อิหนูของป๋า

อิหนูของป๋า

last updateLast Updated : 2025-10-09
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
97Chapters
6.5Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

พ่อฉัน ‘เวียงพิงค์’ ยกฉันให้มาเฟียที่ร่ำรวยที่สุดเจ้าของบ่อนที่พ่อฉันเสียพนันได้อุปการะฉัน ฉันแอบชอบเขาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกันแต่ป๋า ‘เจ้าสัว’มีคู่หมั้นอยู่แล้ว…. ชีวิตฉันที่เคยลำบากเปลี่ยนไปในชั่วพริบตาเมื่อฉันได้พบเขา แต่ความสุขสบายของฉันกับมาพร้อม สถานะนางบำเรอ ของเขา ฉันควรจะยอมรับมันสิ ฉันกับพ่อจะได้มีชีวิตที่สุขสบายกว่าแต่ก่อน แต่ฉันกลัวหัวใจตัวเองเหลือเกิน กลัวว่าจะตกหลุมรัก เขาผู้มีพระคุณคนนี้ของฉัน ที่ฉันเองก็รู้อยู่เต็มอกว่าเขามีเจ้าของแล้ว และเธอคนนั้นก็ดีและเพียบพร้อมกว่าฉันมากมาย

View More

Chapter 1

แนะนำตัวละคร+ตอนที่1

Karina Leticia duduk di depan sebuah minimarket sembari termenung. Uangnya hanya cukup membeli sebuah minuman kaleng dan snack. Akhir bulan ini, ia harus menghemat uangnya untuk membayar sewa apartemen. 

Wanita itu menghela napas panjang. Tahun ini tidak ada yang spesial. Ia masih menyandang status lajang di usia yang sudah menginjak 29 tahun dan hanya seorang pegawai biasa di sebuah perusahaan kecil. Entah sampai kapan, ia akan hidup seperti ini?

Tring!

Ponsel Karina berbunyi. Segera, ia merogoh ponselnya dan membaca email yang baru saja masuk.

[ Selamat anda diterima menjadi staff administrasi Delux Corp. Selamat bergabung dengan kami. Untuk informasi selengkapnya, silakan lihat di dokumen yang kami lampirkan. ]  

“Beneran? Aku diterima?” tanya Karina pada dirinya sendiri. Delux bukan lagi perusahaan berkembang. Delux merupakan perusahan besar yang berpusat di Amerika. Hanya dengan menjadi staff biasa, gaji yang akan didapatkan adalah lima kali lipat dari kantor sebelumnya. 

“Aku diterima!” Karina meloncat sangat gembira. 

Ia tertawa dengan sangat bahagia tanpa menyadari bahwa seorang pria tengah menatap kertas lamaran miliknya sembari tersenyum tipis. “Karina, selamat datang di Neraka.” 

~~

Harapan tak sesuai kenyataan. Itulah yang terjadi pada Karina. 

Wanita itu sebelumnya berpikir bila bekerja di perusahaan besar, seperti Delux Corp akan menyenangkan karena para pegawai telah diseleksi ketat untuk fokus memberikan yang terbaik pada perusahaan. 

Sayangnya, senioritas di Delux Corp masih berlaku, terutama untuk karyawan magang sepertinya. Sudah sebulan Karina bekerja, tetapi ia masih kesusahan untuk beradaptasi karena para staff wanita di bagian Administrasi, seolah tidak menerimanya dengan tangan yang terbuka. 

Bahkan, hampir seminggu ini pula, Karina hanya disuruh-suruh melakukan pekerjaan yang tidak jelas.

“CEO akan datang mengecek satu per satu devisi. Kau yang bertugas mengepel,” kata Raisa, sang Kepala Devisi Administrasi, sembari menaruh alat-alat kebersihan di meja Karina.

“Maaf, Bu. Bukankah ada petugas kebersihan untuk tugas ini?” ucap Karina berusaha sopan meski sungguh lelah. 

Pekerjaannya saja belum selesai. Apakah harus ditambah pekerjaan tambahan mengepel lantai? 

Namun, ia malah ditatap tajam oleh Raisa.

“Petugas kebersihan hanya membersihkan sekali. Setidaknya, ruangan ini harus dibersihkan 3 kali sebelum CEO ke sini.” 

“Apa, kamu tidak mau, Karina?” 

Mendengar pertanyaan menusuk itu, Karina memejamkan mata sebentar, sebelum akhirnya mengangguk. “Saya mau, Bu.” 

Ditatapnya alat pel yang diberikan dan segera mengepel lantai satu kali. 

Namun, Raisa merasa lantai masih kurang bersih. Alhasil, Karina mengepel lantai sekali lagi.

Ia mendorong pelan alat pel sambil membawa ember, sementara staff administrasi lain melakukan pekerjaan mereka masing-masing. 

Memang, Karina belum memiliki tugas tetap. Oleh karena itu, Raisa sangat leluasa menyiksanya. 

Karina berhenti sebentar—menyeka keringatnya. Namun, sebuah senggolan dari Raisa tiba-tiba mengenai bahunya, sehingga Karina oleng. 

BRUGH!

Tubuh Karina terjatuh dan membentur ember yang berisi air kotor perasan pel. Rok yang digunakan Karina seketika basah. 

Belum sempat memproses semua, Karina merasa tangannya dicengkram keras dan ditarik bangun.

“Maaf, Pak. Anda seharusnya tidak melihat kejadian ini,” ucap Raisa memberi alasan, “dia masih pegawai magang.” 

Karina hanya terdiam dan tidak bisa membela diri atas tuduhan atasannya itu. Padahal, jelas sekali jika Raisa yang sengaja menyenggolnya, hingga terjatuh. 

Karina pun berusaha menenangkan diri meski dengan penampilan berantakan. 

Ia menunduk, tidak berani mendongak dan hanya melihat ujung sepatu pria yang sepertinya CEO perusahaan. 

Ada yang bilang, pria itu sangat tinggi dan tampan, seperti pangeran berkuda putih. Sesungguhnya, ia penasaran. Namun, kejadian ini membuat Karina tidak berani menatapnya meski sudah berhadapan langsung.

“Saya tidak ingin ada kejadian seperti ini terulang lagi,” ucap sang CEO terdengar dingin. 

“Kamu?” Terdengar suara yang berbeda. “Pegawai magang, kan?” 

Karina pun mendongak karena merasa dirinya yang sedang ditunjuk. 

“Nama kamu siapa?” tanya pria yang diketahui Karina menjabat sebagai kepala HRD. 

“Saya Karina, Pak.”

“Apa kamu sudah tahu siapa pemimpin perusahaan ini?” tanya pria itu terlihat sangat arogan, “kenapa kau hanya menunduk?” 

Tangan Karina mengepal.

Bagaimana bisa seseorang seperti itu bisa mendampingi pemimpin perusahaan? 

Namun, alih-alih mengkonfrontasi, Karina hanya bisa menggeleng lemah. 

Hidup Karina sudah sulit dan menderita. Ia tidak mungkin mencari perkara dengan jujur mengatakan bahwa ia tak sempat mencari tahu siapa pemimpin perusahaan.

“Dasar wanita bodoh,” umpat Bram pelan walau masih terdengar.

Lagi—Karina harus menyiapkan telinga dan hatinya menerima hinaan dan cacian orang lain padanya. 

Rasanya, ia ingin mengamuk, tetapi ia tahan. Ia masih butuh pekerjaan ini.

“Biarkan aku saja memperkenalkan diri.” Pria berjas rapi yang menggunakan jam tangan seharga ratusan juta itu menatap Karina yang tak berani menatapnya. “Aku Saka Ravindra, CEO Delux Corp cabang Indonesia.” 

Deg!

Jantung Karina serasa berhenti mendengar nama itu. Ia pun segera mendongak dan menatap pria di depannya dengan sangat terkejut. 

Wajahnya seketika pucat pasi. 

Apakah ini benar-benar Saka yang dulunya hanyalah laki-laki culun yang menjadi mainannya? 

Entah bagaimana nasibnya selanjutnya di perusahaan ini?

Namun, Saka hanya menatap Karina datar. “Aku jarang ke perusahaan. Mungkin, itulah kenapa banyak pegawai yang tidak tahu.” 

Salah satu tangannya di masukkan ke dalam saku, seolah tidak terjadi apa-apa.

Karina sontak membeku. Ia tak tahu apakah Saka masih mengenalnya. Yang jelas, pria itu berubah menjadi sangat berbeda. 

Saka yang dulu terlihat polos kini berubah menjadi pria yang penuh wibawa. Sorot matanya penuh intimidasi. Dari penampilan dan caranya bersikap, Saka sangat cocok menjadi pemimpin. 

“Ekhem.”

“Maafkan saya. Saya akan lebih berhati-hati,” ucap Karina tersadar dari lamunan. 

Saka lagi-lagi hanya berdehem sebagai jawaban. 

Ia berbalik—berjalan keluar dari ruangan Divisi Administrasi, meninggalkan Karina yang terdiam dan menatap punggungnya. 

“Aw!” rintih Karina kala merasakan sebuah tarikan di rambutnya. 

"Melihat apa? Kau ingin menggoda pak Saka?” tanya Raisa dengan emosi.  

Karina segera menggeleng lemah. Sekuat tenaga, ia membela diri. “Tidak, Bu.”

Namun, Raisa dan yang lain hanya tersenyum sinis pada Karina. 

“Pak Saka itu katanya sudah punya istri.” Raisa mendorong kening Karina menggunakan telunjuknya. “Jangan berharap bisa menggoda pria beristri. Kau tidak ada apa-apanya dibandingkan istrinya pak Saka.” 

“Baik, Bu,” balas Karina yang langsung memilih diam dan tidak membalas apapun lagi agar Raisa segera melepaskannya. 

Benar saja, Karina pun akhirnya bisa membereskan alat-alat kebersihan. Setelah itu, ia pergi ke toilet dan masuk ke dalam salah satu bilik. 

Begitu duduk di atas toilet, Karina mulai menangis.

Sekuat tenaga, ia menutup bibirnya rapat agar tidak mengeluarkan suara. Semuanya terasa sangat berat. 

Karina merasa takut tidak punya siapapun ataupun tempat untuk berkeluh kesah. Dia hanya bisa meluapkan emosinya di toilet ini.

Ketika Karina sudah selesai, ia bersiap untuk keluar.

Namun, sebuah suara menghentikan niatnya.

“Udah ketemu sama pegawai baru Administrasi? Katanya suka menggoda laki-laki.” 

“Belum sih. Tapi katanya mukanya kayak lonte,” balas suara lain. 

“Hadeeh. Katanya banyak pria di kantor yang suka sama dia.” 

Ucapan para penggosip menusuk Karina. Ia tak mengerti mengapa dirinya diperlakukan seperti aib yang seru sekali untuk diperbincangkan. 

Karina bersandar. Ia menyeka air matanya kembali, kemudian keluar dari bilik toilet–melewati wanita-wanita penggosip itu. 

“Apapun yang terjadi. Aku harus bertahan.” Karina menghela nafas dalam dan berjalan dengan percaya diri, seolah-olah tidak terjadi apa-apa. 

~~

Setelah bekerja selama 9 jam menahan luka batin, Karina sampai juga di Apartemennya kala gelap. 

Namun, begitu membuka pintu, ia menghela nafas melihat sang ibu dalam keadaan berantakan. Bahkan, ada berbagai botol minuman beralkohol yang berserakan di dekatnya.

“Apa lihat-lihat?!” teriak Rita menatap tajam Karina. 

Dalam keadaan sudah mabuk, emosinya meningkat hanya karena Karina yang tidak berhenti menatapnya. 

Karina menarik napas dalam sebelum akhirnya mendekat. “Ma, tolong berhenti minum,” pintanya lembut.

“APA URUSANMU?!” Rita mengangkat tangannya lalu menarik rambut Karina sekuat tenaga. “JIKA AYAHMU YANG BODOH ITU TIDAK KORUPSI, HIDUPKU TIDAK AKAN BERANTAKAN.”

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
97 Chapters
แนะนำตัวละคร+ตอนที่1
พระเอก จักรภัทร ราชนาโยวงศ์ติชัย ชื่อเล่นเจ้าสัว อายุ32ปี มาเฟียหนุ่มหล่อมากความสามารถมากฝีมือ หล่อ ฉลาด เก่ง ผู้นำแก๊ง มังกรแดง หนุ่มใหญ่พูดน้อย เงียบขรึม เสือยิ้มยาก “มาหาป๋าสิอิหนู” นางเอก รัชมล กูลสกุล ชื่อเล่นเวียงพิงค์หรือหนูผิง อายุ19ปี นิสัยดี อ่อนน้อม เรียบร้อย เก่งงานบ้านงานเรือน ขยัน อ่อนแอ เด็กสาวผู้น่าสงสาร อาศัยอยู่กับพ่อแท้ๆและเเม่เลี้ยงพร้อมกับพี่สาวต่างแม่หนึ่งคน สองคนแม่ลูกลุมกันกลั่นแกล้งเธอเหมือนในการ์ตูนเจ้าหญิงที่เธอชอบดูตอนเป็นเด็กๆ เธอไม่ได้เรียนหนังสือเพราะเธอต้องทำงานบ้านให้พี่สาวและเเม่เลี้ยงของเธอ เธอมีความฝันที่อยากจะเป็นคุณหมอเพราะพ่อของเธอท่านป่วยหนัก เธออยากจะมารักษาท่าน แต่เธอก็ทำตามความฝันของเธอไว้ไม่ได้ “ท่านเจ้าสัวเรียกหนูผิงเหรอคะ?” “ฉันบอกเธอว่ายังไง”นำ้เสียงทุ่มตำ่กับดวงตาเรียวคมนั้นมองตำ่ลงมาที่ร่างบาง “ป๋าขาเรียกหนูผิงเหรอคะ?”เด็กสาวรนรานรีบพูดใหม่ตามคำที่เจ้าสัวเคยบอกให้เธอเรียกเขา ตอนที่1บ้านหลังน้อยของเวียงพิงค์เวียงพิงค์....“อีผิง! แกรีดเสื้อฉันยังไงเนี่ย แกเอาลูกกระตามองรึป่าว!!!”เสียงของพี่แพรวาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงไม่พ
Read more
ตอนที่2
“คุณน้าค่ะ แต่ผิงอยากเรียนจริงๆนะคะ”ฉันพนมมือไหว้เธอ เธอก็มองฉันด้วยสายตาดูถูกแบะเกียจชังที่จริงเธอเป็นน้องสาวของแม่ฉัน แม่ของฉันท่านล้มป่วยเเละเสียชีวิตไปเมื่อหลายปีก่อน คุณน้าพราวมณีเลยย้ายเข้าอยู่ที่บ้านหลังนี้บ้านของคุณแม่ฉันและเธอก็ได้เสียกับคุณพ่อของฉัน“ไม่ต้องเรียนหรอกแกน่ะ เอาเวลาไปนึ่งขนมขายโน่นไป!!”พี่เเพรวาเอ่ยบอกฉันพลางเดินเข้ามากระชากผมฉันอย่างแรง“พี่แพรผิงเจ็บ อึก”ฉันร้องไห้ออกมาด้วยความเจ็บพลางยื่นมือขึ้นไปจับมือของเธอให้เอาออกไปจากผมฉัน“อี๋ๆๆๆแกเอามือสกปรกมาจับมือฉันทำไม!!!”พี่แพรวาโวยวายขึ้นพลางผลักศีรษะของฉันอย่างแรงจนทำให้ศีรของฉันกระแทกกับต้นเสากลางบ้านอย่างแรงโป๊ก“พี่แพร”ฉันเอ่ยเรียกชื่อพี่แพรวาทันทีที่เอามือไปจับศรีษะของฉันที่ตอนนี้มีเลือดออกชิบๆแล้ว“เอ้า มานั่งเรียกฉันอยู่ได้ แกก็ไปทำแผลสิ มานั่งทำหน้าโง่อยู่ได้ อีโง่!!!”พี่แพรวาหันมาว่าฉันพลางเดินจับแขนคุณน้าพราวมณีเดินกลับเข้าไปในบ้าน ฉันเมื่อเห็นว่าเธอสองคนนั้นเดินไปแล้วก็ร้องไห้ออกมาทันที“แม่จ๋า หนูผิงคิดถึงแม่พอใจจัง แม่จ๋าอึก”ฉันเรียกร้องหาแม่พอใจและเอามือไปกุมศรีษะตัวเองด้วยความเจ็บและสายตาของฉันก็
Read more
ตอนที่3
แอ๊ดดด“อ้อ หนูนี้เอง พรุ่งนี้เอาเหมือนเดิมอีกนะจ๊ะ คุณหญิงและท่านเจ้าสัวชอบมากเลย^_^”พี่ที่ทำงานเป็นแม่บ้านหลังนี้ออกมาเอาตะกร้าขนมตาลน้นจากฉันทุกวันและเธอก็เป็นคนสั่งฉันให้เอามาส่วทุกวัน สงสัยคุณหญิงและท่านเจ้าสัวจะชอบขนมตาลของฉันจริงๆคนแก่อยู่บ้านหลังใหญ่สามีภรรยากันและนั่งกินขนมตาลของฉัน“ค่ะ ขอบคุณนะคะ^_^”ฉันยกมือไหว้เธอที่ส่งเงินแบงค์สีเทาน้ำตาลแบงค์พันมาให้ฉัน“เอ๊ะ พี่คะ คือหนูไม่ได้นำเงินมาทอน ขอโทษนะคะพอจะมีเศษเงินที่พอดีกับค่าขนมไหมคะ”“ไม่เป็นไรจ๊ะ คุณหญิงท่านให้^_^”“แต่ งั้นหนูจะทำขนมตาลมาให้ครบกับจำนวนเงินนี้นะคะ”“จ๊ะ^-^”“งั้นหนูขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ^_^”ฉันยกมือไหว้เธอ เธอก็ยกมือรับไหว้ฉันและฉันก็รีบวิ่งกลับมาหาพี่พลที่นั่งคร่อมจักรยานรอฉันด้วยใบหน้าที่เปื้อนยิ้มฉันเอาเงินแบงค์พันใส่กระเป๋าตังค์เก็บทันที คุณหญิงบ้านนี้ใจดีจังเลย ฉันเคยเห็นท่านท่านอายุปนะมาณห้าหกสิบปลายๆได้แล้ว ส่วนท่านเจ้าสัวสามีของท่านฉันยังไม่เคยเห็นเลยน่าจะใจดีเหมือนคุณหญิงนั่นแหละ“เก่งจังอายุแค่เนี่ยทำขนมขายเองได้ด้วย^_^”“ก็ต้องเก่งสิคะ อยากเรียนหมอนี้หน่า”ฉันพูดบอกพี่พลพลางนั่งคร่อมจักรยา
Read more
ตอนที่4
เจ้าสัว จักรภัทร... “ท่านครับ แวะคาสิโนก่อนใช่ไหมครับ?”ไอโก้ลูกน้องคนสนิทของผมเอ่ยขึ้น ผมจึงหันหน้ากับไปมองหน้ามัน “อืม”ผมตอบมันและหันกลับไปมองนอกกระจกรถต่อ วิวข้างนอกก็ดีผู้คนพากันวุ่นวายดีจนบางทีผมก็นึกรำคาญ “ครับ”ไอโก้พูดขึ้นและมันก็หันไปมองทางต่อ ผมก็ถอนหายใจออกมาและเริ่มหยิบแว่นกันแดดสีดำของผมออกจากดวงตาทั้งสองข้าง เพื่อผมอยากจะมองสีรอบนอกบ้างน่ะ “เชี้ย น้องน่ารักว่ะไอโก้!”ไอต่อลูกน้องคนสนิทของผมอีกคนรีบตบไหล่ไอโก้คนขับรถของผมให้หันไปมองข้างทางที่มีเด็กผู้หญิงผมยาวมัดผมเป็นหางม้ากำลังนั่งแอบอยู่ตรงจักรยานข้างทางป่ารกร้างทางเข้าคาสิโนของผม จักรยานคันที่เธอจับอยู่มันช่างคุ้นตาผมเสียเหลือเกิน “เอ่อใช่ๆๆๆน่ารักสัสๆทำไมเด็กเดี๋ยวนี้มันน่าจับกดจังว่ะ!”ไอโก้พูดขึ้นอย่างหื่นกระหายพลางมองไปที่เด็กผู้หญิงคนนั้นที่สวมเสื้อยืดสีเหลืองเก่าๆเกือบจะเปื้อยขาดนั้นพร้อมกับกางเกงขาสั่นสีดำเก่าๆเช่นกัน หายากน่ะครับที่เด็กเดี๋ยวนี้จะแต่งตัวแบบนี้ สงสัยที่บ้านไม่ค่อยมีเงินมั้ง ผมรีบสวมแว่นกันแดดทันทีเพราะรถของผมเคลื่อนตัวเข้ามาในเขตคาสิโนแล้ว “เชิญครับท่าน”เมื่อรถของผมมาถึงหน้าคาสิโนลูกน้องนับสิ
Read more
ตอนที่5
“ผมขอรับเธอมาเลี้ยงดู”ไม่รู้อะไรดลใจผมให้พูดออกไปอย่างนั้นตามที่ใจผมคิด ทำให้ลุงนัยตาเบิกโตขึ้นด้วยความตกใจและเขาก็ยิ้มกว้างขึ้นอย่างคนดีใจ“ท่านเจ้าสัวพูดจริงๆเหรอครับ?”ลุงนัยรีบวิ่งเข้ามาที่โต๊ะทำงานของผมพลางเอ่ยถามผมด้วยความดีใจ“ผมเป็นคนมีความคิด ไม่พูดอะไรเล่นๆหรอกครับ”ผมบอกเขาไปพลางยกมือขึ้นมากุมไว้และมองเขา“เป็นบุญของเวียงพิงคะจริงๆขอบคุณครับขอบคุณ”เขายกมือไหว้ผมทันทีแทบจะกราบผมเลยด้วยซำ้“ผมยกหนี้ทั้งหมดให้คุณแลกกับตัวของเวียงพิงค์ ผมจะรับเธอมาอยู่ในการดูแลของผมทุกอย่าง”ผมพูดขึ้นลุงนัยก็ยิ้มมาให้ผม“ผมดีใจนะครับที่ท่านเจ้าสัวเอ็นดูลูกสาวผม เธอเป็นเด็กหัวอ่อนเชื่อคนง่าย เรียบร้อยนิสัยดีครับรับลองได้เลย”“ครับ แล้วตอนนี้เธออยู่ที่ไหน?”ผมเอ่ยแกล้งถามเขาไปเพราะบางทีเขาอาจจะไม่รู้ก็ได้ว่าลูกสาวเขาอยู่ที่นี้เพื่อมาตามหาพ่อของเธอ“อยู่ที่บ้านครับ เธอต้องทำงานบ้าน”เขาบอกผม ผมจึงพยักหน้าเข้าใจลุกขึ้นยืน“ไปครับ เราไปรับตัวเวียงพิงค์กัน”ผมเอ่ยขึ้นลุงนัยก็รีบก้มหัวอยู่หลายรอบและผายมือเชื้อเชิญให้ผมเดินนำหน้าเขา ผมก็เดินเอามือล้วงกระเป๋านำหน้าเขามา“ท่านครับ มีเหตุรถชนกันที่หน้าทางเข้าคา
Read more
ตอนที่6
โรงพยาบาลJS“คุณชายนายพลปลอยภัยครับท่าน ร่างกายทุกส่วนไม่ได้รับการกระทบกระเทือนอย่างหนักแต่อย่างใด”คุณหมอในชุดกราวสีขาวเดินมาก้มหัวให้ผมพลางเอ่ยรายงานผม “อืม”ผมพูดขึ้นสั้นๆและเดินเข้าไปยังห้องไอซียูอย่างไว ก็พบกับนายพลที่กำลังนั่งดูแผลตัวเองอยู่ใบหน้าเหยเกเพราะความเจ็บที่หัวเข่าและข้อศอก“ปั่นจักรยานยังไงถึงได้ไปชนกับรถล่ะนายพล”ผมเดินเข้าไปนั่งลงบนเตียงข้างๆนายพล นายพลเมื่อได้ยินเสียงผมก็เบะปากใส่ผมทันที“ก็ผมรีบหนิน้า ไม่รู้ว่ารถยนต์มันจะมาตัดหน้า เอ่อจริงสิ แล้วมีเวียงพิงค์ล่ะ เวียงพิงค์ น้า น้าเห็นเวียงพิงค์ไหมครับ”นายพลถามผมรัวเร็วใบหน้ากระวนกระวายใจแบบนั้นทำให้ผมรู้สึกแปลกใจ แต่เดี๋ยวน่ะ เวียงพิงค์คนเดียวกันรึป่าว“น้า น้ารีบไปช่วยเวียงพิงค์เร็ว 7743”“น้าไม่เล่นหวย ลืมไปแล้วเหรอไอตัวแสบ”ผมยื่นมือไปผลักหน้าผากของนายพลเบาๆอย่างเอ็นดู“ไม่ใช่น้า ผมหมายถึงทะเบียนรถของคนที่จับเวียงพิงค์ไปน่ะ น้ารีบไปช่วยเธอสิ ก่อนที่เธอจะโดนพวกมันจับไปขายตัว!!”นายพลพูดอย่างกระวนกระวายและคำพูดของนายพลทำให้ผมลุกขึ้นยืนอย่างไม่รู้ตัว“เดี๋ยวกลับบ้านกับลุงต้อมน่ะ เดี๋ยวน้าค่อยตามไปทีหลัง”ผมเอ่ยสั่งหลานช
Read more
ตอนที่7NC+
โรงแรม DX20:00น.“อื้อออ อ๊ะ”ทันทีที่เจ้าสัวเปิดประตูเข้ามาก็พบกับหญิงสาวร่างบางที่สวมชุดว่ายนำ้วันพีขสีขาวสุดร้อน แรง เจ้าสัวจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาเบิกโพรงด้วยความตกใจกับภาพที่เห็น“อื้ออออ ร้อน ร้อนจังเลยคะ”ร่างบางนั่งกระชับกระส่ายไปมา มือเล็กเริ่มอยู่ไม่เป็นสุขเริ่มลูบไล้เนินอกอวบอิ่มที่มีขนาดใหญ่เกินตัวของเธอไปด้วย หลับตาพริ้มริมฝีปากเผยอขึ้นมาเล็กน้อยทำให้คนที่ยืนมองภาพตรงหน้าอยู่นั้นถึงกับต้องกลืนนำ้ลายดังอึกใหญ่“อื้ออออออ”ร่างบางค่อยๆอ้าขาเรียวยาวขาวเนียนออกจากกันเผยให้เห็นเนื้อนูนอวบอิ่มที่อยู่ภายใต้เนื้อผ้าสีขาวตัวจิ๋วของเธอ“เธอโดนยาเหรอ?”เจ้าสัวพึมพำขึ้นและค่อยๆเดินเข้ามาหลบตรงมุมเสาของห้องพักที่เป็นโรงแรมม่านรูดแห่งนี้ ห้องนี้ถูกจัดแต่งให้เป็นโซนห้องนำ้และร่างบางที่ร้องครวญคราวอยู่นั้นนั่งอยู่บนขอบติดกำแพงมีที่นั่งได้พอดี ข้างๆอ่างอาบนำ้ขนาดใหญ่“อ่าาาห์ ทำไมเสียวอย่างนี้ล่ะ”ร่างบางยังคงครวญครางอยู่และปลายนิ้วของเธอเริ่มไกล่เกลี่ยไปที่ร่องกุหลาบงามที่มันมีเนื้อนูนสีเนื้อแรบออกมาจากขอบผ้าสีขาวเเจ๊ะ แจ๊ะ “อื้อออออ”ร่างบางหลับตาพริ้มนิ้วมือของเธอก็ยังคงทำหน้าที่ด้
Read more
ตอนที่8NC+
“เกิดอะไรขึ้นกับหัวใจของเรา?”เจ้าสัวเอ่ยถามกับตัวเองเบาๆทั้งๆที่เขายังไม่ได้ละสายตาไปจากร่างบางตรงหน้าเขา เป็นจังหวะเดียวกับที่หญิงสาวค่อยๆแหวกกางเกงเนื้อบางสีขาวของเธอออกเผยให้เห็นกลีบกุหลาบงามที่มีน้ำสีใสไหลชุ่มแชะตรงกลางกลีบกุหลาบงามนั้น ทำให้ชายหนุ่มเบิกตาโตขึ้นตกตะลึ่งกับของสวยงามที่เขาเพิ่งจะเคยพบเห็นของที่สวยงามเช่นนี้ ดอกชมพูเบ่งบานปิดสนิทไร้ขนนุ่มปกคลุมแต่อย่างใด เขาเห็นเนื้อโหนกนูนสีขาวใสนั้นราวกับของเด็กทารกเเรกเกิด“อ๊ะๆๆๆๆ”ร่างบางร้องครวญครางขึ้นทำให้เจ้าสัวรีบมองไปยังนิ้วเรียวยาวของเธอทันที ที่ตอนนี้เธอได้ค่อยๆดึงนิ้วเรียวออกมาจากช่องทางรักของเธอ ทำให้ที่นิ้วของเธอมีนำ้สีใสเปียกชุ่มนิ้วมือของเธอ ชายหนุ่มตละแตกทันทีเมื่อหญิงสาวตรงหน้าของเขาใช้ปลายนิ้วมือทั้งสองข้างค่อยๆแหวกกลีบกุหลาบของเธอออกกว้างจนสามารถมองเห็นเนื้อสีชมพูข้างในของเธอได้ พรึบ“อ๊ะ คะคุณเป็นใครคะ!!”หญิงสาวทีาก้มหน้าก้มตาดูกลีบกุหลาบของตัวเองอยู่ต้องเงยหน้าขึ้นมามองร่างสูงที่ไปยืนบังไฟเธอทันที ดวงตาโตของเธอเบิกขึ้นมองร่างสูงที่รูปหล่อใบหน้าหล่อละมุนทำให้หญิงสาวถึงกับนึกได้ว่าโครงหน้าของเขาคนนี้คือคนเดียวกั
Read more
ตอนที่9NC+
“กรี๊ดดดดดดดอุ๊บ”ร่างบางกรี๊ดร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดที่ท่อนเอ็นลำกายใหญ่ของเจ้าสัวได้เข้าไปยังช่องทางรักของเธอจนมิดลำทะลุผ่านเยื้อเนื้อบางๆที่เรียกว่าพรหมจรรย์ของหญิงสาว เจ้าสัวจึงก้มหน้าลงไปบดขยี้ริมฝีปากอวบอิ่มของเธอทันทีเพื่อให้เธอได้เคลิบเคลิ้มกับรสชาติจูบของเขาเพื่อจะได้คลายความเจ็บตรงส่วนนั้นของเธอลง “หายรึยัง?”เจ้าสัวเอ่ยกระซิบถามที่ข้างหูของเวียงพิงค์ที่ตอนนี้เธอกอดคอเข้าแน่น ใบหน้าเล็กพยักหน้างึกๆแทนคำตอบ เขาจึงค่อยๆยันตัวออกจากเธอและยันมือทั้งสองข้างลงไปกับขอบอ่างและเริ่มขยับสะโพกสอบเข้าออก “อื้ออออ”เสียงหวานครวญครางขึ้นเมื่อเจ้าสัวเริ่มสอดใส่ความเป็นชายเข้าออกช่องทางรักที่คับแน่นของเธอ เจ้าสัวก้มหน้ามองลงไปยังจุดเชื่อมต่อของเขาและเธอก็เผยอยิ้มมุมปากขึ้นมา เมื่อเขาได้เห็นเลือดสีแดงสดไหลติดลำกายใหญ่ของเขาออก เจ้าสัวยิ่งได้ใจขยับสะโพกรัวเร็วขึ้น ทำให้ร่างบางบิดกายไปมาด้วยความเสียวซ่าน กับความรู้สึกแปลกใหม่ที่เจ้าสัวมอบให้เธอ “อ่าาาาห์ ซี๊ดดดด โคตรเสียวเลยอิหนู!!!!”เสียงนุ่มทุ้มคำรามของเจ้าสัว ชายหนุ่มได้รับความสุขจากเธอร่างเล็กที่นอนครวญครางอยู่ เจ้าสัวยื่นมือไปบีบคลึงเต้า
Read more
ตอนที่10
บ้านส่วนตัวของเจ้าสัว จักรภัทร17:00น.เวียงพิงค์.....“ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครอ่ะเธอ?”“ไม่รู้สิ เห็นท่านเจ้าสัวพามาเมื่อคืนนี้น่ะ”“เมียน้อยของท่านรึป่าว?”“เธอจะบ้าเหรอย่ะ ท่านเจ้าสัวของฉันเนี่ยยังโสด ยังไม่ได้แต่งงาน”“ท่านเจ้าสัว? คือใครกันน่ะ หรือเขาจะคือผู้ชายคนนั้นเหรอ?”ฉันที่นั่งแอบอยู่ตรงบันไดขึ้นชั้นสองเอ่ยพึมพำกับตัวเองเบาฉันกำลังแอบฟังผู้หญิงสองคนที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่คุยกัน ฉันไม่กล้าออกไปพบใครทั้งนั้น ที่จริงฉันมาอยู่ที่ไหนก็ไม่รู้ เสื้อผ้าที่ฉันกำลังใส่อยู่นี้ก็ดูดีและมองมีราคามากเกินไปที่คนอย่างฉันจะได้ใส่มันซะด้วยซำ้“เสร็จรึยังอีกสิบนาทีท่านเจ้าสัวจะถึงบ้านหลังนี้!!”เสียงทรงอำนาจของหญิงวัยกลางคนเอ่ยขึ้นทำให้ฉันรีบนั่งกอดเข่าตัวเองสั่นสะท้านด้วยความกลัว คนพวกนี้ต้องการอะไรจากฉันอย่างนั้นเหรอ เมื่อวานหลังจากที่ฉันกับพี่พลชนรถยนตร์คันนั้นฉันก็หลับไม่ได้สติแต่ฉันจำได้ลางๆว่าฉันมีอะไรกับผู้ชายคนนั้น คนที่ฉันเห็นเขาเดินลงมาจากรถคันสีดำและเดินเข้าไปในคาสิโน่ที่พ่อฉันเข้าไปเล่นการพนันอยู่ในนั้น“เสร็จแล้วค่ะมาดาม”ผู้หญิงคนหนึ่งในสองคนเอ่ยขึ้นและรีบพากันก้มหัวให้หญิงวัยกลางคน
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status