27. อาการกำเริบ

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : อาการกำเริบ

--------------------------------------------------------------------------

โรงพยาบาล...

กว่าฉันจะฝ่ารถติดมาถึงโรงพยาบาลได้ก็สายไปเกือบสิบนาที ซึ่งดูเหมือนว่าวันนี้ญะญ๋ากับหมอปืนก็จะมาสายเหมือนกัน

“อ้าวแสนดี เพิ่งมาเหมือนกันเหรอ”

“ใช่”

“ไปเถอะ สายแล้ว ไปก่อนนะค่ะอาเจอกันตอนเลิกงานค่ะ” ญะญ๋าคว้ามือเพื่อนสาวของเธอก่อนที่ทั้งสองคนจะพากันรีบวิ่งไปเข้างาน ซึ่งเมื่อมาถึงที่แผนกก็โดนรุ่นพี่บ่นนิดหน่อยเพราะเช้านี้คนไข้เยอะกว่าทุกวัน

“เร็ว ๆ เลยค่ะหมอ มีคนไข้รอการผ่าตัดอยู่”

“ได้ค่ะ” สองสาวขานรับเสียงหมอรุ่นพี่พร้อมกัน ก่อนที่แสนดีจะรีบวิ่งไปรับหน้างานก่อนญะญ๋า

“แสนดี” เธอเรียกหยุดเพื่อนของเธอไว้ ก่อนจะชี้นิ้วไปที่หน้าผากของตัวเองเพื่อบอกแสนดีว่าเธอกำลังลืมบางอย่างที่ทำอยู่ทุกวัน

“ไว้ตอนพักเบรกแล้วกันนะ...”

“โอเค” ญะญ๋ามองความวุ่นวายภายในแผนกห้องฉุกเฉินแล้วก็รู้สึกใจหวิวขึ้น “ทำไมวันนี้คนไข้เยอะจังเลยคะ”

“เมื่อเช้าเกิดอุบัติเหตุใหญ่น่ะค่ะ” พยาบาลที่เคาน์เตอร์พูดตอบญะญ๋า

“ขอหมอทางนี้หน่อยค่ะ!”

“ได้ค่ะ” ญะญ๋าตอบรับเสียงพยาบาลที่ตะโกนหาหมอ ซึ่งตอนนี้ทั้งแผนกฉุกเฉินวุ่นวายกันไปหมด ทั้งหมอพยาบาลและคนไข้ที่เข้ามาไม่ขาดสาย

ห้องผ่าตัด เวลาบ่าย...

ญะญ๋าที่อยู่ในชุดหมอผ่าตัด เตรียมการรักษาคนไข้จากอุบัติเหตุรถชน และในจังหวะที่เธอกำลังจะใช้มีดผ่าตัดกรีดผิวหนังคนไข้เพื่อเปิดแผล มือของเธอก็สั่นจนไม่สามารถทำการรักษาต่อได้

“หมอญะญ๋า เป็นอะไรคะ?”

“คะ เอ่อ แฮ่ก ๆ” เธอเริ่มหายใจหอบถี่ขึ้น อาการที่ไม่สามารถควบคุมได้เกิดขึ้นอีกครั้ง

“คนไข้รอไม่ได้แล้วนะคะหมอ” พยาบาลผู้ช่วยพูดเร่งให้ญะญ๋ารีบผ่าตัดเมื่อเห็นว่าเธอหยุดมือจากการรักษา

“ค่ะ...”

เธอฝืนรักษาคนไข้ต่อทั้งที่ตัวเธอเองก็ควรจะได้รับการรักษาในเวลานั้น แต่เพราะเธอไม่กล้าทิ้งคนไข้ที่นอนอยู่บนเตียงผ่าตัดไป จึงลงมือรักษาต่อ การเปิดแผลผ่านไปอย่างไม่ค่อยลาบลื่นนัก พยาบาลผู้ช่วยที่มองอยู่เริ่มกดดันเธอมากขึ้น

“เร็ว ๆ สิคะหมอ เดี๋ยวคนไข้ก็เลือดหมดตัวก่อนหรอก...”

“...”

“หมอไหวหรือเปล่าคะ ทำไมมือสั่นแบบนั้น” พยาบาลผู้ช่วยอีกคนเอ่ยถามด้วยท่าทีเป็นห่วง แต่ยังไม่ทันที่ญะญ๋าจะได้พูดตอบ พยาบาลอีกคนก็พูดขึ้นด้วยท่าทางเหนื่อยใจ

“ตอนนี้ไม่มีหมอแล้วนะคะ ถ้าจะออกจากห้องผ่าตัดตอนนี้ก็คิดถึงคนไข้ด้วย” พยาบาลผู้ช่วยคนเดิมพูดกดดันเธอซ้ำด้วยน้ำเสียงดุ จนทำคุณหมอญะญ๋าน้ำตาไหลออกมาด้วยความอ่อนแอ แต่มือก็ต้องทำต่อเพื่อช่วยชีวิตคนไข้

ตี๊ด ๆ!

เสียงที่ไม่มีหมอคนไหนอยากได้ยินดังขึ้น จนทำคนขี้กลัวสติแตก...

“หมอ ทำอะไรสักอย่างสิ!”

“...” ญะญ๋ารีบขึ้นเตียงปั๊มหัวใจคนไข้ทั้งน้ำตา และเรื่องที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อเธอนั้นไม่สามารถยื้อคนไข้ไว้ได้เพราะการรักษาที่ล่าช้าเกินไป

“กลับมาสิคะ กลับมา ฮึก ๆ”

“พอได้แล้วค่ะหมอ”

“ฟื้นสิคะ ขอร้องล่ะ ฮือ!” เธอยังคงปั๊มหัวใจคนไข้ทั้งน้ำตาจนแน่ใจว่าเธอพาเขากลับมาไม่ได้แล้ว

“หมอ! หยุดได้แล้วค่ะ! เรายังมีคนไข้คนอื่นต้องรักษาต่อนะคะ”

“ฮือ ๆ!” ฉันทำคนไข้ที่อยู่ในมือตาย ฉันทำเขาตายฮือ

เสียงในหัวของเธอพูดต่อว่าตัวเองไม่หยุดถึงเรื่องที่เกิดขึ้น ซึ่งสำหรับหมอมือใหม่อย่างเธอที่ไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มันเป็นเรื่องเลวร้ายที่ฝังใจมาก ๆ เพราะไม่มีหมอคนไหนอยากเดินไปบอกกับญาติของคนไข้ ว่าตัวเองเป็นหมอที่ไม่ได้เรื่อง รักษาชีวิตของคนไข้ไว้ไม่ได้

หน้าห้องผ่าตัด...

“หมอ...เสียใจด้วยนะคะ” น้ำใสไหลอาบสองแก้ม ในตอนที่คุณหมอญะญ๋าพูดประโยคนั้นกับญาติคนไข้

“ฮือ! ไม่จริงนะหมอ ฮือ ลูกฉัน!” แม่ของคนไข้ใจสลายเมื่อรู้ว่าลูกชายของเธอจากโลกนี้ไปแล้ว ซึ่งญะญ๋าที่เห็นภาพนั้นเธอเองก็รู้สึกเจ็บปวดไม่ต่างกัน จึงต้องรีบหนีออกจะที่ตรงนั้นเพื่อหลบไปรักษาตัวเอง

แผนกฉุกเฉิน...

“ญ๋าผ่าตัดเสร็จหรือยังคะ?”

“เสร็จแล้วค่ะ ไม่รู้ว่าหายไปไหนแล้วเหมือนกัน” พยาบาลที่อยู่ร่วมในการผ่าตัดเมื่อคู่พูดตอบแสนดีท่าทางไม่ค่อยพอใจญะญ๋าที่เธอหายตัวไปหลังการผ่าตัดจบ

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?”

“ก็หมอญะญ๋าหยุดชะงักการผ่าตัดไป จนทำคนไข้ที่มีโอกาสลอดได้เสียชีวิตคาเตียงผ่าตัดน่ะสิคะ”

“ว่าไงนะครับ?” หมอปืนที่เดินมาได้ยินเริ่มใจคอไม่ดี เพราะรู้ว่าญะญ๋าคงตกอยู่ในความหวาดกลัวจากเรื่องที่เจอ

“ฉันเห็นว่าหมอญะญ๋ามือสั่นตลอดการผ่าตัดเลยน่ะค่ะ ไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นแบบนั้น” พยาบาลอีกคนที่อยู่ในห้องผ่าตัดนั้น พูดตอบกลับความสงสัยของหมอปืน

“ตอนนี้เธออยู่ไหนรู้ไหมครับ?”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ”

จู่ๆ แสนรักก็รีบวิ่งไปที่ๆ นึงที่คิดว่าญะญ๋าน่าจะไป ซึ่งหมอปืนที่เห็นเช่นนั้นก็รีบวิ่งตามไปติด ๆ เพราะคิดว่าจะเจอเธอคนที่เขาเป็นห่วง

สวนชั้นลอย...

“ฮือ! หมอขอโทษ ฮือ ๆ”

เธอพูดขอโทษคนไข้ผู้ล่วงลับที่เธอไม่อาจรักษาชีวิตเขาไว้ได้เพราะมีอุปสรรคมาขัดขวางนั้นคืออาการป่วยของเธอ ซึ่งโรคที่เป็นมันแย่ตรงที่เธอไม่รู้ว่ามันจะเกิดขึ้นเมื่อไหร่และมันก็กำลังสร้างบาดแผลให้เธอมากขึ้นทุกครั้งที่มีอาการ

ซึ่งครั้งนี้มันก็หนักมากกว่าทุกครั้ง เพราะหลังจากที่เธอทำการรักษาคนไข้เสร็จ ก็เหมือนอาการที่เป็นจะยิ่งแย่ลง

“แค่ก ๆ”

“ญ๋า!”

“ฮือ ฉันทำคนไข้ตายแสนดี ฉันทำคนไข้ตาย ฮือ!” เธอร้องไห้โฮออกมาและกอดเพื่อนรักของเธอไว้ ก่อนที่หมอปืนที่เดินตามหลังมาจะเห็นว่าอาการของญะญ๋าเริ่มแย่ลง จนกระทั่งเธอเป็นลมหมดสติไปต่อหน้า

“ญ๋า!”

“ญ๋า!” หมอปืนรีบเข้ามาช้อนตัวเธอออกจากอกของแสนดี และพาเธอไปรับการรักษาตามอาการที่เป็น

กลุ่มแชทลับของพยาบาล…

A (เห็นนางหรือยัง สรุปหายหัวไปไหน ปล่อยให้คนอื่นเขาทำงานกันวุ่น)

B (เมื่อกี้เจอหมอแสนรัก เธอบอกว่าหมอญะญ๋าเป็นลมน่ะค่ะ)

C (เป็นลมจริงหรือตอแหลกันแน่)

D (นั่นสิ หาเรื่องอู้งานมากกว่า)

A (จริง ความสามารถแค่นี้ ไม่น่ามาเป็นหมอเลย)

C (เห็นว่าทำคนไข้ตายคามือด้วยหนิ)

A (ใช่ ฉันอยู่ในห้องผ่าตัด เห็นกับตาว่าคนไข้มีโอกาสลอด แต่โชคร้ายที่ได้หมอไม่มีความสามารถมารักษา)

B (เห็นหมอแสนรักบอกว่า หมอญะญ๋าอาการแพนิคกำเริบจนหมดสติไปน่ะค่ะ ตอนผ่าตัดอยู่หนูก็เห็นว่าเธอมือสั่นแปลก ๆ)

D (อ๋อ เป็นโรคฮิต โรคอ่อยผู้นี่เอง)

C (ชื่อก็ฟังดูตอแหลแล้ว ยังเป็นคนตอแหลอีกเหรอ)

A (ดูก็รู้แล้วว่าแอ๊บใส แกล้งเป็นคนเรียบร้อย ทำตัวเป็นเด็กสาวไร้เดียงสา ตอแหล!)

กลุ่มแชทลับกำลังดุเดือด ซึ่งหัวข้อที่ว่าก็เกี่ยวกับญะญ๋าทั้งสิ้น พยาบาลสาวที่ต่อหน้าพูดคุยกับเธอยิ้มแย้ม แต่ทว่าลับหลังกับมีเรื่องเน่าเฟะซ่อนอยู่ภายใต้รอยยิ้ม และคำพูดแสนหวานนั้น

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~