5. หมอป่วย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : หมอป่วย

--------------------------------------------------------------------------

โรงพยาบาล เดือนต่อมา...

ตอนนี้ฉันเริ่มปรับตัวเข้ากับที่บ้านอาปืน รวมถึงที่โรงพยาบาลได้แล้ว ซึ่งงานที่โรงพยาบาลก็เริ่มเยอะขึ้นและหนักขึ้นกว่าช่วงแรก ๆ เป็นเท่าตัว วันนี้แผนกฉุกเฉินวุ่นวายสุด ๆ ฉันวิ่งหัวหมุนตั้งแต่เช้ายันเย็น แถมวันนี้จะต้องอยู่เวรดึกอีกด้วย

สวนลอยชั้นสี่ของโรงพยาบาล ช่วงพักเบรก..

“เหนื่อยจัง เหนื่อยจะตายอยู่แล้ว” ญ๋าเดินลากขาตัวเองมาที่เก้าอี้ม้านั่งของสวนลอย เพื่อมาหามุมนั่งกินของว่างลองท้อง

“ไหวหรือเปล่า” เสียงคุ้นหูของเพื่อนสนิท ดังขึ้นทางด้านหลัง ก่อนที่แสนดีจะนั่งลงข้าง ๆ ญะญ๋า

“งือ เหนื่อย เหนื่อยจะตายอยู่แล้วแสนดี~” คนหน้าหวานทิ้งหัวซบไหลงอแงกับเพื่อนของเธอ ซึ่งแสนดีเองก็เหนื่อยไม่ต่างกัน แต่พอเจอลูกอ้อนของญะญ๋าไปแบบนั้น ก็เหมือนความเหนื่อยจะลดลง

“อ่ะ ช็อคโกแลต กินสิ จะได้มีแรง”

“แล้วแกไม่กินอะไรลองท้องหน่อยเหรอ”

“ไม่หิว แกกินเถอะ”

“ก็บอกแล้วไง ว่าไม่ต้องอยู่เวรเป็นเพื่อน” เธอทำน่ามุ่ยใส่แสนดี ที่ร้องจะอยู่เวรเป็นเพื่อนเธอ ทั้งที่ตัวเองทำงานเหนื่อยไม่ต่างกัน หรืออาจจะงานหนักกว่าด้วยซ้ำ

“แล้วจะให้ฉันปล่อยแกอยู่เวรคนเดียวได้ยังไง อ้าปากเร็ว” ว่าแล้วแสนดีก็แกะช็อกโกแลตป้อนญะญ๋า และเปิดขวดน้ำหวานรสโปรดยื่นให้กับเธอดื่มเพื่อเรียกความสดชื่นให้กับคนน่ารัก

“ขอบใจนะ”

พอสองสาวเดินกลับเข้ามาที่แผนกฉุกเฉิน ญะญ๋าก็เห็นว่าหมอปืน อาของเธอเดินมาหาเธอที่แผนก แทนที่เวลานี้เขาควรจะกลับบ้านไปพักได้แล้ว

“วันนี้ญ๋าอยู่เวร ญ๋าบอกอาแล้วไม่ใช่เหรอคะ”

“อากำลังจะกลับแล้ว เดี๋ยววันนี้ญ๋ากลับพร้อมรุ่นน้องอานะ อาไม่อยากให้ญ๋านั่งแท็กซี่กลับคนเดียว”

“ญ๋านั่งแท็กซี่กลับเองได้ค่ะ ไม่เห็นต้องรบกวนคนอื่นเลย” เธอสังเกตเห็นสีหน้าของเขาที่แปลกไป “อาไม่สบายเหรอคะ”

ญะญ๋าใช้มือน้อยทาบหน้าผากของคนตัวสูง และความร้อนจากหน้าผากของเขา ก็ปะทะเข้ากับหลังมือของเธอจนรับรู้ได้ว่าอีกคนมีไข้

“...”

“ทำไมตัวร้อนขนาดนี้ล่ะคะ ขับรถกลับบ้านไหวหรือเปล่า” เธอถามอีกคนอย่างเป็นห่วง เพราะไข้ที่ขึ้นสูงจนน่าตกใจ

“กลับได้ ไม่ต้องห่วงอาหรอก...”

“กว่าญ๋าจะออกเวรก็เช้า อาอยู่คนเดียวได้แน่ใช่ไหมคะ?” เธอถามย้ำด้วยความเป็นห่วง

“ได้ครับ เดี๋ยวอาถึงบ้านแล้วอาบอกนะ”

การเป็นหมอใครว่าเป็นงานง่ายๆ การรักษาคนก็ว่ายากแล้ว การรักษาตัวเองให้ร่างกายแข็งแรงยิ่งยากกว่า...

“นี่...”

“คะหมอ” ญะญ๋าหันไปตอบรับเสียงทุ้มที่เรียกเธอ

‘หมอเซฟ’ หลานรหัสของหมอปืน เจ้าของเสียงที่เอ่ยเรียกเธอเมื่อครู่ “เธอเป็นหลานหมอปืนใช่ไหม?”

“ใช่ค่ะ”

“วันนี้เลิกงานแล้วไปรอฉันหน้าตึกนะ หมอปืนเขาฝากให้ฉันไปส่งเธอที่บ้าน”

“ค่ะหมอ”

หน้าตึก เวลา 8.00น.

ตอนนี้ฉันทั้งง่วงทั้งเหนื่อยไปหมด ไม่รู้ว่าฉันคิดผิดหรือคิดถูกที่อยากเป็นหมอ แต่ฉันเริ่มถอดใจกับงานนี้แล้วล่ะ หรือฉันควรจะมีสามีรวยให้เขาเลี้ยงเลยดี จะได้ไม่ต้องทำงาน

“เฮ้อ” สาวสวยยืนถอนหายใจตาจะปิด ใบหน้าหวานอิดโรยด้วยความเหนื่อยล้า

ปริ้น!

แล้วความคิดนั้นของฉันก็กระเจิงออกจากหัว ไปเมื่อได้ยินเสียงแตรรถ ก่อนจะมองไปเห็นรถเก๋งสีดำคันหรู มาจอดอยู่ข้างหน้าของฉัน

“ขึ้นรถสิ”

พอมองเข้าไปด้านในรถ เธอก็เห็นว่าเป็นหมอเซฟรุ่นน้องของอาหมอของเธอ ปึง!

“อ่ะ” ผมโยนถุงยาของพี่ปืนให้เธอที่เพิ่งขึ้นมานั่งเบาะข้างๆ เพราะพี่แกฝากให้ผมเอายาไปให้ และยังใช้ให้ผมไปส่งหลานสาวให้ด้วย

“อะไรเหรอคะ”

“ยาของหมอปืน กินหลังอาหารนะ หาข้าวให้หมอกินด้วยล่ะ...” เขาพูดกำชับบอกเธอด้วยท่าทางที่เรียบเฉย

“ได้ค่ะ”

“พรุ่งนี้วันหยุดใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ” ฉันตอบกลับคำถามของหมอเซฟทันที แต่ว่าหมอก็ไม่ได้ถามอะไรต่อ แล้วก็เงียบไปเฉย ๆ จนขับรถมาถึงที่บ้านของอา

เพนท์เฮ้าส์ ช่วงเก้าโมง...

พอเปิดประตูเข้ามาในบ้านก็เห็นว่าอากำลังเดินออกมาจากห้องพอดี แต่ว่าอาเดินออกมาสภาพนั้นได้ไงเนี่ย “อาคะ...”

ร่างสูงที่เพิ่งเดินเข้าครัวต้องหยุดชะงัก เพราะเสียงเรียกของเด็กสาวที่กำลังเดินเข้ามาหาเขา

“อ้าว ญ๋า กลับมาแล้วเหรอ”

ผมหันไปมองหน้าญ๋า แล้วก็ดูเธอจะเลิ่กลั่กแปลกๆ พอก้มมองสภาพตัวเองก็พอจะเดาออก ผมเล่นเดินออกมาจากห้องด้วยกางเกงบ๊อกเซอร์ขาสั้นจู๋ตัวเดียว เสื้อก็ไม่ได้ใส่แบบนี้ ถ้าเด็กเรียบร้อยอย่างเธอไม่เลิกลั่กก็แปลกแล้วล่ะ

“ค่ะ อากินข้าวหรือยังคะ?”

“ยังไม่ได้กินเลย อาว่าจะเดินออกมาเอาน้ำน่ะ”

“หมอเซฟฝากยามาให้ค่ะ เดี๋ยวหนูเอาข้าวต้มใส่ถ้วยให้ กินเสร็จแล้วอาค่อยกินยานะคะ”

เธอเดินไปเทข้าวต้มใส่ถ้วย และนำมาวางไว้ให้คนป่วยที่โต๊ะทานข้าว ก่อนจะเตรียมน้ำและยาวางไว้ให้เช่นกัน

“ขอบใจนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ...ญ๋าขอไปอาบน้ำก่อนนะคะ” ตอนนี้เหมือนฉันจะวูบยังไงไม่รู้ เข้าเวรมาอาทิตย์นึงเต็มๆ พรุ่งนี้จะได้พักผ่อนจริง ๆ สักที

ห้องน้ำญะญ๋า...

พอตัวกับหัวของฉันได้โดนน้ำ ก็รู้สึกผ่อนคลายขึ้นมา เหมือนว่าหัวเน่า ๆ ของฉันกำลังจะได้รับความสดชื่น “คันจัง” คนหน้าหวานใช้มือทั้งสองข้างระบายความคันบนหนังศีรษะของตัวเองอย่างมันส์ถึงอกถึงใจ และครางเสียงออกมาอย่างสะใจ จนลืมความเรียบร้อยที่เคยเป็น

พอทำความสะอาดร่างกายอันโสโครกของตัวเองเสร็จ เธอก็เดินพุ่งลงเตียงทันที ฟุบ!

นี่มันสวรรค์ชัด ๆ เตียงนุ่ม ๆ แอร์เย็น ๆ ...

“เดี๋ยวนะ อานอนหรือยังเนี่ย”

ตอนที่จับตัวอา เหมือนว่าเขาจะยังมีไข้อยู่ ฉันควรไปดูอาหน่อยดีไหมนะ อย่างน้อยก็ควรไปวัดไข้ดูก่อนแล้วกัน เผื่อไข้จะยังไม่ลดลง...

ห้องนอนหมอปืน...

เธอเปิดเข้าห้องนอนของอีกคนมาได้อย่างง่ายดาย เพราะเขาไม่ได้ล็อคมันไว้ ซึ่งเมื่อเข้ามาถึงก็รีบวัดไข้คนที่นอนอยู่บนเตียงทันที ด้วยความเป็นห่วง

“สามสิบแปดจุดเก้าเลยเหรอ ไข้สูงจัง”

ฉันเดินไปหยิบเจลลดไข้ที่อยู่ในกล่องยาด้านนอกห้องมาแปะให้อา และเตรียมผ้ามาเช็ดตัวให้เขา เพราะถ้าปล่อยให้นอนไปทั้งตัวร้อนแบบนี้ ไข้คงไม่ลดแน่

ผมรู้สึกว่าเตียงนอนด้านข้างของผมมันยวบลง ราวกับว่ามีคนกำลังนั่งอยู่บนเตียงข้าง ๆ ผม และพอลืมตาขึ้นมาก็เห็นว่าญ๋า เธอกำลังนั่งบิดผ้าอยู่

“ทำอะไรครับ”

“เดี๋ยวญ๋าเช็ดตัวให้ค่ะ อานอนเฉย ๆ นะ”

“ไม่ต้องหรอก ญ๋าไปนอนเถอะ”

“ให้ญ๋าเช็ดตัวให้ก่อนนะคะ เช็ดเสร็จแล้วเดี๋ยวญ๋าไปนอน” มือหนาหยุดมือเล็กของคนหน้าหวาน ที่กำลังจะดึงเปิดผ้าห่มออกไว้

“ไม่เป็นไร ไปนอนเถอะ เดี๋ยวอาทำเอง”

“ไม่ต้องอายหรอกค่ะ ญ๋าเห็นของคนไข้มาเยอะแล้ว” เธอค่อย ๆ ดึงมือออกจากมือของเขา ก่อนจะดึงผ้าห่มลง และสวมวิญญาณหมอค่อย ๆ เช็ดตัวให้คนไข้

ผมรู้สึกแปลก ๆ นิดหน่อย ที่ต้องให้ญ๋ามาสัมผัสโดนร่างกายของผมแบบนี้ ถึงแม้ว่าเวลานี้เธอจะไม่ได้คิดอะไร แต่ผมกลับนอนคิดแต่เรื่องไม่ดี

เธอค่อย ๆ เช็ดจากบนลงล่าง และลงมาถึงหน้าท้องแกร่งของอีกคน ตอนนี้คนที่นอนอยู่ รู้สึกเหมือนว่าไข้จะขึ้นอีกรอบ จากการกระทำของเธอ มันทำให้เขารู้สึกร้อนยิ่งกว่าเดิม

เวลานี้มือน้อยลากลงมาถึงต้นขาของคนป่วย และจู่ ๆ เอ็นที่อยู่ใต้กางเกงบ๊อกเซอร์ของเขา มันเกิดแข็งขึ้นเป็นลำ จนเห็นได้ชัดว่ามันกำลังขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งเธอก็คิดไปว่า เขาคงจะรู้สึกผ่อนคลายที่ร่างกายได้โดนน้ำ แต่หารู้ไม่ว่าสิ่งนั้นมันขยายใหญ่ขึ้นเพราะเธอ...

ตอนนี้ผมได้แต่ภาวนาให้ญ๋าเช็ดให้เสร็จเร็ว ๆ เพราะตอนนี้ผมไม่มีหน้าที่จะลืมตามามองเธอได้เลย เธอคงจะเห็นไอหลามของผมมันแข็งดันเป้ากางเกงแล้วแน่

แล้วจู่ ๆ ผมก็รู้สึกว่ามือเล็กของญ๋า กำลังวุ่นวายอยู่กับขอบกางเกงบ๊อกเซอร์ของผม เหมือนว่าเธอกำลังจะล้วงมือเข้าไป เพื่อเช็ดบางอย่างด้านใน

“อย่านะญ๋า!” จู่ ๆ คนที่นอนอยู่ก็เด้งตัวขึ้นมานั่ง พร้อมกับใช้มือหนาหยุดมือเล็กของสาวสวยไว้

ฉันตกใจพร้อมกับเงยมองหน้าของอาที่กำลังเข้ามาใกล้ ใกล้ซะจนฉันสามารถมองเห็นจมูกโด่งเป็นสันของเขาได้อย่างชัดเจน

“ทำไมล่ะคะ อีกนิดเดียวก็จะเสร็จแล้วนะคะ...”

ใช่ ถ้าญ๋าล้วงมือเข้าไปอีกนิด คงได้เสร็จอาแน่...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~