แชร์

ตอนที่ 8

ผู้เขียน: baiboau-เนื้อนวล
last update วันที่เผยแพร่: 2026-11-13 11:51:18

ระหว่างทางเดินมายังห้องสมุด พิพัฒน์ถูกนักศึกษาสาวๆ เดินเข้ามาพูดคุยด้วยหลายคน จนหล่อนที่เดินตามอยู่ข้างหลังต้องก้มหน้าเพื่อซ่อนความหึงหวงที่ตัวเองไม่มีสิทธิ์จะรู้สึกเอาไว้อย่างสุดความสามารถ

ผู้หญิงพวกนี้หน้าตาสะสวย และหุ่นดีมาก ในขณะที่หล่อนเหมือนสาวเชยๆ ที่หลุดออกมาจากยุคโบราณกาล แก้วตาเม้มปากเป็นเส้นตรง และจะเดินเลยพิพัฒน์ไป แต่เขาคว้าแขนเอาไว้

“ไปพร้อมกัน”

สายตาของสาวๆ ทุกคู่จับจ้องมองมาที่หล่อน และมันก็ทำให้หล่อนรู้สึกตกใจไม่น้อย หล่อนรีบบิดแขนออกจากอุ้งมือของพิพัฒน์ แต่เขาไม่ยอมปล่อย

“งั้นขอตัวก่อนนะครับสาวๆ เอาไว้เจอกันครับ”

“อย่าลืมนัดของเรานะคะ พี่พัฒน์” น้องศึกษาปีหนึ่งหน้าตาสวยจัดเอ่ยขึ้น

“แน่นอนครับน้องแนนนี่” พิพัฒน์หันไปยิ้มให้ ก่อนจะเอ่ยลาสาวๆ อีกสองสามคน จึงลากหล่อนเดินออกไปมา

“ทำไมจะต้องรีบร้อนด้วย ฉันก็แค่หยุดคุยกับคนรู้จักเท่านั้นเอง” พอเดินออกมาไกลแล้วเขาก็ตำหนิหล่อนทันที

แก้วตาเม้มปากเป็นเส้นตรง พยายามข่มความหึงหวงเอาไว้สุดกำลัง

“แก้วก็แค่อยากไปห้องสมุด”

“ห้องสมุดไม่หนีไปไหนหรอกน่ะ มันไม่มีขา” พิพัฒน์ยังไม่หยุดโต้แย้งกับหล่อน “แต่น้องๆ พวกนั้นมีขา ถ้าฉันไม่หยุดคุยก่อน น้องๆ ก็จะเดินไปที่อื่น”

แก้วตาทนไม่ไหวอีก หล่อนช้อนตาแดงๆ ขึ้นมองเขา

“พัฒน์ก็อยู่คุยไปสิ ไม่เห็นเกี่ยวกับแก้วเลย นี่ปล่อยแขนแก้วได้แล้ว ปล่อย”

หล่อนสะบัดแรงๆ แต่ไม่หลุด

“นี่อย่าบอกนะว่าเธอหึงฉันนะ”

หล่อนชะงักค้าง พูดไม่ออก เพราะหล่อนกำลังหึงหวงพิพัฒน์จริงๆ นั่นแหละ

“เปล่า แก้วไม่ได้หึง”

“ดีแล้วที่ไม่ได้หึง เพราะเธอไม่มีสิทธิ์”

นี่เขาไม่คิดจะรักษาน้ำใจของหล่อนเลยใช่ไหม แก้วตาน้ำตาซึม รีบกะพริบตาถี่ๆ

“แก้วจะไปห้องสมุด”

“ก็ไปสิ ไปด้วยกัน”

หญิงสาวบิดแขนจนหลุด และรีบเดินนำหน้าไปทันที พิพัฒน์ไหวไหล่เล็กน้อยๆ ก่อนจะเดินตามร่างอรชรไป ใบหน้าหล่อเหลามีวี่แววพึงพอใจ

วันนี้แปลกมากที่ในห้องสมุดไม่ค่อยมีนักศึกษาเข้ามาใช้บริการกันอย่างเช่นทุกวันที่เคยเจอ

พิพัฒน์ทรุดตัวลงนั่งบนโต๊ะหนึ่ง และเรียกให้แก้วตานั่งด้วย แต่หญิงสาวเลือกที่จะเดินผ่านไป และไปนั่งในอีกมุมหนึ่งที่ลับตาคน

พิพัฒน์ทั้งเสียหน้าทั้งเสียความรู้สึก เขาลุกขึ้นยืน และเดินตามไปราวีหญิงสาว

“ทำไมต้องเดินหนีฉันด้วย”

“แก้วอยากอ่านหนังสือเงียบๆ”

“แต่เราต้องนั่งด้วยกัน ลืมไปแล้วหรือว่าเธอต้องทำรายงานให้ฉัน” พิพัฒน์นั่งลงข้างๆ แก้วตา ซึ่งหญิงสาวจะลุกหนี แต่เขาคว้าแขนเอาไว้

“อย่าทำเป็นเรื่องมากน่ะ ฉันก็แค่อยากให้เธอทำรายงานให้ ไม่ได้อยากจะอยู่ใกล้ชิดอะไรกับเธอหรอก ไม่ต้องคิดไปไกล”

“แก้วไม่ได้คิดแบบนั้นหรอก”

“ไม่ได้คิดก็ดีแล้ว เพราะฉันไม่อยากทำให้ผู้หญิงเสียใจเพิ่มขึ้นอีกคน”

แก้วตามองพิพัฒน์อย่างหมั่นไส้

“งั้นก็บอกมาเถอะว่าทำรายงานเรื่องอะไร แก้วจะได้ช่วยหาหนังสือ”

“ทำไมต้องรีบร้อนด้วยล่ะ นั่งให้หายเหนื่อยก่อนไม่ได้หรือไง”

“แก้วมีเรียนตอนบ่าย”

พิพัฒน์ยกนาฬิกาข้อมือขึ้นมามอง ก่อนจะไหวไหล่ของตัวเองเล็กน้อย

“เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมง” จากนั้นก็เอนตัวพิงกับพนักเก้าอี้ มองไปรอบๆ ห้องสมุด

“ที่นี่เงียบดีนะ”

แก้วตาไม่ตอบ จะลุกขึ้นไปหาหนังสือมาอ่าน แต่แขนถูกพิพัฒน์คว้าเอาไว้อีกครั้ง

“จะไปไหน”

“แก้วจะไปหาหนังสือมาอ่าน” หล่อนตอบพลางบิดข้อมือ

“ปล่อยแขนแก้วเถอะ”

พิพัฒน์ไหวไหล่น้อยๆ ก่อนจะยอมปล่อย “แล้วอย่าหนีออกไปก่อนเชียวนะ ไม่อย่างนั้นฉันจะตามไปราวีเธอให้ถึงบ้านเชียว”

หล่อนไม่อาจจะโต้ตอบคนเอาแต่ใจได้ ทำได้แค่เพียงเดินหายเข้าไปในส่วนที่แบ่งเป็นชั้นหนังสือเงียบๆ เท่านั้น

พิพัฒน์มองตามร่างอรชรไปด้วยสายตาพึงพอใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดไลน์อ่าน เมื่ออนุวัฒน์ส่งข้อความมาหา

‘แกอยู่ไหนวะไอ้พัฒน์’

‘ฉันนอนอยู่ห้องพยาบาล ไม่ค่อยสบาย ไว้เจอกันตอนบ่ายนะไอ้นุ’

เขาตอบไปแค่นั้นก็รีบหย่อนโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋ากางเกงเช่นเดิม และลุกขึ้นเดินตามแก้วตาเข้าไปภายในชั้นหนังสือ

แก้วตายืนอยู่หลังชั้นหนังสือด้วยสภาพจิตใจล่องลอย หล่อนรักพิพัฒน์ รักเขามากๆ แต่ก็รู้ดีว่าเขารังเกียจตัวเอง เพราะคนที่เขารักคือลินิน

“พัฒน์... กำลังจะทำอะไรกันแน่นะ”

หล่อนพึมพำแผ่วเบา และถอนใจเฮือกใหญ่ พลางพยายามจะสลัดความคิดวุ่นวายเกี่ยวกับพิพัฒน์ให้หลุดไปจากหัว หนังสือจึงเป็นเครื่องมือที่ดีเยี่ยมสำหรับหล่อน นิ้วเรียวแตะไปตามสันของหนังสือเล่มหนา มองหาเรื่องราวที่ตัวเองอยากที่จะอ่าน ก่อนจะพบว่าเล่มที่ตัวเองต้องการอยู่สูงเกินไป

หล่อนเงยหน้ามอง ก่อนจะเขย่งปลายเท้าเพื่อที่จะหยิบหนังสือเล่มนั้น แต่ก็ทำได้เพียงแค่สะกิดมันเท่านั้น ไม่สามารถดึงออกมาจากช่องใส่หนังสือได้

“เฮ้อออ... สูงจัง”

หล่อนพยายามอีกครั้ง คราวนี้หล่อนสัมผัสสันหนังสือได้มากกว่าครั้งที่แล้ว กำลังตะเกียกตะกายจะดึงมันลงมา แต่ก็มีใครบางคนชิงดึงมันไปเสียก่อน

หล่อนตกใจรีบหมุนตัวหันกลับไปมองทันที ร่างเล็กจึงชนเข้ากับร่างใหญ่โตของพิพัฒน์เข้าอย่างจัง

“อ๊ะ...”

พิพัฒน์คว้าร่างอรชรเอาไว้ก่อนที่เจ้าหล่อนจะหงายไปด้านหลัง

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • อสูรร้ายทวงสวาท   ตอนที่ 29

    หล่อนแอบรักพิพัฒน์มาเนิ่นนาน และไม่เคยคิดว่าเขาจะรักตอบ แต่ตอนนี้... หัวใจของเขาเป็นของหล่อนแล้ว“แก้วรักพัฒน์...”พิพัฒน์คลายอ้อมแขน และถอยออกห่างเพื่อคุกเข่ากับพื้น มือใหญ่ล้วงหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาจากกระเป๋ากางเกง และยื่นมาตรงหน้าหล่อน“พัฒน์...”พิพัฒน์เปิดกล่องกำมะหยี่ แหวนเพชรเม็ดเล็กน่ารักอยู่ในนั้น แสงของมันเป็นประกายสวยงาม แก้วตาหัวใจพองฟูแน่นอก ไม่อาจจะบรรยายความสุขออกมาเป็นคำพูดใดๆ ได้อีก“แต่งงานกับฉันนะ แก้วตา...”“พัฒน์...”หล่อนยกมือขึ้นปิดปากเอาไว้ และสะอื้นไห้ด้วยความปลื้มปิติ“ฉันรักเธอ ได้โปรดแต่งงานกับฉันเถอะ”“แต่งเลย แต่งเลย แต่งเลย...”เสียงคนหลายคนดังก้องขึ้น และหล่อนก็อดที่จะหันไปมองไม่ได้ นิพล นัยนา ป้าน้อย และคนงานในไร่ชาแห่งนี้ต่างเดินออกมาจากพุ่มไม้ หล่อนยิ้มออกมาทั้งน้ำตา“ทุกคนร่วมมือกันใช่ไหมคะเนี่ย”นัยนาเดินเข้ามาหาลูกสาว และกระซิบเสียงแผ่วเบาอย่างมีความสุข“พวกเรารักแก้วนะ อยากให้แก้วมีความสุข รับแหวนจากพี่เขาสิ แก้ว...”“แต่ว่าแก้วกับพัฒน์เป็น...”“ไม่ต้องสนใจเรื่องนั้นหรอก ขอแค่รักกันก็พอ” นัยนายกมือลูบศีรษะของลูกสาวแผ่วเบา “ทำตามสิ่งที่หัวใจต

  • อสูรร้ายทวงสวาท   ตอนที่ 28

    “สวัสดีค่ะป้าน้อย... มีอะไรให้แก้วช่วยหรือเปล่าคะ”ป้าน้อยระบายยิ้มให้กับหล่อน มองหล่อนอย่างเอ็นดูเป็นที่สุด“เปล่าหรอกจ้ะ แค่มีคนมาหาน่ะ”“คนมาหาแก้วเหรอคะ”ใครกันนะ?“ใช่จ้ะ มาจากกรุงเทพฯ เลย”ยิ่งได้ยินหล่อนก็ยิ่งแปลกใจ“เอ่อ เขาบอกไหมคะว่าเป็นใคร”“ไม่ได้บอกหรอก หนูแก้วอยากรู้ก็รีบไปหาสิ เขารอนานแล้วด้วย”หล่อนเต็มไปด้วยความสับสน พยายามคิดว่าใครจะเดินทางมาหาหล่อนที่เชียงใหม่ แต่ก็คิดไม่ออก หรือว่าจะเป็นลินิน เพราะนอกจากแม่แล้วลินินเป็นอีกคนที่รู้ว่าหล่อนเดินทางมาที่เชียงใหม่แก้วตาระบายยิ้มกว้างออกมา“ขอบคุณป้าน้อยมากนะคะ แก้วจะรีบไปค่ะ”ป้าน้อยระบายยิ้มอีกครั้ง“เพื่อนรออยู่ที่ศาลาใกล้ไร่ชานะ”“อ๋อ ค่ะป้าน้อย”ป้าน้อยยิ้มให้หล่อนอีกครั้งก่อนจะเดินกลับเข้าไปในบ้านพัก ส่วนหล่อนรีบเดินตรงไปยังศาลาไม้ริมไร่ชาที่คนๆ นั้นรออยู่“นิน...”หล่อนวิ่งเข้ามา และร้องเรียก ก่อนจะตกใจ เมื่อคนที่ยืนหันหลังให้ไม่ใช่ลินิน แต่เป็น...“พัฒน์...?!”หล่อนชะงักเท้า ตกใจหน้าตาซีดเผือดเจ้าของชื่อหันกลับมาเผชิญหน้า สีหน้าของพิพัฒน์เต็มไปด้วยความเย็นชา มองหล่อนเขม็งเลยทีเดียว กรามแกร่งของชายหนุ่มขบกันตลอด

  • อสูรร้ายทวงสวาท   ตอนที่ 27

    แก้วตายืนร้องไห้อยู่ริมหน้าต่าง ท้ายรถของพิพัฒน์เลือนหายไปจากสายตาแล้วเขาออกไปไหนนะ คงออกไปหาใครสักคนที่จะทำให้เขามีความสุข ซึ่งไม่ใช่หล่อนหัวใจของหล่อนเจ็บปวดทรมาน สิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ทำให้หล่อนแทบไม่อยากจะมีชีวิตอยู่อีกแม่รู้แล้ว... รู้เรื่องที่เกิดขึ้นแล้ว และมันก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่จะเกิดขึ้นหล่อนจะแก้ปัญหายังไงดี จะจัดการกับความยุ่งเหยิงพวกนี้ยังไงดีน้ำตาไหลพรากไม่หยุด หล่อนเจ็บปวดในอกจนแทบจะกระอักออกมาเป็นเลือด“แก้วขอโทษ... แม่จ๋า แก้วขอโทษ...”หญิงสาวเดินกลับไปที่เตียง และหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมากดโทรหาลินิน“นิน... นี่แก้วเองนะ”“เสียงแก้วไม่ดีเลย เป็นอะไรหรือเปล่า” ลินินแปลกใจและเต็มไปด้วยความเป็นห่วง“ไม่... ไม่มีอะไรหรอกนิน แก้วสบายดี ที่แก้วโทรมาก็เพราะว่าจะรบกวนให้นินช่วยลาอาจารย์ให้หน่อย แก้วมีธุระสำคัญต้องไปทำหลายวันน่ะ”“ได้สิ เราสอบเสร็จแล้ว อาจารย์คงไม่ว่าอะไรหรอก”“ขอบใจนะนิน”“ไม่เป็นไรจ้ะ ว่าแต่แก้วจะไปไหนเหรอ บอกนินได้ไหม”แก้วตาบอกสถานที่ที่ตัวเองจะไปให้กับลินิน ก่อนจะขอบคุณอีกครั้งและตัดสายหล่อนวางโทรศัพท์มือถือบนเตียง และทรุดลงนั่งอย่างอ่อนแรง หัวใจ

  • อสูรร้ายทวงสวาท   ตอนที่ 26

    แก้วตาสะบัดมือแรงๆ จนหลุด ก่อนจะรีบถอยออกห่างจากพิพัฒน์ น้ำตาของหล่อนไหลตลอดเวลา มองเขาอย่างเสียใจ“พัฒน์เป็นบ้าอะไรไป ทำแบบนี้ทำไม”“ยังต้องให้ฉันพูดอีกหรือ” เขาตะคอกใส่หน้าตาดุดัน “เธอไปนั่งคุยกับมันทำไม”“พี่ปริญแค่มาทักทาย”“ทักทาย” เขายิ้มเยาะ “มันกำลังจะจีบเธอมากกว่า”“มันก็ไม่แปลกอะไรนี่ ถ้าพี่ปริญจะจีบแก้ว” แก้วตาสวนออกไป และจะหมุนตัวออกจากห้องของเขา แต่แขนถูกกระชากเอาไว้ และดึงเข้าไปกอดรัดแน่น“ลืมไปแล้วหรือไงว่าเธอเป็นเมียของฉัน!”“ก็แค่ที่ระบายความใคร่เท่านั้นแหละ” หล่อนสวนกลับทั้งน้ำตา“จะอะไรก็ช่าง แต่ฉันไม่ชอบให้เธอคุยกับมัน”“พัฒน์ไม่ใช่จ้าวชีวิตของแก้ว นี่ปล่อยนะ”พิพัฒน์ขบฟันแน่น เขาเกลียดสีหน้าเย็นชาแบบนี้ของแก้วตาเป็นที่สุด“เธอเป็นของฉัน แก้วตา!”“ไม่ใช่”“ใช่ ฉันเป็นผัวของเธอ!”หล่อนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง มองเขาอย่างเจ็บปวด “พัฒน์ไม่ได้รักแก้ว แล้วมากักขังแก้วแบบนี้ทำไม ปล่อยแก้วไปตามทางของแก้วเถอะ”“ฉันจะแต่งงานกับเธอทันที หลังจากเรียนจบ”“แก้วไม่แต่ง”“ฉันไม่สนใจว่าเธอจะยอมหรือไม่ยอม แต่เธอเป็นเมียของฉันแล้ว ยังไงก็ต้องแต่งงานกับฉัน”“พัฒน์ทำแบบนี้ทำไม ไม่รักแก้วแ

  • อสูรร้ายทวงสวาท   ตอนที่ 25

    แก้วตาไม่ยอมลงไปกินข้าวเย็น นัยนาเลยยกขึ้นมาให้บนห้อง และอดที่จะเอ่ยถามลูกสาวไม่ได้“แก้วเป็นอะไรไปหรือเปล่าลูก”“เอ่อ แก้วสบายดีค่ะ”นัยนาไม่เชื่อ “แต่แม่ว่าแก้วมีเรื่องผิดใจกับคุณพัฒน์นะ”ชื่อของพิพัฒน์ทำให้แก้วตาหน้าแดงก่ำ ก่อนจะรีบก้มหน้าหลบสายตาของแม่“เอ่อ... ไม่มีอะไรนี่คะ”“หลบตาแม่แบบนี้ แสดงว่ากำลังโกหกอยู่”“เอ่อ... ไม่ใช่นะคะแม่” แก้วตาจำต้องสบตากับมารดา และกัดฟันยืนยัน“ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะแม่”นัยนาถอนใจแผ่วเบา และเดินมานั่งข้างๆ ลูกสาวบนเตียง“แก้วไม่ชอบคุณพัฒน์เหรอ”“เปล่าค่ะแม่”“ถ้าเปล่า แล้วทำไมแก้วถึงไม่มีความสุขเลยล่ะ มีอะไรที่แม่ยังไม่รู้ไหม”แก้วตามองแม่ น้ำตาซึม อยากจะเล่า อยากจะบอกออกไปทั้งหมด แต่ก็ทำไม่ได้“ไม่... ไม่มีอะไรจริงๆ ค่ะ”“ไม่โกหกแม่นะแก้วตา”หล่อนร้องไห้ ไม่อาจจะเค้นคำตอบใดออกไปได้อีก หล่อนทรมานเหลือเกิน มันอึดอัดและเจ็บปวดจนแทบขาดใจแล้ว“แก้ว... แก้วเป็นอะไรไปลูก”“แก้ว... แค่ไม่อยากอยู่ที่นี่น่ะค่ะแม่ แก้วอยากออกไปอยู่ที่อื่น”“ทำไมล่ะแก้ว” นัยนาตกใจ“ให้แก้วกลับไปอยู่บ้านเดิมของเรานะคะแม่ แก้วคิดถึงบ้านหลังนั่น”นัยนาน้ำตาซึม “นี่แม่ทำให้ลูกสาวข

  • อสูรร้ายทวงสวาท   ตอนที่ 24

    เขาซบลงไปหา กอดรัดร่างเล็กเอาไว้แน่น“ฉันยังไม่พอ... ยังเอาเธอไม่พอ... แก้วตา...”“แต่...”พิพัฒน์ส่ายหน้าเล็กน้อย“ห้ามขัดใจฉัน ไม่อย่างนั้น... เธอจะไม่ได้ไปเรียนในวันนี้”แก้วตาไม่รู้จะทำยังไงดี เพราะหากขัดใจไม่ให้พิพัฒน์กระซวกทิ่มแทงอีก หล่อนก็คงต้องขาดเรียนแน่ๆ ซึ่งหล่อนไม่ต้องการขาดเรียน“งั้น... เริ่มอีกครั้งสิ พัฒน์...”พิพัฒน์มองหล่อนด้วยสายตาพิศวง ก่อนจะหัวเราะออกมาด้วยความพึงพอใจ“ต้องแบบนี้สิ แม่สาวร้อนแรง”แล้วเตียงนอนก็ต้องรองรับการเคลื่อนไหวรุนแรงของสองหนุ่มสาวซ้ำแล้วซ้ำอีก คราวนี้พิพัฒน์จับแก้วตาให้คว่ำหน้า โก่งบั้นท้ายขึ้น และกระซวกเข้าใส่ด้านหลัง เขาอัดใส่ไม่หยุด ต่อเนื่อง และดุดัน มือเอื้อมไปขยี้หัวนมเล็กไปด้วย สร้างความเสียวซ่านกระสันเสียดให้กับแก้วตามากมายเหลือเกิน หญิงสาวสั่นระริก แตกระเบิดนับครั้งไม่ถ้วนคาเอ็นใหญ่ที่ดำดิ่งค้างคา“โอ้ว... โอ้ว... วิเศษเหลือเกิน แก้วตา... เอามันที่สุด... โอ้ว... โอ้ว...”ตอนนี้ในหัวของหล่อนไม่มีเรื่องใดสำคัญอีกแล้ว นอกจากการถูกเอ็นยักษ์บดขยี้“อู๊ยยยย... ผัวขา... อ๊า... อย่าหยุด... อ๊า...”แก้วตาพยายามควบคุมการเดินของตัวเองให้เป็นป

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status