เข้าสู่ระบบ[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : คนใจง่าย
--------------------------------------------------------------------------
หมอปืนทิ้งระเบิดไว้ให้หมอเซฟก่อนจะเดินหายเข้าครัวไปกับญะญ๋า ซึ่งไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกอึดอัด แสนรักที่ได้ยินก็รู้สึกทำตัวไม่ถูกเช่นกัน
“เอ่อคือ...”
“เราย้ายไปนั่งตรงโซฟากันดีกว่าไหม?”
“อ๋อ ดีครับ”
ไม่รู้ว่าพี่ปืนจะหาทางช่วยผม หรือว่าหาทางฆ่าผมกันแน่ เพราะสถานการณ์ในตอนนี้ดูยากเกินกว่าจะแก้ไขหรือกลับตัวได้แล้ว คิดถูกหรือคิดผิดว่ะกู ที่มาขอความช่วยเหลือจากพี่ปืนเนี่ย...
เวลา 21.20 น.
ตอนนี้เหมือนว่าฉันมานั่งฟังสัมมนาเรื่องเคสคนไข้กับเครื่องมือแพทย์ยังไงก็ไม่รู้
“เราคุยเรื่องอื่นกันไม่ได้เหรอคะ วันหยุดทั้งทียังจะคุยแต่เรื่องงานกันเหรอคะ” ญะญ๋าพูดแทรกขึ้นเมื่อเห็นว่าทั้งสามกำลังคุยกันเข้าด้ายเข้าเข็มเรื่องเคสคนไข้ของตน
“เบื่อเหรอครับ” หมอปืนหันไปลูบหัวญะญ๋าด้วยความเอ็นดู จนลืมแคร์สายตาของแขกอีกสองคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาฝั่งตรงข้าม
“ไม่ใช่แบบนั้นค่ะ...” ถึงจะเป็นเรื่องจริงแต่เธอก็ไม่กล้ายอมรับเพราะกลัวว่าจะทำอีกฝ่ายรู้สึกไม่ดี
“งั้นเรามาดื่มกันดีกว่า เดี๋ยวอาไปเอาเหล้าก่อนนะครับ” หมอปืนหันมาทำเสียงหวานแสดงอาการอ้อนเด็กจนลืมตัวว่าเขาไม่ได้อยู่กับเธอสองต่อสอง และยังมีแสนรักที่ยังไม่รู้เรื่องความสำพันธ์ลับ ๆ ครั้งนี้
เมื่อพวกเขาเริ่มดื่มสิ่งมึนเมาความกล้าบางอย่างที่ไม่เคยกล้าทำก็มีมากขึ้น หมอเซฟที่พยายามนั่งห้ามใจตัวเองอยู่นานไม่ให้แตะต้องหรือโดนตัวสาวสวยที่นั่งอยู่ข้าง ๆ ก็เริ่มอ้อมแขนไปโอบเอวเธอไว้หลวมๆ เพื่อไม่ให้แสนรักรู้สึกอึดอัด
“อย่าแดกเยอะนะมึง เดี๋ยวเมาขับรถไม่ไหว”
“ทำไมอาพูดไม่เพราะเลยคะ ญ๋าสังเกตหลายครั้งแล้ว เวลาอยู่กับหมอเซฟพูดจาไม่น่ารักทุกที” คนหน้าหวานแสดงความใจกล้าดุคุณอาของเธอต่อหน้าแขกทั้งสองคน เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์เป็นเหตุ
“ขอโทษครับ”
ปกติผมจะไม่พูดคำหยาบหรือคำรุนแรงให้ญ๋าได้ยินเลย เพราะต้องการรักษาภาพพจน์ให้ตัวเองดูดีอยู่เสมอในสายตาเธอ แต่พออยู่กับไอเซฟแล้วมันก็อดไม่ได้จริงๆ ที่จะใช้คำหยาบคายกับคนอย่างมัน
“ฮ่า ๆ ขอโทษครับ พูดกับหลานเพราะเชียวนะครับ”
“ว่าแต่เรื่องมึงเถอะ สรุปขอแสนรักเป็นแฟนหรือยัง?”
เอาแล้วไงกู ไม่น่าปากดีเลย “...”
“พี่แสนรักสวยขนาดนี้ ถ้าหมอเซฟไม่รีบจองไว้ คงได้มีคนมาจีบตัดหน้าแหง ๆ extern รุ่นเดียวกันกับญ๋า ชอบพี่แสนรักกันเต็มเลยนะคะ”
ญะญ๋าพูดบิ้วท์ให้หมอเซฟเปลี่ยนใจชอบคุณหมอแสนรักเข้าจริง เพราะเธอรู้สึกว่าพวกเขามีบางอย่างที่น่ารักเข้ากัน และดูเหมือนว่าทั้งคู่จะกำลังมีใจให้กันอยู่จริง ๆ
“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก พี่ไม่เห็นจะมีใครมาจีบพี่เลย...”
“งั้นถ้าหมอเซฟไม่ยอมขอเป็นแฟน ญ๋าแนะนำเพื่อนรุ่นเดียวกันให้พี่แสนรักรู้จักดีไหมคะ”
“นี่ เมาแล้วก็นั่งเงียบๆ ได้ไหม เรื่องนั้นฉันจัดการเองได้...” หมอเซฟพูดดุญะญ๋าตาเขียว ก่อนที่หมอนอิงจะลอยมากระแทกหน้าเข้าจัง ๆ
ปุก!
“ไอเวรนี่ กล้ามาดุมะ...” อุบ!
“อาคะ” โชคดีที่ฉันเอามือปิดปากเขาไว้ทัน ไม่งั้นเขาคงพูดคำว่าเมียออกมาเต็มปาก “ใจเย็นนะคะ”
เวลาห้าทุ่ม...
“ไหวไหมแสนรัก”
“อือ เหมือนจะดื่มเยอะไปหน่อย ดูญะญ๋าสิคอพับไปแล้ว ฮ่า ๆ” เธอชี้นิ้วไปที่ญะญ๋าที่นอนฟุบอยู่บนตักของหมอปืน ซึ่งเธอเองก็เมาไม่ต่างกัน แต่เพียงแค่ยังไม่คอพับตามไปก็เท่านั้น
“พากลับบ้านได้แล้วไป กูจะพาญ๋าเข้านอนแล้ว” หมอปืนพูดบอกกับหมอเซฟ เพราะเหมือนว่าคนที่เมากว่าใครจะเป็นสองสาวที่คออ่อนพอๆ กัน จนทำเขาสองคนตาสว่างไม่กล้าดื่มต่อ
“งั้นผมกลับก่อนนะพี่ พรุ่งนี้เจอกัน”
“กลับแล้วเหรอ? อึก!” เสียงหวานพูดพร้อมกับสะอึกตบท้าย
“ครับ กลับบ้านกันเถอะ เดี๋ยวเซฟไปส่ง” ว่าแล้วเขาก็พยุงเธอขึ้นจากโซฟา และหยิบกระเป๋าขึ้นมาสะพายไว้ให้เธอ
“มึงขับรถไหวเปล่าเนี่ย?”
“ไหวพี่ ผมไม่ได้เมา”
“เออ ๆ ขับรถดี ๆ ล่ะ” หลังจากที่ส่งแขกเสร็จ หมอปืนก็เดินกลับมาอุ้มสาวคออ่อนเข้าไปนอนด้านในห้อง
ลานจอดรถ...
ผมประคองแสนรักมาจนถึงรถ ตอนนี้เธอเกือบจะอยู่ในสภาพเดียวกันกับญะญ๋าเมื่อกี้แล้ว
“อือ เซฟแสนรักมึนหัว”
“ครับ เดี๋ยวเซฟพาไปส่งบ้านนะ”
เขาพูดบอกเธอในจังหวะที่เอี้ยวตัวมาดึงเบลท์คาดให้ ซึ่งในตอนนั้นแสนรักก็จ้องมองการกระทำของอีกคนอย่างไม่วางตาด้วยรอยยิ้ม “เซฟ~”
“ครับ?”
“เซฟชอบแสนรักจริง ๆ ไม่ได้ หลอกกันใช่ไหม?”
“...” นั่นเป็นคำถามที่ผมไม่รู้จะตอบเธอยังไง เพราะผมก็ตอบตัวเองไม่ได้เช่นกัน บางสิ่งยังทำให้ผมไม่แน่ใจและกลัวที่จะพูดมันและอาจจะเพราะว่าคนแบบผมไม่คู่ควรกับเธอ และเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงแค่เรื่องโกหกตั้งแต่เริ่มต้น
“ตอนนี้แสนรักชอบเซฟแล้ว เซฟน่ารักแล้วก็ใจดีกว่าที่คิดไว้อีก” เขาคอยดูแลฉันอยู่ตลอด ซึ่งการที่เขาทำแบบนั้นให้ฉันเพียงเล็กน้อย มันก็ทำให้ฉันใจง่ายชอบเขาไปอย่างไม่เผื่อใจ
“ครับ...”
“ครับเหรอ?”
“ครับ เซฟชอบแสนรักจริง ๆ นอนไปก่อนนะถึงบ้านแล้วเดี๋ยวเซฟปลุก”
เขาตอบคำถามของเธอในก่อนหน้าที่เธอถามค้างไว้และเขายังไม่มั่นใจที่จะตอบ แต่คำตอบเมื่อคู่ก็เป็นสิ่งที่เขาคิดอย่างถี่ถ้วนและมั่นใจในระดับหนึ่งแล้วถึงพูดเช่นนั้นออกมา
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]
• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ตอนพิเศษ~--------------------------------------------------------------------------วันแรกของการเสียคนที่รักไป หมอปืนยังคงเฝ้าเธออยู่ไม่ห่างที่หน้าหลุมฝังศพ แม้คนอื่นจะทยอยกลับกันไปจนหมดแล้ว แต่เขาก็ยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่เช่นนั้นเพราะรับไม่ได้กับการจากไปของสาวสวยผู้เป็นที่รักการจากลาครั้งนี้ มันยากเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ใจที่เคยเข้มแข็งพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มอบอุ่นให้เห็น เวลานี้กลับเลื่อนลอยและมีแต่ความน่าสงสารเวทนาให้เห็นบนใบหน้า เพราะความสุขเดียวของเขาถูกพรากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนหัวใจที่ไม่อาจเดินต่อไปได้ สมองจึงต้องช่วยประคับประคองให้ร่างกายที่ยังมีลมหายใจนั้นใช้ชีวิตต่อไปได้ในช่วงที่หัวใจสลายเป็นเสี่ยงๆ เรื่องราวในหัวฉายภาพความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับเธอ และเรียกคืนแฟนสาวในจินตนาการคนนั้นกลับมา เพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตต่อกับเขาในโลกที่สร้างขึ้นเพื่อรักษาจิตใจของตัวเองไว้“กลับบ้านเถอะญะญ๋า กลับบ้านกันนะครับ”ชายหนุ่มที่ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา ทำท่าจูงมือใครบางคนและพาคนในจินตนาการออกมาจากที่แห่งนั้น
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : END.--------------------------------------------------------------------------ช่วงพักเบรก เวลาสิบโมง…ผมติดคนไข้ยาวจนถึงช่วงพักเบรก ซึ่งผมก็ไม่มีเวลาว่างที่จะลงไปหาญะญ๋าที่ร้านกาแฟชั้นล่างตามสัญญาก๊อก ๆ!“เข้ามาครับ” หมอปืนที่นั่งคุยอยู่กับคนไข้ พูดเชิญแขกหน้าห้องที่เดินมาเคาะประตู“เอ่อ หมอติดคนไข้อยู่เหรอคะ?”“มีอะไรแสนดี” เขาเอ่ยถามถึงธุระของเธอ“ญะญ๋าอยู่ไหนเหรอคะ”“ร้านกาแฟชั้นล่างน่ะ ถ้าจะไปหาญ๋าฝากบอกญ๋าด้วยนะว่าฉันติดคนไข้อยู่”“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูบอกให้” เธอตอบรับคำของหมอปืน ก่อนจะเดินออกจากห้องไป และปล่อยให้เขาได้ทำการรักษาคนไข้ต่อ ส่วนเธอก็จะรีบไปอยู่กับญะญ๋าเพราะกลัวว่าเธอจะเหงา และคิดมากขึ้นมาอีกเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้าร้านกาแฟชั้นล่างของโรงพยาบาล…เมื่อเดินมาถึงที่ร้านกาแฟ ฉันก็ไม่เห็นว่าญะญ๋านั่งอยู่มุมไหนในร้าน ไม่มีวี่แววของเธอเลย โทรหาก็ไม่รับ “อยู่ไหนนะ?”แสนดีพูดพร้อมกับต่อสายหาเธอสลับกับส่งข้อความเป็นระยะ แต่ก็ไม่มีข้อความตอบกลับจากเธอ จึงกลับขึ้นไปหาหมอปืนที่ห้องทำงานของเขา เพื่อให้เขาลองโทรหาญะญ๋าดูเผื่อว่
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความรักรอบตัวญะญ๋า--------------------------------------------------------------------------ห้องทำงานหมอปืน…“ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่สองคน วันหยุดนี้เดี๋ยวผมพาญะญ๋าไปหาที่เขาใหญ่นะครับ”“มีอะไรวะ?” ผู้เป็นพ่อของสาวหน้าหวานเอ่ยถาม เมื่อได้ยินรุ่นน้องคนสนิทเกิ่นมาแบบนั้น“ไว้ผมจะเล่าให้ฟังตอนไปถึงแล้วกันนะครับ…” ผมคิดว่าควรจะพูดเรื่องนั้นต่อหน้าพวกพี่ ๆ และขอรับผิดชอบเธอกับทุกสิ่งที่ผมทำไป ผมไม่อยากให้ญะญ๋าต้องมีเรื่องติดค้างคาใจแล้วเก็บไปคิดมากอยู่ลำพังแบบนั้น ทุกเรื่องที่เธอเป็นกังวลอยู่ผมจะแก้ไขมันให้หมด จะทำให้เธอสบายใจมากที่สุด“โอเค งั้นวันหยุดนี้เจอกัน…”“ครับ” หลังจากที่วางสายไป ญะญ๋าที่บอกว่าจะเดินไปหาพวกพี่ๆ พยาบาลที่แผนกก็เดินกลับมาพร้อมน้ำตา แถมคนที่พาเธอมาส่งก็เป็นแสนดี“ญ๋าเป็นอะไร?”“อาคะ ฮือ!” เธอเดินไปซบอกของหมอปืนด้วยความผิดหวังเพราะคิดว่าที่ผ่านมาคนพวกนั้นเป็นรุ่นพี่ที่น่ารักของเธอมาตลอด แต่แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น ภายใต้รอยยิ้มที่เป็นมิตรกลับซ่อนมีดแหลมคมไว้อยู่“เกิดอะไรขึ้นแสนดี?”“รอพี่แสนรักมาก่อนนะคะ เ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปกป้องคนรัก--------------------------------------------------------------------------โต๊ะทานข้าว…หลังจากที่หมอปืนเตรียมอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสามคนก็มานั่งทานข้าวด้วยกัน แต่ญะญ๋าก็ยังไม่หยุดคิดถึงเรื่องแชทที่มีคนส่งมาหาแสนดี“ไหนบอกว่าจะให้ดูแชทไง”“มันไม่มีอะไรแล้ว กินข้าวเถอะ” ฉันกลัวว่าญะญ๋าเห็นข้อความพวกนั้นแล้วจะคิดมากอีก เลยจะรีบกินข้าวและรีบหนีกลับบ้านซะ“มีอะไรเหรอครับ”“มีคนส่งภาพแชทมาหาแสนดี ญ๋าเห็นว่าเขาพูดถึงญ๋าด้วย” เธอพูดสีหน้าเป็นกังวล“มันไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ฉันโทรไปเคลียร์มาแล้ว แกอ่านก็จะคิดมากเปล่า ๆ อีกอย่างฉันลบแชททิ้งไปแล้วด้วย” แสนดีพยายามอธิบายสิ่งที่ญะญ๋าอยากรู้เพื่อไม่ให้กระทบจิตใจของเธอมากที่สุด“จริงเหรอ แกโกหกให้ฉันสบายใจหรือเปล่า?” เธอพูดอย่างรู้ทันอีกคน“จริงสิ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จฉันต้องรีบกลับแล้วนะ มีงานต้องกลับไปเคลีย์ต่อ”“จะกลับแล้วเหรอ...” เธอเริ่มไม่อยากให้แสนดีกลับบ้าน เพราะอยากรู้เรื่องที่สงสัย“ใช่ ไว้พรุ่งนี้ตอนเย็นฉันจะมาหาใหม่นะ”“…” คนหน้าหวานเงียบนิ่งไป และไม่ได้
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : คนท็อกซิก--------------------------------------------------------------------------@เพนท์เฮ้าส์หมอปืน หลังเลิกงาน…วันนี้แสนดีขอติดรถผมกลับบ้านเพื่อจะมาเยี่ยมญะญ๋า ซึ่งเมื่อเธอเห็นหน้าเราสองคนก็เหมือนจะมีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าตอนที่ผมเห็นผ่านจอมือถือเมื่อช่วงเที่ยง“กลับมาแล้ว”ใบหน้าที่เศร้าอยู่เริ่มยิ้มออกเมื่อเห็นว่าหมอปืนและแสนรักมาถึง หลังจากที่เธอนั่งมองนาฬิกาอยู่นานว่าพวกเขาจะเปิดประตูเข้ามาในบ้านตอนกี่โมง“วันนี้กินข้าวกินยาไปหรือยังครับ?”“…” ถ้าบอกว่าฉันไม่ได้กินข้าวทั้งวัน อาคงเป็นห่วงแน่ “กินแล้วค่ะ”“เก่งมาก ญ๋าต้องกินข้าวกินยาให้ตรงเวลานะรู้ไหม” เขาลูบหัวเธอโดยที่ไม่รู้ว่านั่นเป็นคำโกหก แต่เธอทำเพราะอยากให้เขารู้สึกสบายใจ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีกับร่างกายของเธอเลย“วันนี้แกอยากให้ฉันนอนด้วยไหม?” แสนดีเอ่ยถามความต้องการของญะญ๋าเพราะเธอเองก็อยากทำเช่นนั้น“ไม่เป็นไร แค่แกมาหาก็พอแล้ว ไม่ต้องนอนเป็นเพื่อนหรอก”“แล้ววันนี้เป็นยังไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยสิ” แสนดีถามอย่างให้ความสนใจ“ฉันดูหนังที่แกบอกเกือบจบเรื่อง นั่งหัวเราะท้อง
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กลุ่มแชทลับ--------------------------------------------------------------------------กลุ่มแชทลับ..A (หมอเซฟกับหมอแสนรักเปิดตัวว่าคบกันแล้วเหรอ ไหนบอกว่าเดทกับหมอปืนอยู่ไง)C (ใช่ น้องสาวบอกว่าเดทอยู่กับหมอปืน แต่ไปคบกับหมอเซฟที่เป็นรุ่นน้องคนสนิทของหมอปืนเนี่ยนะ สรุปยังไงควบสองเหรอ)D (เห็นใส ๆ เรียบร้อย แต่มั่วมาก)C (สงสัยเมื่อวานที่หยุดงานพร้อมกัน คงจะมันส์กันจนลืมการลืมงาน)D (เหอะ จะเอากันทั้งทีก็ทำคนอื่นเขาเดือดร้อนไปหมด)C (เออ เมื่อวานกูเหนื่อยชิปหาย คนไข้โคตรเยอะ หมอก็ไม่พอ)A (นี่ถ้าวันไหนจะเอากันอีก ก็ไม่ต้องหยุดงานอีกเหรอว่ะ ไม่ไหวเด้อ)D (หมอแสนรักก็แรดใช่ย่อยนะ ก่อนจะคบกัน กูก็เห็นเดินมาอ่อยหมอเซฟที่แผนกแทบทุกวัน)A (มึงพึ่งรู้เหรอว่าเขาแรดอ่ะ กูดูออกมาตั้งนานแล้ว)C (เห็นสวย ๆ เรียบร้อยแบบนี้ กินหมอในโรงพยาบาลไปกี่คนแล้วว่ะ ฮ่า ๆ เน่า)A (เลิกเม้าท์ ๆ นางเดินมาแล้ว)“หมอแสนรักสวัสดีค่ะ เดินมาแผนกฉุกเฉินแต่เช้า มาหาใครเหรอคะ?” เสียงแซวของพยาบาลสาวคนนึงในกลุ่มแชทลับเอ่ยถามแสนรักท่าทางเป็นมิตร ต่างจากตัวตนที่แท้จริ







