13.2

               หลังจากไปส่งไออุ่นที่โรงเรียนเสร็จแล้ว คิรากรก็พาอลีนาไปให้ปากคำที่สถานีตำรวจ การสอบปากคำใช้เวลาไม่ถึงสามสิบนาที เพราะอลีนาไม่มีประเด็นอะไรให้ซักถามมากนัก

               “จากข้อมูลทั้งหมดที่คุณให้มา ผมค่อนข้างแน่ใจว่าคนร้ายไม่ได้ตามคุณ ชีวิตคุณปกติสุขมาก แทบไม่มีปัญหากับใครเลย”

               ข้อสรุปของร้อยตำรวจเอกสายฟ้าไม่ได้ทำให้อลีนาสบายใจขึ้นเลยสักนิด เพราะคนที่ตกเป็นเป้าคือคนใกล้ตัวเธอทั้งสิ้น “ถ้างั้นเป้าหมายของมันก็อาจจะเป็นคุณคิมหรือไม่ก็เอยใช่มั้ยคะ”

               “มีความเป็นไปได้ทั้งสองคนครับ ของคุณเอยผมสงสัยในประเด็นชู้สาว ส่วนของคิม ผมสงสัยประเด็นการไล่ที่ ถึงเจ้าตัวจะไม่ยอมรับว่ากำลังมีปัญหาก็เถอะ”

               “คุณคิมน่ะเหรอคะไล่ที่!?” อลีนาไม่คิดว่าผู้ชายอบอุ่นใจดีแบบคิรากรจะทำตัวเป็นนายทุนโหด ไล่ที่ชาวบ้านได้

            “ผมใช้คำพูดผิดไป” สายฟ้าเพิ่งรู้ตัวว่าใช้คำพูดรุนแรงเกินไป “คือที่ตรงนั้นเจ้าของที่ให้ชาวบ้านเช่าอยู่เป็นชุมชนใหญ่ แล้วคิมไปซื้อมาเมื่อปีที่แล้วเพื่อจะสร้างคอมมิวนิตีมอลล์ มีการแจ้งชาวบ้านให้ย้ายออกล่วงหน้า ให้เงินชดเชยตามกฎหมาย แต่ชาวบ้านก็ยังไม่ยอมย้ายออก คิมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้คุณฟังเหรอครับ”

               “ไม่เลยค่ะ”

               “มันคงไม่อยากให้คุณไม่สบายใจ” นายตำรวจหนุ่มบอกอย่างรู้นิสัยเพื่อนรักดีว่าชอบเก็บปัญหาทุกอย่างไว้กับตัวเองคนเดียว “ถ้าคุณเอยกลับจากต่างประเทศเมื่อไหร่ คุณช่วยบอกให้เธอมาให้ปากคำเพิ่มเติมกับผมด้วยนะครับ”

               “ค่ะ ถ้าเอยกลับมาแล้วฉันจะรีบบอกให้มาหาผู้กองทันทีเลย” อลีนารับปากอย่างไม่สบายใจ “ฉันกลับได้แล้วใช่มั้ยคะ”

               “ได้แล้วครับ”

               อลีนาเดินหน้าเครียดออกมาหาคิรากรที่นั่งรออยู่หน้าห้อง “กลับกันได้แล้วค่ะ”

               “มีอะไรหรือเปล่า ทำไมทำหน้าแบบนั้น” ชายหนุ่มลุกจากเก้าอี้ เดินมาใกล้แล้วรวบมือทั้งสองข้างของเธออย่างห่วงใยและให้กำลังใจในคราวเดียวกัน

               “ฉันแค่เป็นห่วงคุณกับเอย”

               “ห่วงผมเรื่องอะไร” เขาแสร้งทำเป็นยิ้มแย้มสร้างบรรยากาศเพื่อให้คนตรงหน้ารู้สึกผ่อนคลายขึ้น แต่ไม่ได้ทำให้อะไรดีขึ้นเลย

               “ผู้กองสายฟ้าบอกฉันแล้วว่าคุณมีปัญหาเรื่องการไล่ที่อยู่”

               “ไอ้ปากสว่าง” คิรากรสบถเสียงเบา “ความจริงเรื่องนี้เป็นปัญหายืดเยื้อมาเป็นเดือนแล้ว แต่ผมก็ไม่คิดว่ามันจะรุนแรงถึงขึ้นต้องตามฆ่ากัน เพราะกลุ่มคนที่ผมมีปัญหาด้วยก็เป็นแค่ชาวบ้าน”

               “คุณไม่คิดว่าจะมีใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เหรอ เพราะถ้ามีแต่ชาวบ้านก็คงยอมรับเงินแล้วย้ายออกไปตั้งนานแล้ว”

               “ผมให้คนสืบอยู่ แต่ยังไม่ได้เรื่องอะไร” เขาบีบกระชับมือเธอเบาๆ แล้วเปลี่ยนหัวข้อสนทนา “วันนี้คุณเข้างานสายหน่อยได้มั้ย”

               “ถ้ามีธุระสำคัญต้องไปทำก็เข้าสายได้ค่ะ”

               “ผมมีธุระสำคัญมากที่ต้องให้คุณไปทำกับผม”

               “ธุระอะไรคะ”

               “เดี๋ยวก็รู้” เขาบอกอย่างมีลับลมคมในแล้วรีบจูงมือเล็กนุ่มนิ่มออกไปขึ้นรถ

               ระหว่างที่นั่งรถมาด้วยกันเกือบชั่วโมง อลีนาหลอกถามมาตลอดทางว่าจะพาไปไหน แต่คิรากรก็ไม่ยอมบอก กระทั่งรถเลี้ยวเข้ามาจอดในลานจอดรถของสถานที่อันเป็นจุดหมายปลายทาง หญิงสาวก็ยังไม่เข้าใจว่าเขาพาเธอมาที่นี่ทำไม

               “สำนักงานเขต?” อลีนาหันไปมองหน้าคนที่เพิ่งดับเครื่องยนต์และกำลังปลดเข็มขัดนิรภัยของตัวเองออกด้วยสีหน้างงๆ “พาฉันมาที่นี่ทำไมคะ”

               “จดทะเบียนสมรส” ชายหนุ่มตอบด้วยรอยยิ้มอบอุ่น ก่อนจะลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูรถด้านที่หญิงสาวนั่งอึ้งอยู่ “ผมอยากจดทะเบียนกับคุณให้ถูกต้องตามกฎหมาย ถ้าผมเป็นอะไรไปทุกอย่างของผมจะได้เป็นของคุณ คุณกับไออุ่นจะได้ไม่ลำบาก”

               “อย่าพูดแบบนี้สิคะ” หญิงสาวปราม สีหน้าไม่สบายใจขณะก้าวลงจากรถ ในสถานการณ์ที่ไม่ปลอดภัยแบบนี้เขายังจะมาพูดเป็นลางไม่ดีอีก

               “อย่าคิดมากสิ ผมแค่ไม่อยากประมาทกับชีวิต”

               และทันใดนั้นเอง ขณะที่คิรากรกำลังจูงมืออลีนาเดินข้ามถนนสายเล็กภายในสำนักงานเขตเพื่อจะข้ามไปยังตัวอาคาร มอเตอร์ไซค์คันเดิมที่ทั้งคู่จำได้แม่นก็ขับพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง ในจังหวะที่รถกำลังจะเคลื่อนผ่านไป คนขับก็ชักปืนออกมาลั่นไกยิงอย่างอุกอาจ ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครรู้ว่าคนร้ายต้องการยิงใครกันแน่ แต่คิรากรก็รวบตัวอลีนามากอดไว้แล้วพลิกตัวหันหลังให้คนร้ายเพื่อรับกระสุนนั้นไว้เอง

               “คุณคิม!!!” อลีนาช็อกตาตั้งเมื่อเห็นเลือดสีแดงเข้มไหลซึมออกมาจากบาดแผลที่ถูกยิง

               “คุณไม่เป็นไรใช่มั้ย” ชายหนุ่มกัดฟันถามด้วยความเป็นห่วงทั้งที่ตัวเองเจ็บจนแทบยืนไม่อยู่

               “ฉันไม่เป็นไรค่ะ” หญิงสาวบอกทั้งน้ำตาแล้วล้มทรุดลงไปกับพื้นพร้อมกับร่างสูงที่เสียเลือดมากจนประคองตัวเองยืนไม่อยู่ “คุณคิม! คุณอย่าเป็นอะไรนะ”

               อลีนานั่งกอดร่างชุ่มเลือดที่หมดสติ ร้องไห้อย่างไม่อายใคร ครู่หนึ่งเจ้าหน้าที่และผู้คนที่มาใช้บริการในสำนักงานเขตก็วิ่งกรูกันออกมาดูเหตุการณ์และเรียกรถพยาบาลให้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่วิ่งตามรถคนร้ายออกไปก็วิ่งกลับมาบอกว่าถ่ายรูปทะเบียนรถคนร้ายไว้ให้แล้ว

               ในวินาทีแห่งความเป็นความตาย หญิงสาวรู้แน่แก่ใจแล้วว่า ผู้ชายคนนี้สำคัญกับเธอมากขนาดไหน