ตอนที่ 14 หาเศษหาเลย

                 

          “พอดีเป็นเพื่อนใหม่ที่พึ่งรู้จักวันนี้ ในคลาสก็มีการแลกเบอร์กันเผื่อว่าต้องติดต่อกันเรื่องเรียน ลินก็เลยแลกกับเพื่อน ๆ ไปหลายคน ขอโทษนะคะถ้าหากว่าทำให้คุณไม่พอใจ”

          “พึ่งไปเรียนวันแรกฉันนึกไม่ออกว่ามีเรื่องเรียนที่สำคัญอะไรที่ต้องโทรมาทั้งที่พึ่งเลิกคลาส” หญิงสาวไม่ตอบ เพราะก็ไม่รู้ถึงเหตุผลที่ไรอันโทรมาทั้งที่พึ่งเลิกคลาสอย่างที่เมสันว่า

ไพลินรู้สึกว่าเค้กตรงหน้าที่ดูจะอร่อยในตอนแรกกร่อยไปทันทีทั้งที่ยังไม่ได้ชิมเพราะอารมณ์ของผู้อุปถัมภ์ที่ตึงจนเธอรู้สึกได้

เมสันไม่ได้โกรธหญิงสาวเพียงแต่เขาหงุดหงิดตัวเองที่กำลังกลายเป็นคนไม่มีเหตุผลควบคุมอารมณ์ไม่ได้ยามเมื่อมีชายอื่นเข้ามาพัวพันในชีวิตไพลิน ทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้ที่จะตีกรอบไม่ให้เธอคุยกับผู้ชายอื่น

ไพลินเรียนมหาลัยและมหาลัยก็ไม่ได้มีแต่ผู้หญิงเรียน เธอยังต้องมีสังคม..เมสันเตือนตัวเองใจใน

“ถ้าคุณไม่พอใจเดี๋ยวลินจะนั่งลบเบอร์ของเพื่อน ๆ ในวันนี้ออกให้หมดเหลือแต่เบอร์ของคุณกับไมร่าเหมือนเดิมค่ะ”

“ไม่เป็นไร…เธอยังต้องมีสังคม ฉันเป็นแค่ผู้ให้ทุนเรียน ไม่ใช่เจ้าชีวิตเธอ” เธอรู้ว่าเขาไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้ห้ามและบังคับให้เธอลบเบอร์เพื่อนเหมือนที่คิด ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่

“คุณกำลังโกรธลินอยู่หรือเปล่าคะ” หญิงสาวตัดสินใจถาม สายตาที่คมกริบจ้องมายังเธอนิ่งทำเอาร่างกายเธอรู้สึกวูบวาบบอกไม่ถูก

“ฉันบอกแล้วไงว่าฉันไม่ใช่เจ้าชีวิตเธอ เพราะฉะนั้นฉันก็ไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะไปโกรธอะไร”

“คุณกำลังไม่พอใจลินรู้ ถ้าการมีเบอร์เพื่อนในชั้นเรียนมันจะทำให้คุณรู้สึกไม่พอใจลินยินดีที่จะไม่มีเพื่อแลกกับความสบายใจของคุณค่ะ เพราะหากมีแล้วมันทำคุณไม่ชอบใจลินก็คงไม่สบายใจ ยังไงลินก็ต้องเจอเพื่อนทุกวันอยู่แล้ว ถ้าหากจำเป็นที่จะต้องติดต่อกันหลังเวลาเรียนลินจะขออนุญาตคุณเป็นเรื่อง ๆ ไปดีไหมคะ” เมสันถอนหายใจแล้วทอดสายตามองออกไปด้านนอกกระจกห้องทำงานชั่วครู่ก่อนจะหันมามองหญิงสาวอีกครั้ง

“เธอแคร์ฉันขนาดนั้นเลยหรือไง” เสียงทุ้มลึกแฝงไปด้วยความอ่อนโยนถามกลับ คนที่ใสซื่อไม่ได้มีความคิดอะไรที่ซับซ้อนพยักหน้าตอบเขาไปตามที่เธอรู้สึก

เมสันรู้สึกพึงพอใจอยู่ลึก ๆ ที่ความต้องการของเขาไม่ได้บังคับเธอและยังรู้สึกหัวใจพองโตเหมือนเด็ก ๆ แบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อนที่ได้รู้ว่าหญิงสาวแคร์เขา

“เอ่อ…แล้วตอนนี้คุณอารมณ์ดีขึ้นหรือยังคะ”

“รู้ได้ยังไงว่าฉันอารมณ์ไม่ดี”

“ก็สีหน้าและแววตาคุณออกจะดุขนาดนั้น” ชายหนุ่มยกยิ้มน้อย ๆ กับท่าทางของคนพูด

“มานั่งนี่สิ” มือหนาตบที่นั่งข้างตัวเองเบา ๆ ไพลินทำท่าลังเลกับคำบอกนั้นแต่สุดท้ายก็ลุกเดินไปนั่งตามคำสั่งเขา

ทันทีที่หญิงสาวนั่งลงข้างกายชายหนุ่มก็คว้าเอวบางแล้วดึงเธอให้เข้ามาประชิดตัวเขาทันที ความตกใจทำให้ไพลินยกมือขึ้นกั้นระหว่างตัวเธอกับเมสันเอาไว้ แต่ก็กั้นได้เพียงแค่ช่วงอกเท่านั้น

“คุณกำลังจะรังแกลินอีกแล้วนะคะ” เธอว่าเสียงเบา

“แบบไหนล่ะที่เรียกว่ารังแก ฉันแค่ให้เธอมานั่งใกล้ ๆ แค่นั้น” ไพลินมองสู้ตาคนเจ้าเล่ห์ที่พูดกับเธออย่างหน้าตาย

“ลินพึ่งรู้นะคะว่าไมร่ามีพี่ชายที่เจ้าเล่ห์”

ฟอด!!

จูบหนัก ๆ ถูกกดลงมาบนแก้มหญิงสาวครั้งที่สองในรอบวัน ไพลินตกใจกับการกระทำของเขาอีกครั้งแม้จะไม่มากเท่าตอนเช้า แต่ก็ยังคงรู้สึกประหม่าและเขินอายอย่างบอกไม่ถูกที่ถูกจู่โจมเชิงรักใคร่จากเพศตรงข้าม

“แล้วอยากรู้หรือเปล่าว่านอกกจากเจ้าเล่ห์แล้วยังมีอะไรอีก”

“มะ…ไม่อยากรู้ค่ะ” เธอรีบตอบพร้อมส่ายหน้า

“แต่ฉันอยากให้เธอรู้ เธอจะต้องค่อย ๆ เรียนรู้ในความเป็นฉันให้ชิน” เสียงนุ่มนวลคล้ายออดอ้อนพูดชิดแก้มใส ไออุ่นจากลมปากสร้างความรู้สึกปั่นป่วนมวนท้องให้กับหญิงสาวไม่น้อย ไพลินพยายามเอียงหน้าหนีสัมผัสนั้นจากชายหนุ่มแต่ยิ่งพยายามกลับยิ่งเหมือนโดนล๊อคด้วยอ้อมแขนที่แข็งแกร่งจนต้องยอมปล่อยให้เขาทำตามอำเภอใจ

เมสันใช้ความเหนือชั้นทุกด้านหาเศษหาเลยจากกายสาว จมูกโด่งซุกไซ้สูดดมไปทั่วแก้มทั้งสองข้างและซอกคอขาวจนดูเหมือนคนที่เก็บกดมานาน

ไพลินเหมือนคนที่ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงเมื่อถูกจู่โจมจากคนที่ประสบการณ์โชกโชนจนไม่อาจต้านทานเขาได้ แม้ปฏิกิริยาทางร่างกายจะขัดขืนบ้างแต่ใจเธอกลับไม่ปฏิเสธเขา ร่างบางอ่อนระทวยพิงไปกับอกกว้าง อกสาวที่เหมือนจะใหญ่เกินตัวเบียดกับหน้าอกหนาจนเมสันได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นรัวของคนในอ้อมแขนอย่างชัดเจน

“พอเถอะค่ะ เดี๋ยวมีใครมาเห็นเข้ามันจะไม่ดีนะคะ” เสียงอู้อี้พูดแนบอกกว้าง

“ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามสำหรับคนที่ไม่เกี่ยวข้อง”

“ถ้าอย่างนั้นหนู….”

“เธอคือข้อยกเว้นเพียงคนเดียวของเขตหวงห้ามนี้” เมสันดักคอเพราะรู้ดีว่าหญิงสาวจะพูดอะไร