ตอนที่ 15 ท่าที่แปลกไป

           

 เกือบปีที่ไพลินมาอยู่ที่อเมริกาเธอเรียนรู้วิถีชีวิตต่างแดนและวัฒนธรรมการใช้ชีวิตทุกด้านของอเมริกาจนทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น มีเพียงปัญหาเล็กน้อยที่เกิดจากผู้ให้ทุนเธอเท่านั้นที่ไพลินยังแก้ไม่ตก เพราะจนถึงวันนี้เมสันก็ยังไม่เคยให้เธอได้ลองใช้ขนส่งสาธารณะของอเมริกาเลยสักครั้ง

สมาชิกทุกคนของบ้านเดวาลอฟให้ความเป็นมิตรแก่เธอเป็นอย่างดีไม่เคยมีสักครั้งที่ใครจะทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ ถึงแม้บางครั้งไมร่าเองจะมีกิจกรรมที่มหาลัยและไพลินเองก็มีกิจกรรมที่มหาลัย จนบางทีหลายวันกว่าจะเจอกันครั้งหนึ่งแม้จะอยู่บ้านเดียวกันก็ตาม แต่เมื่อเจอกันไมร่าก็ยังคงใส่ใจและเป็นห่วงเธอไม่เปลี่ยน

“วันมะรืนนี้วันเกิดของลินใช่หรือเปล่า เราไปฉลองกันข้างนอกหรือฉลองที่บ้านกันดี” ไมร่าพูดขึ้นบนโต๊ะอาหารเช้า

“อย่าเลยไมร่าเปลืองเปล่า ๆ แค่นี้ลินก็เกรงใจจะแย่”

“เกรงใจอะไรกันวันเกิดมีแค่ปีละครั้งไม่ใช่มีทุกวันเสียหน่อย ที่นี่ไมร่าจะเลี้ยงฉลองกันทุกปีนะไม่ว่าจะวันเกิดไมร่าหรือวันเกิดพี่เมสัน แต่รายนั้นไม่ค่อยจัดที่บ้านหรอก ไมร่าห้ามไม่ให้พี่เมสันพาคู่ควงคนไหนมาบ้านเพราะงานวันเกิดพี่เมสันต้องมี ดารานางแบบที่หมายมั่นอยากจะเป็นคู่ควงหรือคุณนายของ      เดวาลอฟมาร่วมงานจนลายตาไปหมด ส่วนมากก็เลยจัดที่โรงแรม”

“ไมร่า!!” เสียงเข้มที่ดังขึ้นเรียกให้ทั้งไมร่าและไพลินหันไปมอง เมสันที่พึ่งคุยงานสำคัญกับดีแลนเสร็จและกำลังเดินเข้ามายังห้องอาหารจึงทันได้ยินสิ่งที่น้องสาวพูด คงจะไม่เป็นไรหากคนที่นั่งฟังน้องสาวเขาจะไม่ใช่ไพลินผู้หญิงที่ตอนนี้เขาเริ่มจะแคร์ความรู้สึกเธอ

“ทำไมต้องเรียกเสียงดังด้วยคะ ตกใจหมด” ไมร่าทำเสียงงอนใส่พี่ชายที่เสียงดังใส่เธอแบบไม่มีเหตุ

 ไพลินรู้สึกเหมือนมีหินถ่วงอยู่ในอกเมื่อได้ฟังในสิ่งที่    ไมร่าพูดจนไม่อยากจะมองหน้าใครในตอนนี้โดยเฉพาะเมสันที่เธอรู้สึกว่ากำลังมองมายังเธอ

“ทานอาหารไปพูดไปมันดูไม่ดี ถ้าจะพูดก็พูดให้เสร็จแล้วค่อยทาน”

“ไมร่ายังไม่ได้ทานอะไรเลยค่ะ พึ่งคุยกันเรื่องงานวันเกิดลินและก็กำลังจะทานพี่เมสันก็มาพอดี” เมสันรู้ดีว่าน้องสาวเขายังไม่ทันได้ตักอะไรเข้าปาก แต่เวลานี้ไม่มีอะไรดีไปกว่าหาทางปรามไมร่าให้หยุดพูดในสิ่งที่จะทำให้ไพลินเข้าใจเขาผิด เมสันจึงต้องเลือกที่จะส่งเสียงดุออกไป

“’งานวันเกิดลินงั้นเหรอ…เมื่อไหร่” ชายหนุ่มเลิกคิ้วหันไปถามเจ้าของวันเกิด แต่ก็ได้รับเพียงความเงียบกลับมาจึงหันไปทางน้องสาวอีกครั้ง

“วันมะรืนค่ะ” ไมร่าตอบแทนเพื่อน

เมสันเริ่มรู้สึกถึงปฏิกิริยาบางอย่างจากไพลินที่ไม่เหมือนเดิมจนแทบอยากจะลุกแล้วลากเธอไปเคลียร์สองต่อสอง แต่ก็ทำได้แค่เพียงข่มอารมณ์ไว้ในใจ

“แล้วจะจัดที่ไหนที่บ้านหรือที่โรงแรม”

“ลินยังไม่ตอบไมร่าเลยค่ะ บอกแต่ว่าไม่ให้จัดเพราะสิ้นเปลือง” เมื่อเห็นว่าไพลินยังคงนั่งเงียบไมร่าก็ต้องตอบพี่ชายของเธอแทนเพื่อนสาว เมสันบดกรามเข้าหากันแน่นเริ่มจะหมดความอดทนกับท่าทีเฉยชาที่ไพลินแสดงออกมา

“ไปจัดการได้เลยไมร่า จะจัดที่บ้านหรือที่โรงแรมก็เลือกมาแล้วแจ้งให้พี่ทราบภายในวันนี้ สายแล้วรีบทานจะได้รีบไปเรียน” ชายหนุ่มตัดบทเพื่อจะได้มีเวลาจัดการคนที่กำลังดื้อกับเขา แต่ทันใดนั้นก็มีเสียงทัดทานขึ้นมา

“อย่าเลยค่ะมันไม่ได้สำคัญอะไรสิ้นเปลืองคุณเปล่า ๆ” ไพลินรีบห้ามหลังจากเงียบฟังสองพี่น้องอยู่นาน

“พูดได้แล้วเหรอ” เมสันหันมาถามเสียงกระด้าง

“เอาเป็นว่าไมร่าจะเป็นคนจัดการให้เองนะลิน แค่นี้พี่   เมสันขนหน้าแข้งไม่ร่วงหรอก ตั้งแต่ลินมาอยู่ที่นี่เราก็ยังไม่เคยมีปาร์ตี้กันเลย ไมร่าจะถือโอกาสชวนเพื่อนที่มหาลัยมาด้วยสักสองสามคน โอเคนะลินนะ” เมื่อขัดเจ้าของบ้านและคนจัดงานไม่ได้ไพลินจึงต้องพยักหน้าว่าตาม

หลังจากได้ข้อสรุปที่เจ้าของวันเกิดไม่ได้เป็นคนสรุป ทั้งหมดก็ต่างก้มหน้าจัดการอาหารตรงหน้าของตนเองแบบเงียบ ๆ หลังจากนั้นก็แยกย้ายกันออกจากบ้านเหมือนเช่นทุกวัน ไมร่าแยกตัวไปกับรถอีกคันที่คนขับรถยืนรออยู่ ส่วนไพลินก็ไปคันเดียวกันกับเมสันเหมือนเช่นเคย

บรรยากาศภายในรถดูอึมครึมผิดปกติ จากที่ทุกวันเมื่อขึ้นมาบนรถเมสันจะคว้าตัวเธอเข้าไปกอดเป็นอันดับแรกและจะคลอเคลียไม่ห่างจนกว่าจะถึงมหาลัย ชายหนุ่มทำแบบนี้ทุกวันตั้งแต่เริ่มขโมยหอมแก้มเธอครั้งแรกเมื่อหลายเดือนก่อน แต่มาวันนี้เขากลับไม่ทำเหมือนที่เคยทำ

“คุณดีแลนคะ ฝากบอกคุณเจเดนว่าวันนี้ไม่ต้องมารับหนูนะคะ เดี๋ยวหนูนั่งรถประจำทางกลับเองค่ะ” ไพลินชะโงกหน้าไปบอกดีแลนที่นั่งข้างคนขับด้วยน้ำเสียงไม่มั่นคงนัก

ดีแลนเอียงหน้ามามองคนเป็นนายที่มองมาที่ตนเองอยู่ก่อนแล้ว นัยน์ตาสีอำพันคู่นั้นเหมือนมีเปลวเพลิงที่กำลังลุกโชนอยู่ ดูจากสีหน้าและแววตาของเจ้านาย ดีแลนรู้ดีว่าควรจะตอบหญิงสาวว่าอย่างไร

“เอาไว้วันอื่นค่อยลองกลับเองแบบที่ว่านะครับ วันนี้     เจเดนรับคำสั่งไปแล้วหากต้องเปลี่ยนแปลงตารางงานกะทันหันอาจจะกระทบงานอื่นในหน้าที่ของเจเดนได้” แม้อารมณ์ภายในจะเดือดแค่ไหนกับท่าทีที่แปลกไปของผู้หญิงที่อยู่ข้างเขาตอนนี้แต่เมสันก็ยังแอบชื่นชมในคำตอบของดีแลนที่สามารถเข้าใจคำสั่งทางสายตาจากเขา สมแล้วที่เป็นเลขามือขวา

ไพลินรู้สึกผิดหวังที่ไม่สามารถเลี่ยงการเผชิญหน้ากับ    เมสัน ความเงียบของชายหนุ่มตอกย้ำความรู้สึกที่ว่าเธอก็ไม่ได้ต่างอะไรจากผู้หญิงคนอื่น ๆ ที่เป็นคู่ควงของเขาเหมือนที่ไมร่าเล่าให้ฟัง สำคัญตัวผิดมันคงเป็นแบบนี้นี่เอง เธอคิดในใจ

“ค่ะ งั้นเดี๋ยวหากคุณเจเดนมารับตอนเลิกเรียนหนูให้เขาส่งลงที่ป้ายรถประจำทางได้ใช่ไหมคะ” ยังไม่ทันที่ดีแลนจะได้ตอบหญิงสาว คนที่พยายามควบคุมอารมณ์มาตั้งแต่ที่บ้านก็โพล่งขึ้นมาอย่างหงุดหงิดและเสียงดังลั่นรถ

“จะอะไรกันนักหนากับการนั่งรถกลับ!! มีอะไรไม่พอใจพูดมา!!”