เข้าสู่ระบบแชร์
6. อย่าดื้อกับอาสิครับ
ปรับปรุงล่าสุด:
2026-02-04 03:43:36[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]
Part : อย่าดื้อกับอาสิครับ
--------------------------------------------------------------------------
ผมเข้าใจ หากว่าญ๋าจะเป็นห่วงและต้องการดูแลผมที่ป่วย ซึ่งที่ญ๋าทำให้เธอก็คงไม่ได้คิดอะไร แต่คนที่คิด คือผมนี่สิ “เดี๋ยวตรงนั้นอาเช็ดเอง ญ๋าไปนอนเถอะ เพิ่งออกเวรมาไม่เหนื่อยเหรอ”
“แต่มันจะเสร็จแล้วนะคะ ไม่เห็นอาจะต้องอายญ๋าเลย”
“เดี๋ยวอาทำเอง”
“ญ๋าทำให้ค่ะ”
คนหน้าหวานยื้อผ้าไว้ไม่ปล่อย เพราะต้องการรีบทำให้เสร็จ จะได้รีบกลับไปนอน เพราะสำหรับเธอแล้ว เธอคิดว่าเขาไม่ใช่คนไข้คนแรกที่เธอเช็ดตัวให้ และยิ่งเป็นคนมีบุญคุณอย่างหมอปืน เธอยิ่งควรดูแลเขา...
“อย่าดื้อกับอาสิครับ”
“แต่ว่า ญ๋า...”
ฟุบ!
ร่างบางถูกอีกคนดึงลงไปนอนกอดอยู่บนเตียง เขาดึงผ้าออกจากมือน้อยของเธอ และโยนมันลงไปที่ข้างเตียง เพื่อหยุดทุกการกระทำของเธอไว้เพียงแค่นั้น
“อาคะ”
“ไม่ต้องเช็ดแล้วครับ นอนเถอะ”
“แต่...”
“อาบอกให้นอนไงครับ...ทำไมวันนี้ญ๋าดื้อจัง” เขากระชับกอดเด็กดื้อที่เป็นห่วงเขาไว้แน่น เพราะกลัวว่าความดื้อของเธอจะสร้างเรื่อง
ทั้งที่ญ๋าเคยเป็นเด็กดี เชื่อฟังผมแท้ ๆ แต่วันนี้เธอกลับดื้อจนผมอยากจะทำโทษเธอเลยจริง ๆ ...
“เดี๋ยวญ๋ากลับไปนอนที่ห้องดีกว่าค่ะ” เธอเริ่มมีความรู้สึกแปลก ๆ จากการกระทำของอีกคน เมื่อโดนเขากอดรัดอยู่เช่นนั้น
“นอนนิ่ง ๆ” ผมดึงแขนเล็กของเธอมากอดลำตัวของผมไว้ เพราะต้องการให้เธอนอนอยู่ในท่านั้น
“เอ่อ...” ตอนนี้ฉันไม่สามารถขยับตัวไปไหนได้เลยได้แต่นอนนิ่ง ๆ และวิวเดียวที่ฉันเห็นในตอนนี้คือลำคอของอา แล้วที่เห็นชัดเจนเลยคือลูกกระเดือกของเขา ที่กำลังขยับขึ้นลงราวกับว่าเขาตื่นเต้นบางอย่างอยู่ และมันก็พานทำฉันตื่นเต้นตามไปด้วย
ผมพยายามควบคุมอารมณ์ตัวเองให้ใจเย็นลง พยามเปลี่ยนเรื่องคิดในหัว แต่เหมือนว่าตอนนี้ ไอหลามของผมมันจะไม่ฟังผมเลย...
“อาโอเคไหมคะ” ฉันเงยหน้าขึ้นไปมองอา เพราะรู้สึกว่าเขากำลังหายใจถี่ขึ้นไม่เป็นจังหวะ
ผมลืมตาและก้มลงไปมองหน้าญ๋า ก่อนจะสติแตกอีกครั้งเมื่อเห็นปากกระจับอมชมพูของเธอขยับอยู่ตรงหน้า “อาไม่โอเค ตั้งแต่ญ๋าเช็ดตัวให้แล้วครับ”
“ญ๋าขอโทษนะคะ ญ๋าแค่...”
“ระวังตัวกว่านี้ก็ดีนะ ยังไงอาก็เป็นผู้ชาย”
“ที่อาเป็นแบบนั้น เพราะญ๋าเหรอคะ” ฉันรู้นะว่ามันไม่ควรถาม แต่มันก็อึดอัดหากว่าไม่ได้รู้คำตอบ
“หมายถึงอะไร?”
“คือ...”
สายตาเลิ่กลั่กของญ๋าทำผมพอจะเดาออกว่าเธอหมายถึงอะไร “เฮ้อ...”
เจ้าของร่างหนาถอนหายใจ ก่อนจะพลิกตัวขึ้นไปคร่อมอยู่ด้านบนของเธอ สายตาของเด็กสาวเบิกโตขึ้น เมื่อคนร่างหนาทำสิ่งนั้น ใจดวงน้อยสั่นรัวไม่เป็นจังหวะ เพราะต้นขาอ่อนของเธอกำลังโดนของแข็งบางอย่างทิ่มอยู่
“ใช่ครับ เพราะญ๋า อาถึงเป็นแบบนี้”
“...”
“อาไม่อยากทำอะไรญ๋า เพราะญ๋าเป็นหลานนะ รู้ใช่ไหม?”
ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ป่านนี้เธอคงได้นอนครางอยู่บนเตียงของผมไปแล้ว แต่ติดที่ว่านี่เป็นญะญ๋า ผมเลยต้องห้ามใจตัวเองสุด ๆ ทั้ง ๆ ที่เวลานี้ผมจะห้ามมันไม่อยู่แล้ว
“กลับไปนอนห้องเถอะ” เขาพลิกตัวกลับมานอนบนที่นอน ก่อนจะคลายกอดออกจากร่างเล็กของเธอ เพราะอารมณ์ที่ร้อนรุ่มทำให้ไม่สามารถนอนกอดเธอต่อได้
“ค่ะอา” เธอรีบดันตัวลุกขึ้น ก่อนจะหยิบกะละมังและผ้าวิ่งออกจากห้องไป
ห้องครัว...
“ญ๋า แกทำอะไรลงไปเนี่ย” ฉันเผลอทำให้อารู้สึกอึดอัดแบบไม่ได้ตั้งใจ ซึ่งมันพานทำให้ฉันรู้สึกอึดอัดตามไปด้วย แล้วแบบนี้จะมองหน้าอายังไงล่ะเนี่ย
โรงพยาบาล เช้าวันทำงาน...
วันนี้เป็นวันที่ฉันเข้าเวรเช้าตามปกติ ไปและกลับพร้อมอาปืนเหมือนทุกวัน แล้วนั่นมันก็ยิ่งทำให้เราสองคนอึดอัดกันเข้าไปยิ่งกว่าเดิม ฉันเองก็ไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไง ส่วนอาปืนนั้น พอดูจากท่าทางแล้ว เขาก็คงอึดอัดไม่ต่างจากฉัน
“เลิกงานแล้วเดินไปหาอาที่ห้องทำงานนะ” ผมพูดบอกญ๋าเหมือนกับทุกวัน แต่วันนี้ท่าทางของเราอาหลาน กลับแปลกไม่เหมือนเดิมด้วยกันทั้งคู่
“ค่ะอา”
หรือว่าฉันควรจะคุยกับอาเรื่องนั้นดี เพราะไม่งั้นเราสองคนจะต้องเป็นแบบนี้กันไปตลอดแน่ ๆ แถมฉันยังต้องอยู่บ้านอา ยังต้องฝึกงานที่โรงพยาบาล เจออาเกือบ24ชม. แล้วมันก็ต้องเป็นแบบนี้ไปอีกเป็นปีเลยด้วย ถ้าไม่เคลียร์กันให้จบ แล้วจะมองหน้ากันต่อยังไงล่ะ เฮ้อ~
“เย็นนี้กลับไปบ้าน ค่อยคุยกับอาแล้วกัน...”
“จะคุยอะไรกับหมอปืนเหรอ?” พยาบาลสาวรุ่นพี่เอ่ยถาม
“เอ่อ ไม่มีอะไรค่ะ” เธอปฏิเสธที่จะพูดไป เพราะคิดว่านั่นเป็นเรื่องที่น่าอาย ไม่ควรเล่าให้ใครฟัง
“เดี๋ยวพักเที่ยงนี้ พี่ฝากของไปให้หมอปืนหน่อยนะ”
“ของอะไรเหรอคะ”
“ข้าวกล่องสื่อรักจ้ะ”
“เอ่อ...ได้ค่ะ” เอาล่ะ คงไม่ต้องรอถึงเย็นแล้ว คุยพักเที่ยงนี้เลยแล้วกัน
ห้องทำงานหมอปืน...
ก๊อก ๆ!
“เข้ามาได้ครับ”
“พี่...”
“ว่าไงมึง มาทำไม”
หมอเซฟเดินเข้าไปนั่งที่เก้าอี้คนไข้ด้านหน้าโต๊ะทำงานของหมอปืน ก่อนจะพูดถึงธุระที่เขามาหา “วันอาทิตย์นี้ เราไปเที่ยวกันเปล่า?”
“ไปเที่ยวไหน” หน้าตาไอ้เซฟมันเจ้าเล่ห์ออกอาการ จนผมอดที่จะเอ่ยปากถามมันไม่ได้
“ไปลงอ่างกัน”
“โห่ ไอ้เวร เห็นหน้ากูก็จะชวนกูไปลงอ่างอย่างเดียวเลย” ไอ้เซฟมันวิ่งเข้าห้องมาหาผมถึงห้องแบบนี้ ก็มีอยู่ไม่กี่เรื่องหรอก
“เราไม่ได้ไปกันนานแล้ว ไปเหอะนะพี่” ผมจะชอบมาชวนพี่ปืนไปด้วยกัน เพราะทั้งผมแล้วก็พี่ปืนต่างก็ไม่มีเมีย จะไปชวนหมอคนอื่นก็ไม่มีใคร ที่มีรสนิยมเหมือนกันกับพวกเรา
“เดี๋ยวดูก่อน”
“โห่ ผมอุตส่าห์เอาของฝากมาให้”
“ของฝากอะไรมึง”
“อ่ะ ของฝากจากญี่ปุ่น” เจ้าของใบหน้าเจ้าเล่ห์วางของขวัญไว้บนโต๊ะให้กับรุ่นพี่หมอคนสนิทของเขา
พอเห็นกล่องผมก็พอจะเดาได้ว่ามันคืออะไร พอหยิบขึ้นมาดูก็เป็นกล่องถุงยางจริง ๆ ด้วย แต่ขนาดของมัน ‘56’ ผมโยนกล่องกลับคืนให้ไอ้เซฟทันทีเมื่อเห็นว่ามันไม่ใช่ขนาดที่ผมใส่ได้
“มึงเอาคืนไปเลย กูใส่ไม่ได้หรอก มันคับ”
“นี่ห้าหกแล้วนะพี่”
“กูใส่ห้าแปด มีรึเปล่า?'' คุณหมอปืนยกคิ้วถามรุ่นน้องอย่างภูมิใจในขนาดของตน
“โคตรขี้อวดเลย...สรุปจะไปไหมเนี่ย ผมตำจนมือพองหมดแล้ว” หมอเซฟมองแรงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะแสดงอาการโหยหิวให้คนพี่เห็น
ก๊อก ๆ!
“อาคะ” เสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นที่หน้าห้อง
“เข้ามาเลยญ๋า...”
“ญ๋าเอาข้าวมาให้ค่ะ”
“มึงกลับไปก่อนไป เดี๋ยวกูโทรบอก”
ผมไล่ให้ไอเซฟออกจากห้องไปก่อน เพราะกลัวว่ามันจะพูดเรื่องนั้นต่อหน้าญ๋า เพราะรู้ดีว่ามันเป็นพวกไม่สนโลก ไม่หน้าบางไม่อายสายตาคน
“ไปไม่ไปบอกด้วยนะ ผมจะได้ส่งรูปเด็กให้ดูก่อน”
“เออ! กูรู้แล้วออกไป” ผมนี่ใจหายแว๊บเลย ถ้าญ๋าได้ยินว่าผมจะไปลงอ่างล่ะก็ จบกันแน่ เธอคงมองว่าผมเป็นไอแก่หื่นกาม
“ข้าวอะไรเหรอญ๋า?”
“พี่พยาบาลที่แผนก เขาฝากมาให้น่ะค่ะ” ฉันเดินเอาข้าวกล่องไปวางไว้บนโต๊ะของอา ก่อนจะนั่งลงที่เก้าอี้คนไข้ เพื่อจะคุยเรื่องนั้นให้หายคาใจ
“อ๋อเหรอ...”
“คือหนูมีเรื่องจะคุย...” เธอยังไม่ทันจะได้พูดถึงธุระ สายตาของเธอ มันก็ดันเหลือบไปเห็น กล่องถุงยางแปลกประหลาดบนโต๊ะทำงานของเขา
“คุยกับอาเหรอ...” จู่ๆ ญ๋าก็เงียบไป เหมือนว่าเธอจะมองอะไรบางอย่างอยู่
0.0 มึงไม่เอาถุงยางกลับไปด้วยว่ะไอ้เซฟ เวรเอ๊ย!!
“เอ่อ...ไม่มีอะไรแล้วค่ะอา ญ๋าขอกลับไปทำงานก่อนนะคะ”
“ไม่ใช่ของอานะญ๋า ญ๋า” เธอยังฟังที่ผมพูดไม่จบ ก็วิ่งออกจากห้องไป เหมือนว่าตอนนี้เธอจะเข้าใจแบบนั้นไปแล้ว
“ไอ้เซฟ ไอเด็กเหี้ย!”
--------------------------------------------------------------------------
[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]
• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~
บทล่าสุด
อาหมอ ตอนพิเศษ~
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ตอนพิเศษ~--------------------------------------------------------------------------วันแรกของการเสียคนที่รักไป หมอปืนยังคงเฝ้าเธออยู่ไม่ห่างที่หน้าหลุมฝังศพ แม้คนอื่นจะทยอยกลับกันไปจนหมดแล้ว แต่เขาก็ยังคงนั่งเหม่อลอยอยู่เช่นนั้นเพราะรับไม่ได้กับการจากไปของสาวสวยผู้เป็นที่รักการจากลาครั้งนี้ มันยากเกินกว่าที่เขาจะรับไหว ใจที่เคยเข้มแข็งพังทลายลงไม่เหลือชิ้นดี ใบหน้าที่เคยมีรอยยิ้มอบอุ่นให้เห็น เวลานี้กลับเลื่อนลอยและมีแต่ความน่าสงสารเวทนาให้เห็นบนใบหน้า เพราะความสุขเดียวของเขาถูกพรากไปอย่างไม่มีวันหวนกลับคืนหัวใจที่ไม่อาจเดินต่อไปได้ สมองจึงต้องช่วยประคับประคองให้ร่างกายที่ยังมีลมหายใจนั้นใช้ชีวิตต่อไปได้ในช่วงที่หัวใจสลายเป็นเสี่ยงๆ เรื่องราวในหัวฉายภาพความทรงจำดี ๆ เกี่ยวกับเธอ และเรียกคืนแฟนสาวในจินตนาการคนนั้นกลับมา เพื่อให้เธอได้ใช้ชีวิตต่อกับเขาในโลกที่สร้างขึ้นเพื่อรักษาจิตใจของตัวเองไว้“กลับบ้านเถอะญะญ๋า กลับบ้านกันนะครับ”ชายหนุ่มที่ใบหน้าเปียกปอนไปด้วยคราบน้ำตา ทำท่าจูงมือใครบางคนและพาคนในจินตนาการออกมาจากที่แห่งนั้น
อาหมอ 35. END.
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : END.--------------------------------------------------------------------------ช่วงพักเบรก เวลาสิบโมง…ผมติดคนไข้ยาวจนถึงช่วงพักเบรก ซึ่งผมก็ไม่มีเวลาว่างที่จะลงไปหาญะญ๋าที่ร้านกาแฟชั้นล่างตามสัญญาก๊อก ๆ!“เข้ามาครับ” หมอปืนที่นั่งคุยอยู่กับคนไข้ พูดเชิญแขกหน้าห้องที่เดินมาเคาะประตู“เอ่อ หมอติดคนไข้อยู่เหรอคะ?”“มีอะไรแสนดี” เขาเอ่ยถามถึงธุระของเธอ“ญะญ๋าอยู่ไหนเหรอคะ”“ร้านกาแฟชั้นล่างน่ะ ถ้าจะไปหาญ๋าฝากบอกญ๋าด้วยนะว่าฉันติดคนไข้อยู่”“ได้ค่ะ เดี๋ยวหนูบอกให้” เธอตอบรับคำของหมอปืน ก่อนจะเดินออกจากห้องไป และปล่อยให้เขาได้ทำการรักษาคนไข้ต่อ ส่วนเธอก็จะรีบไปอยู่กับญะญ๋าเพราะกลัวว่าเธอจะเหงา และคิดมากขึ้นมาอีกเกี่ยวกับเรื่องเมื่อเช้าร้านกาแฟชั้นล่างของโรงพยาบาล…เมื่อเดินมาถึงที่ร้านกาแฟ ฉันก็ไม่เห็นว่าญะญ๋านั่งอยู่มุมไหนในร้าน ไม่มีวี่แววของเธอเลย โทรหาก็ไม่รับ “อยู่ไหนนะ?”แสนดีพูดพร้อมกับต่อสายหาเธอสลับกับส่งข้อความเป็นระยะ แต่ก็ไม่มีข้อความตอบกลับจากเธอ จึงกลับขึ้นไปหาหมอปืนที่ห้องทำงานของเขา เพื่อให้เขาลองโทรหาญะญ๋าดูเผื่อว่
อาหมอ 34. ความรักรอบตัวญะญ๋า
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ความรักรอบตัวญะญ๋า--------------------------------------------------------------------------ห้องทำงานหมอปืน…“ผมมีเรื่องจะคุยกับพี่สองคน วันหยุดนี้เดี๋ยวผมพาญะญ๋าไปหาที่เขาใหญ่นะครับ”“มีอะไรวะ?” ผู้เป็นพ่อของสาวหน้าหวานเอ่ยถาม เมื่อได้ยินรุ่นน้องคนสนิทเกิ่นมาแบบนั้น“ไว้ผมจะเล่าให้ฟังตอนไปถึงแล้วกันนะครับ…” ผมคิดว่าควรจะพูดเรื่องนั้นต่อหน้าพวกพี่ ๆ และขอรับผิดชอบเธอกับทุกสิ่งที่ผมทำไป ผมไม่อยากให้ญะญ๋าต้องมีเรื่องติดค้างคาใจแล้วเก็บไปคิดมากอยู่ลำพังแบบนั้น ทุกเรื่องที่เธอเป็นกังวลอยู่ผมจะแก้ไขมันให้หมด จะทำให้เธอสบายใจมากที่สุด“โอเค งั้นวันหยุดนี้เจอกัน…”“ครับ” หลังจากที่วางสายไป ญะญ๋าที่บอกว่าจะเดินไปหาพวกพี่ๆ พยาบาลที่แผนกก็เดินกลับมาพร้อมน้ำตา แถมคนที่พาเธอมาส่งก็เป็นแสนดี“ญ๋าเป็นอะไร?”“อาคะ ฮือ!” เธอเดินไปซบอกของหมอปืนด้วยความผิดหวังเพราะคิดว่าที่ผ่านมาคนพวกนั้นเป็นรุ่นพี่ที่น่ารักของเธอมาตลอด แต่แท้จริงแล้วไม่ได้เป็นเช่นนั้น ภายใต้รอยยิ้มที่เป็นมิตรกลับซ่อนมีดแหลมคมไว้อยู่“เกิดอะไรขึ้นแสนดี?”“รอพี่แสนรักมาก่อนนะคะ เ
อาหมอ 33. ปกป้องคนรัก
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : ปกป้องคนรัก--------------------------------------------------------------------------โต๊ะทานข้าว…หลังจากที่หมอปืนเตรียมอาหารเย็นเสร็จ ทั้งสามคนก็มานั่งทานข้าวด้วยกัน แต่ญะญ๋าก็ยังไม่หยุดคิดถึงเรื่องแชทที่มีคนส่งมาหาแสนดี“ไหนบอกว่าจะให้ดูแชทไง”“มันไม่มีอะไรแล้ว กินข้าวเถอะ” ฉันกลัวว่าญะญ๋าเห็นข้อความพวกนั้นแล้วจะคิดมากอีก เลยจะรีบกินข้าวและรีบหนีกลับบ้านซะ“มีอะไรเหรอครับ”“มีคนส่งภาพแชทมาหาแสนดี ญ๋าเห็นว่าเขาพูดถึงญ๋าด้วย” เธอพูดสีหน้าเป็นกังวล“มันไม่มีอะไรหรอก แค่เรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อย ฉันโทรไปเคลียร์มาแล้ว แกอ่านก็จะคิดมากเปล่า ๆ อีกอย่างฉันลบแชททิ้งไปแล้วด้วย” แสนดีพยายามอธิบายสิ่งที่ญะญ๋าอยากรู้เพื่อไม่ให้กระทบจิตใจของเธอมากที่สุด“จริงเหรอ แกโกหกให้ฉันสบายใจหรือเปล่า?” เธอพูดอย่างรู้ทันอีกคน“จริงสิ เดี๋ยวกินข้าวเสร็จฉันต้องรีบกลับแล้วนะ มีงานต้องกลับไปเคลีย์ต่อ”“จะกลับแล้วเหรอ...” เธอเริ่มไม่อยากให้แสนดีกลับบ้าน เพราะอยากรู้เรื่องที่สงสัย“ใช่ ไว้พรุ่งนี้ตอนเย็นฉันจะมาหาใหม่นะ”“…” คนหน้าหวานเงียบนิ่งไป และไม่ได้
อาหมอ 32. คนท็อกซิก
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : คนท็อกซิก--------------------------------------------------------------------------@เพนท์เฮ้าส์หมอปืน หลังเลิกงาน…วันนี้แสนดีขอติดรถผมกลับบ้านเพื่อจะมาเยี่ยมญะญ๋า ซึ่งเมื่อเธอเห็นหน้าเราสองคนก็เหมือนจะมีสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าตอนที่ผมเห็นผ่านจอมือถือเมื่อช่วงเที่ยง“กลับมาแล้ว”ใบหน้าที่เศร้าอยู่เริ่มยิ้มออกเมื่อเห็นว่าหมอปืนและแสนรักมาถึง หลังจากที่เธอนั่งมองนาฬิกาอยู่นานว่าพวกเขาจะเปิดประตูเข้ามาในบ้านตอนกี่โมง“วันนี้กินข้าวกินยาไปหรือยังครับ?”“…” ถ้าบอกว่าฉันไม่ได้กินข้าวทั้งวัน อาคงเป็นห่วงแน่ “กินแล้วค่ะ”“เก่งมาก ญ๋าต้องกินข้าวกินยาให้ตรงเวลานะรู้ไหม” เขาลูบหัวเธอโดยที่ไม่รู้ว่านั่นเป็นคำโกหก แต่เธอทำเพราะอยากให้เขารู้สึกสบายใจ ซึ่งมันไม่เป็นผลดีกับร่างกายของเธอเลย“วันนี้แกอยากให้ฉันนอนด้วยไหม?” แสนดีเอ่ยถามความต้องการของญะญ๋าเพราะเธอเองก็อยากทำเช่นนั้น“ไม่เป็นไร แค่แกมาหาก็พอแล้ว ไม่ต้องนอนเป็นเพื่อนหรอก”“แล้ววันนี้เป็นยังไงบ้าง เล่าให้ฟังหน่อยสิ” แสนดีถามอย่างให้ความสนใจ“ฉันดูหนังที่แกบอกเกือบจบเรื่อง นั่งหัวเราะท้อง
อาหมอ 31. กลุ่มแชทลับ
[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]Part : กลุ่มแชทลับ--------------------------------------------------------------------------กลุ่มแชทลับ..A (หมอเซฟกับหมอแสนรักเปิดตัวว่าคบกันแล้วเหรอ ไหนบอกว่าเดทกับหมอปืนอยู่ไง)C (ใช่ น้องสาวบอกว่าเดทอยู่กับหมอปืน แต่ไปคบกับหมอเซฟที่เป็นรุ่นน้องคนสนิทของหมอปืนเนี่ยนะ สรุปยังไงควบสองเหรอ)D (เห็นใส ๆ เรียบร้อย แต่มั่วมาก)C (สงสัยเมื่อวานที่หยุดงานพร้อมกัน คงจะมันส์กันจนลืมการลืมงาน)D (เหอะ จะเอากันทั้งทีก็ทำคนอื่นเขาเดือดร้อนไปหมด)C (เออ เมื่อวานกูเหนื่อยชิปหาย คนไข้โคตรเยอะ หมอก็ไม่พอ)A (นี่ถ้าวันไหนจะเอากันอีก ก็ไม่ต้องหยุดงานอีกเหรอว่ะ ไม่ไหวเด้อ)D (หมอแสนรักก็แรดใช่ย่อยนะ ก่อนจะคบกัน กูก็เห็นเดินมาอ่อยหมอเซฟที่แผนกแทบทุกวัน)A (มึงพึ่งรู้เหรอว่าเขาแรดอ่ะ กูดูออกมาตั้งนานแล้ว)C (เห็นสวย ๆ เรียบร้อยแบบนี้ กินหมอในโรงพยาบาลไปกี่คนแล้วว่ะ ฮ่า ๆ เน่า)A (เลิกเม้าท์ ๆ นางเดินมาแล้ว)“หมอแสนรักสวัสดีค่ะ เดินมาแผนกฉุกเฉินแต่เช้า มาหาใครเหรอคะ?” เสียงแซวของพยาบาลสาวคนนึงในกลุ่มแชทลับเอ่ยถามแสนรักท่าทางเป็นมิตร ต่างจากตัวตนที่แท้จริ
