3-เงื่อนงำและการชิงอำนาจ1/4

ค่ำคืนที่แสนสงบเหมือนใกล้จะจบลง เริ่มเข้าสู่วันใหม่การนอนหลับใหลในดินแดนห่างไกลทำให้ฉันฝันถึงคนที่บ้าน ป่านนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาจะเป็นยังไงกันบ้าง ความง่วงที่มีมากไม่สามารถเปิดเปลือกตาขึ้นได้ รู้สึกตัวกึ่งหลับกึ่งตื่นเหมือนมีอะไรก่อกวนการนอนของฉันจนเริ่มรู้สึกรำคาญ

“อื้อ” ฉันแค่นเสียงข่มและพลิกตัวหันไปอีกทาง

“อย่ากวนได้ไหม...ขอนอนต่ออีกหน่อย” การสะกิดแขนสร้างความรำคาญ จนฉันต้องดึงผ้าห่มมาคลุมโปง

“อื้อ กลีบบัว กาลัด...” ฉันเหมือนถูกถึงแขนให้นั่ง แต่เปลือกตาเจ้ากรรมก็ดันลืมไม่ขึ้น ส่งเสียงอื้ออึงอ้อนวอนแต่เหมือนว่าไม่เป็นผล ฉันคงต้องพยายามตื่นนอนแล้วจริง ๆ “อ๊ะ!”

(“เจ้านางน้อยเพคะ”)

ฉันยกแขนสองข้างขึ้นสูงเพื่อยืดเส้นยืนสาย แต่บิดไปบิดมากลับพลัดตกเตียงนอนเสียได้ จนก้นกระแทกกับพื้นแข็งร้องโอดโอย ความเจ็บทำเอาฉันตื่นตัวทันที มีเสียงของกาลัดและกลีบบัวร้องเรียกด้วยความตกใจ รีบประคองฉันลุกอย่างเร็วไวพาไปนั่งบนเตียง

“เป็นเช่นไรบ้างเพคะ” กาลัดถามฉัน

“เจ็บสิ อ้า!...แล้วทำไมต้องปลุกกันแต่เช้าด้วยล่ะ ฉันง่วง” ฉันพูดพร้อมกับเอามือลูบก้นไปด้วย

“เช้าเยี่ยงไรเจ้าคะ สายจนดวงตะวันแยงตาแล้ว รีบไปล้างพระพักตร์เถิดเพคะ เจ้านางน้อยจะต้องเข้าเฝ้าเจ้าหลวงที่ท้องพระโรงนะเพคะ”

“ฉันไม่อยากเฝ้า ทำไมต้องเฝ้าด้วยล่ะ ไม่เฝ้าได้ไหม”

“ไม่ได้เพคะ”

“บอกก็ได้ว่าฉันไม่สบาย นี่เพิ่งจะลุกได้เองนะ”

“เกรงว่าเจ้าหลวงจะไม่เชื่อกระมังเพคะ”

“หากเจ้านางน้อยไม่เข้าเฝ้าเกรงจะถูกตำหนิเอาไว้ ฝืนทนสักประเดี๋ยวเถิดเพคะ”

ฉันงอแงเพราะแค่เจอหน้าเมื่อวานก็นึกกลัวเจ้าหลวงแล้ว ส่งสายตาอ้อนวอนหวังให้กาลัดกับกลีบบัวใจอ่อน แต่ก็คงจะไม่เป็นผล ต้องยอมจำนนให้กาลัดกับกลีบบัวจัดการแต่งตัว ที่เต็มไปด้วยเครื่องประดับแสนหนักอึ้ง จนเวลาผ่านไปนานพอสมควรเครื่องแต่งกายก็อยู่บนตัวของฉันจนครบ ความไม่ชินทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดมากเหลือเกิน

“ทำไมต้องใส่อะไรเยอะแยะแบบนี้ด้วยล่ะ” ฉันถามอย่างไม่เข้าใจ

“ก็ทรงฉลองพระองค์เช่นนี้มาแต่ไหนแต่ไรนะเพคะ” กลีบบัวพูดพร้อมกับจัดระเบียบเสื้อผ้าไปด้วย

“สงสัยอาการประชวรของเจ้านางน้อยยังมีอยู่กระมังกลีบบัว” กาลัดว่าขึ้น

“คงจะใช่” กลีบบัวก็หันไปเออออ ฉันก็ได้แต่ฟังทั้งสองคนพูดคุยกัน

“เอาล่ะ ๆ ไม่ต้องเดากันแล้ว ไหนล่ะท้องพระโรงที่พวกพี่สองคนว่าน่ะ”

((พี่!!!))

“ก็ใช่ไงทำไมต้องตกใจขนาดนั้น”

แล้วต้องปรามไว้เพราะต่อปากกันไปมาคงจะยาว แต่ก็ทำเอาฉันสะดุ้งตกใจเมื่อกลีบบัวและกาลัดพูดขึ้นพร้อมกันเสียงดัง

“ก็เจ้านางน้อยไม่เคย เอ่อ ไม่เรียกบ่าวว่าพี่สักครา” กลีบบัวบอก

“นี่เธอนิสัยเสียขนาดนั้นเหรอผณินทร” ฉันพูดในใจ “ทำให้ชินไว้เพราะต่อไปฉันจะเรียกอะไรก็ได้ตามที่อยากจะเรียก เข้าใจไหม?”

(เจ้าค่ะ) ทั้งสองคนตอบพร้อมกัน จากนั้นก็นำทางฉันไปยังท้องพระโรง

ผู้คนมากมายที่นั่งอยู่ด้านในกับเครื่องแต่งกายที่แทบไม่ต่างกัน เหมือนว่าฉันตกเป็นเป้าสายตาของคนที่อยู่ก่อน นี่ฉันมาสายกว่าใครอย่างนั้นเหรอ กาลัดและกลีบบัวพาฉันไปนั่งยังเบื้องหน้า เหมือนกับว่าที่นั่งจัดไว้ตามลำดับเรียบร้อยแล้ว ผู้คนในที่นี้ฉันไม่รู้จักเลยสักคน แล้วจะต้องทำตัวหรือพูดคุยยังไงกันล่ะทีนี้

“ถวายบังคมเจ้าหลวงก่อนเถิดเพคะ”

“แล้วต้องทำยังไง?”

“ลืมหรือเพคะ”

“อืม”

กลีบบัวกระซิบเบา ๆ แต่ฉันไม่รู้ว่าต้องทำยังไงเมื่อต้องเจอกับเจ้าหลวงในพิธีรีตองแบบนี้

“เจ้านางอัปสราเสด็จพอดี เจ้านางน้อยทำตามนะเพคะ”

“อืม”

กลีบบัวมองเห็นคนมาใหม่ที่กำลังย่างกรายผ่านผู้คนเข้ามา ท่วงท่าสง่างามอย่างกับนางพญา ฉันมองดูไม่วางตาเธอสวยราวกับนางฟ้าก็ไม่ปาน แต่มองอีกทีเธอคนนั้นดูหยิ่งยะโสเหลือเกิน เธอมองมาทางฉันด้วยสายตาแข็งกร้าว ราวกับจะกินเลือดกินเนื้อฉันอย่างนั้นแหละ

“ลูกขอถวายบังคมเสด็จพ่อเพคะ” อัปสราทำความเคารพอย่างอ่อนน้อม ก่อนจะไปนั่งที่อีกฝั่ง ตำแหน่งเดียวกับฉัน เห็นเธอทำแบบนั้นฉันจึงทำตาม แล้วรีบไปนั่งที่ตามที่กลีบบัวบอก

“ทำไมเธอดูน่ากลัวจังล่ะ เป็นใครเหรอ?” ฉันโน้มไปกระซิบถามกาลัด

“พระธิดาในพระสนมผศิกาเพคะ” กาลัดบอก ซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกว่าเป็นใครมาจากไหน แต่เป็นพระสนมหรือเรียกง่าย ๆ ตามที่ฉันเข้าใจ ก็คงเป็นเมียน้อยของเจ้าหลวงนั่นแหละ

“อ้อ”

“อยู่ห่างไว้เป็นดีนะเพคะ” กลีบบัวกระซิบบอกอยู่ด้านหลัง

“เข้าใจแล้วจ้ะ”

พิธีการเข้าเฝ้าเริ่มขึ้น เหล่าขุนนางต่าง ๆ เริ่มทำการรายงานแก้เจ้าหลวง ฉันที่ไม่รู้ว่ามาทำอะไรก็ได้แต่นั่งฟังเงียบ ๆ จนตอนนี้เริ่มจะเบื่อหน่ายเต็มทน ฟังเรื่องราวที่ทุกคนรายงานฉันก็ได้แต่อ้าปากหาว ฟังไม่ค่อยเข้าใจ ตอนนี้เหมือนกับว่าเปลือกตาจะปิดลงให้ได้ จำต้องฟืนบ้างก็ตบหน้าตัวเองเบา ๆ ให้รู้สึกตัว ฉันเริ่มจะไม่ไหวแล้ว จนตอนนี้ลำดับมาถึงฝ่ายองครักษ์ที่ต้องรายงาน ดวงตาของฉันเปิดทันที ฉันมองไปตรงหน้าเห็นเธอคนนั้นที่ชื่ออัปสรา มองไปที่อาศิรวิษแล้วอมยิ้ม จากท่าทางเธอคงจะแอบชอบเขาแน่ ๆ

“ไม่เก็บอาการเลยสักนิด” ฉันก้มหน้าพูดเบา ๆ

“เจ้านางน้อยตรัสว่ากระไรนะเพคะ” กลีบบัวถาม นั่นคงเพราะเธอคงได้ยินเบา ๆ ไม่ชัดเจน

“เปล่า ๆ แค่เบื่อน่ะ ดูแล้วไม่มีอะไรที่ฉันเข้าใจหรือเกี่ยวกับฉันสักนิด” ฉันพูดเบา ๆ เพียงได้ยินกับสามคน สถานการณ์ตอนนี้ฉันแทบอยากจะลุกหนีออกไปให้ไกล “เฮ้อ”

“ถวายบังคมเจ้าหลวงพ่ะย่ะค่ะ” อาศิรวิษพูดขึ้น ฉันก็ได้แต่นั่งเอียงคอมองด้วยความเบื่อหน่าย วิงวอนให้เช้านี้รีบจบลงเร็ว ๆ สักที

“ว่าเยี่ยงไรอาศิรวิษ”

“กระหม่อมรายงานสถานการณ์ในราตรีที่ผ่านมา เวนไตยได้รุกล้ำเขตพระราชถานของเจ้านางน้อยผณินทร ดีที่กระหม่อมพบเข้าจึงเกิดการปะทะเล็กน้อยพ่ะย่ะค่ะ” อาศิรวิษรายงาน และนั่นทำเอาฉันรีบเหยียดตัวนั่งตรง เมื่อทุกสายตามองมาที่ฉันเป็นสายตาเดียว เริ่มกระอักกระอวลประหม่าแล้วสิ

“จริงรึเจ้านางน้อย แล้วได้รับบาดเจ็บหรือไม่” เจ้าหลวงหันมาถามฉันด้วยน้ำเสียงติดพะวงคงจะเพราะห่วงลูกสาวที่ไม่ใช่ลูกสาวตัวจริงแบบฉันแหละมั้ง

“อะ เอ่อ มะ ไม่เป็นอะไร ยังสบายดีไม่มีบาดแผลเพคะ” ฉันตอบด้วยความประหม่า เพราะไม่รู้การพูดจาของคนที่นี่ต้องเป็นแบบไหน แต่ก็พยายามที่จะไม่หลุดพิรุธ

“โชคดีที่มีอาศิรวิษช่วยเจ้าไว้ได้ทัน” เจ้าหลวงว่าขึ้น

“ค่ะ”

“แล้วอาการป่วยของเจ้าเป็นเยี่ยงไรบ้าง” เจ้าหลวงถามฉันอีกครั้ง

“หายดีแล้วค่ะ...เพคะ”

สายตาที่จับจ้องมาทางฉันดูน่ากลัวเหลือเกิน นี่ฉันกำลังเผชิญอยู่กับอะไรกันแน่ก็ไม่รู้ ทุกคู่สายตาฝั่งตรงข้ามเหมือนกับอาฆาตแค้นฉันมาแต่ชาติปางก่อน

“เอาเป็นว่าวันนี้พอแค่นี้”

เป็นคำกล่าวที่ทำเอาฉันดีใจสุด ๆ ฉันรอเวลานี้มานาน และการมานั่งหายใจทิ้งท่ามกลางสายตาพิฆาตแบบนี้ก็ขนลุกขนพองเหลือเกิน ทุกคนกราบลาเจ้าหลวงแล้วทยอยกันออกจากโถงนี้ไป รวมทั้งฉันที่ตอนนี้กำลังเดินออกมา แต่ว่าได้ยินเสียงเรียกรั้งอีกคนไว้ ฉันกับสองสาวก็เลยรีบสาวเท้าเดินออกมา

“อาศิรวิษอยู่ก่อน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

“จะคุยเรื่องอะไรกันนะ ทำไมถึงได้ดูมีความลับ หรือว่านายนั่นจะฟ้องเจ้าหลวงเรื่องเมื่อคืนแล้วหาวิธีลงโทษเรา” ฉันพลางคิดในใจขณะกำลังก้าวขาพ้นธรณีประตูห้องโถง แต่...

(“น่าจะจมน้ำตายเสียให้สิ้น”)

เสียงพูดที่ดังขึ้นทำให้ฉันต้องหยุดเดินแล้วหันไปมอง พบเจ้าของเสียงเป็นผู้หญิงที่ชื่ออัปสรา พร้อมกับสีหน้าแสนหาเรื่อง เรื่องการจมน้ำของผณินทรต้องไม่ใช่การจมน้ำธรรมดาแน่ ๆ และความรู้สึกของฉันบอกว่าอัปสราน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้อง เพราะจากที่ฉันมองตอนนี้หน้าเธอไม่เป็นมิตรเอาซะเลย และเหมือนจะเกลียดชังผณินทรด้วยซ้ำ

“พูดกับใครเหรอ?” ฉันแสร้งตีหน้าไม่รู้สึกสะท้านกับคำพูดลอย ๆ ของเธอ

“แล้วเห็นมีคนอื่นอีกหรือไม่” อัปสรายังคงเชิดหน้าว่าต่อ

“มีไง กลีบบัว กาลัด แล้วก็อีกสองสาวที่ยืนข้างหลังเธอ...ทำแปลกอย่างกับไม่มีตามอง” ฉันตอบโต้

“นี่!!!” อัปสราชี้หน้าว่ากระแทกเสียงดัง สีหน้ามีความโกรธอย่างเจ็บใจ ปากก็ขยับแต่ดันพูดอะไรไม่ออก

“มานงมานี่อะไร จะพูดอะไรก็รีบพูดซะสิ เสียเวลากับเธอมามากพอแล้วนะ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดฉันจะกลับ” พูดจบฉันก็เดินหนี เพราะอัปสรายังไม่มีทีท่าจะพูดอะไรต่อ นอกจากดวงตาที่ดูแข็งกร้าวราวกับจะกินเลือดเนื้อของฉัน

“คิดว่าท่านพี่อาศิรวิษโปรดปรานหรือไง ถึงได้ผยองพองขนนัก” ก้าวมาเดินไม่ถึงสามก้าว เสียงพูดเย้ยหยันก็ดังตามหลัง จนฉันต้องหันกลับมาประจันหน้าอีกครั้ง

“แล้วอาศิรวิษเกี่ยวอะไรกันไม่ทราบ” ฉันถามเธอกลับ

“เมื่อคืนคงรู้แก่ใจ จึงแสร้งทำเป็นเรียกร้องวิ่งเข้าวงล้อมการต่อสู้ แท้จริงแล้วคงอยากจะเรียกร้องความสนใจให้ท่านพี่อาศิรวิษใกล้ชิด คงคิดจะยั่วยวนด้วยใบหน้านี้เป็นแน่” อัปสราพูดจาถากถาง เธอคงจะแอบชอบอาศิรวิษหนักมากแน่ ๆ ฉันว่าฉันเดาไม่ผิดหรอก

“ดูละครมากไปปะ คิดได้เนอะ อ๋อ...หรือว่าเธออิจฉาฉันใช่ไหม?”

“มีสิ่งใดให้น่าอิจฉากัน”

“เหอะ ท่าทางไม่อิจฉาเป็นแบบเธอนี่เหรอ...ตลก”

ฉันกลอกสายตามองบนแล้วพูดย้อนเธอ คำพูดคำจาของอัปสรานี่อย่างกับตัวอิจฉาในละครน้ำเน่าชัด ๆ ฉันฟังแล้วก็นึกรำคาญ จึงตอบกลับด้วยคำถามจี้ใจคนฟัง แต่เธอก็รีบแก้ต่างให้ตัวเอง ทั้งที่พฤติกรรมแสนจะย้อนแย้ง

“คำพูดคำจากระไรของเจ้านางน้อย ฟังแล้วแปลกนัก”

“คนฉลาดเท่านั้นที่จะฟังรู้เรื่อง จบนะ! เรากลับกันเถอะกาลัด กลีบบัว มัวเสียเวลาทำมาหากินอยู่กับคนไร้สาระเลย” พูดจบอย่างตัดบท ฉันก็เดินหนีออกมาเลย เพราะหากยืนอยู่ต่อมีหวังได้ปะทะกับยัยนี่แน่ ๆ

“เจ้านางน้อยไม่น่าจะตอบโต้เจ้านางอัปสราเลยเจ้าค่ะ” กลีบบัวพูดขึ้นหลังจากที่เดินห่างออกมา ใช่ว่าฉันอยากจะคุยด้วยซะที่ไหนล่ะ เธอมาหาเรื่องฉันก่อนต่างหาก

“อัปสรานั่นมาแขวะฉันก่อน”

“พระองค์ก็น่าจะนิ่ง ไม่สนใจ”

“ยัยนั่นหลอกด่าฉันว่าหน้าไม่อายเลยนะ ใครจะยอมให้ด่าฟรีล่ะ”

“นิ่งให้เป็นเย็นให้ได้เพคะ”

“สู้มาสู้กลับ ใครกลัวกัน”

“เพคะ เพคะ”

ฉันกับสองสาวคนสนิทเดินคุยกันมาเรื่อย ๆ ตลอดทาง ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องให้ฉันนิ่งทั้งที่ถูกว่าร้าย หรือนี่จะเป็นนิสัยเดิมของผณินทร เรียบร้อยขนาดนั้นเชียว เรื่องการจมน้ำของผณินทรฉันต้องสืบจนรู้ให้ได้ มันไม่ปกติ!