไม่ถ้วนคาเอ็นใหญ่ที่ดำดิ่งค้างคา“โอ้ว... โอ้ว... วิเศษเหลือเกิน แก้วตา... เอามันที่สุด... โอ้ว... โอ้ว...”ตอนนี้ในหัวของหล่อนไม่มีเรื่องใดสำคัญอีกแล้ว นอกจากการถูกเอ็นยักษ์บดขยี้“อู๊ยยยย... ผัวขา... อ๊า... อย่าหยุด... อ๊า...”แก้วตาพยายามควบคุมการเดินของตัวเองให้เป็นป







