19.3

               “เพื่อความสบายใจของคุณ ผมจะวิดีโอคอลไปหาไออุ่น ให้คุณคุยกับลูกระหว่างนั่งรถกลับบ้านก็ได้” ว่าแล้วก็กดโทรศัพท์เข้าเครื่องของพี่เลี้ยง และให้พี่เลี้ยงตั้งโทรศัพท์ไว้ตรงหน้าลูกสาวที่กำลังรับประทานอาหารกลางวันอยู่

               “ทานอะไรอยู่คะไออุ่น” อลีนาถามด้วยรอยยิ้มโล่งอกเมื่อเห็นไออุ่นมีสีหน้าสดใสเหมือนเคย

               “ข้าวผัดแซมอนกับซุปไก่ค่ะ” เด็กหญิงตอบเสียงใส ไร้วี่แววของการถูกทำร้ายจิตใจโดยสิ้นเชิง

               “อร่อยมั้ยคะ” คุณพ่อถามน้ำเสียงอ่อนโยน

               “อร่อยมากค่า” ไออุ่นตอบก่อนตักเนื้อปลาสีส้มชิ้นใหญ่เข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ จนแก้มป่อง

               “แม่เอิงกับคุณพ่อกำลังกลับไปหาไออุ่นแล้วนะลูก”

               “เย้ แม่เอิงกับคุณพ่อจะกลับมาแล้ว ไออุ่นคิดถึงแม่เอิงกับคุณพ่อมากๆ เลย” เด็กหญิงพูดจาออดอ้อนน่าเอ็นดู

               “แล้วคิดถึง ‘แม่เอย’ มั้ยคะ” เสียงของอันนาดังขึ้น ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินเข้ามาในจอภาพของโทรศัพท์มือถือ เธอยิ้มทักทายพี่สาวและพี่เขย จากนั้นเดินไปกอดไออุ่นจากด้านหลังเก้าอี้ “แม่เอยคิดถึงไออุ่นมากเลยนะ”

               “น้าเอยไม่ใช่แม่ของไออุ่น” เด็กหญิงบอกพลางเบี่ยงตัวออกจากวงแขนที่โอบรัดรอบตัวแน่นจนน่าอึดอัด

               คิรากรตกใจแทบทำโทรศัพท์หลุดมือ “คุณมาทำไม!”

               “เอยปล่อยไออุ่นเดี๋ยวนี้นะ ลูกอึดอัดเห็นมั้ย” อลีนาสั่งเสียงดังอย่างตื่นตระหนก เมื่อเห็นลูกสาวทำหน้าเบ้เหมือนจะร้องไห้

               “ตกใจอะไรกัน” อันนายิ้มเยือกเย็นแล้วหันมาจ้องตาคิรากรผ่านหน้าจอโทรศัพท์ “เรายังมีเรื่องที่คุยกันค้างอยู่นะคุณคิม”

               “เรื่องอะไร” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงกดต่ำอย่างไม่อยากเสวนาด้วย

               “ก็วันที่ฉันไปหาคุณที่โรงพยาบาลไง ฉันบอกว่าจะไปคุยเรื่องไออุ่น แต่ก็ทะเลาะกับพายซะก่อน เลยยังไม่ได้คุย”

               “มีอะไรก็ว่ามา”

               “ฉันขอไออุ่นคืน” อันนาเน้นชัดทุกคำแล้วหันไปหอมแก้มนุ่มทั้งสองข้างของไออุ่นดังฟอด ราวกับรักสุดจิตสุดใจ ทั้งที่ก่อนหน้านี้ประกาศปาวๆ ว่าไม่ต้องการเด็กคนนี้

“อย่าแตะต้องไออุ่น!” คิรากรขบกรามแน่นด้วยความโกรธจัด แต่ก็พยายามระงับอารมณ์ตัวเองไว้เพราะกลัวลูกตกใจ นอกจากเขาจะโกรธอันนาแล้ว เขายังโกรธคนในบ้านอีกด้วยที่ปล่อยให้อันนาและดานิกาเข้าออกบ้านได้ตามใจชอบทั้งที่เขาสั่งไว้แล้วว่าถ้าสองคนนี้มาไม่ให้เข้าบ้านเด็ดขาด

“พี่แก้วพาไออุ่นขึ้นไปข้างบน แล้วตาม รปภ. มาเอาตัวผู้หญิงคนนี้ออกไป”

“ค่ะ” พี่เลี้ยงรับคำแล้วพาเด็กหญิงที่นั่งหน้าเก้อด้วยความตกใจขึ้นไปชั้นบนตามคำสั่งของเจ้านาย

“ทำไมใจร้ายกับ ‘แม่ของลูก’ อย่างนี้ล่ะคะคุณคิม” อันนาพูดกับคิรากรผ่านหน้าจอโทรศัพท์มือถือ

“หยุดอ้างความเป็นแม่ได้แล้วเอย” อลีนาสวนกลับเสียงดังอย่างไม่พอใจ เธอยอมอันนามาตลอด แต่ครั้งนี้เธอยอมไม่ได้ เพราะสิ่งที่น้องสาวของเธอกำลังทำมันเข้าขั้น ‘คุกคาม’ ไออุ่น “กลับไปได้แล้ว แล้วอย่ามาวุ่นวายกับไออุ่นอีก”

“เอาเป็นว่า เอยจะรอให้เอิงกับคุณคิมกลับมาถึงบ้านก่อนก็แล้วกัน แล้วค่อยคุยกันต่อ ระหว่างนี้เอยจะขึ้นไปทำความรู้จักกับ ‘ลูก’ ให้มากกว่านี้ แค่นี้นะ บาย” อันนาโบกมือให้กล้องที่หน้าจอโทรศัพท์มือถืออย่างน่าหมั่นไส้แล้วกดปุ่มตัดสาย

“เอย! อย่ายุ่งกับไออุ่น!!!” อลีนาโกรธจนตัวสั่น ใบหน้าแดงก่ำ มือทั้งสองข้างกำแน่น เธอสาบานกับตัวเองเลยว่า ถ้าอันนาทำให้ไออุ่นเสียน้ำตาแม้แต่หยดเดียว เธอจะไม่ให้อภัยน้องสาวคนนี้อีกแล้ว

เวลาครึ่งชั่วโมงที่ติดอยู่บนถนนนานราวชั่วกัปชั่วกัลป์ ระหว่างทางคนรับใช้โทร. มารายงานคิรากรว่า อันนาไม่ยอมออกจากบ้าน อาละวาดต่อสู้กับ รปภ. และขู่ว่าถ้าแตะต้องตัวเธอ เธอจะแจ้งความข้อหาลวนลาม ดังนั้นเขาจึงขอคุยกับตัวปัญหาด้วยตัวเอง เขาขอร้องให้อันนานั่งรออย่างสงบอยู่ในห้องรับแขก ไม่ให้ขึ้นไปรบกวนไออุ่นที่ชั้นบน เธอรับปาก แต่เขาก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะทำตามที่พูดหรือเปล่า เพราะผู้หญิงคนนี้ไม่เคยมีสัจจะ และไม่มีความน่าเชื่อถือเลยสักนิด

ทันทีที่คนขับรถจอดรถเทียบที่หน้าบ้าน คิรากรก็รีบวิ่งเข้าไปในบ้านด้วยความร้อนใจ เพราะกลัวอันนาจะผิดคำพูดขึ้นไปก่อกวนไออุ่น แต่ก็โล่งอกเมื่อเห็นอันนานั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าจิบน้ำส้มคั้นรออยู่ในห้องรับแขกอย่างสงบ บนพื้นพรมข้างเก้าอี้มีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางอยู่

“กลับมาช้าจัง รถติดเหรอ” อันนาถามพลางวางแก้วน้ำส้มคั้นลงบนโต๊ะเตี้ยอย่างกรีดกราย แล้วลุกขึ้นยืนยิ้มอ่อน

“ขนกระเป๋าเสื้อผ้ามาทำไม” อลีนาถามอย่างไม่ไว้ใจ

“เอยจะมาอยู่ที่นี่”

“ไม่ได้!” คิรากรตอบทันควัน

“ทำไมล่ะ ในเมื่อเอิงยังอยู่ที่นี่ในฐานะแม่ของไออุ่นได้ ฉันเป็นแม่แท้ๆ ของไออุ่น ก็ต้องอยู่ได้เหมือนกัน” อันนาบอกด้วยตรรกะที่ผิดเพี้ยน เพื่อให้ได้ในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เธอไม่เคยสนใจอยู่แล้วว่าจะถูกหรือผิด

“เอิงเป็นภรรยาผม เอิงมีสิทธิ์อยู่ที่นี่ แต่คุณไม่ใช่ คุณไม่มีสิทธิ์” คิรากรกัดกรามแน่นอย่างโกรธจัด ถ้าขืนผู้หญิงคนนี้ยังพูดเอาแต่ได้อีกแค่คำเดียว เขาคงทนไม่ไหว จับเธอโยนออกจากบ้านแน่

“กลับบ้านเดี๋ยวนี้เอย มีอะไรไปคุยกันที่โน่น เอิงไม่อยากให้ไออุ่นลงมาเห็นเราทะเลาะกัน” อลีนาเข้าไปลากแขนน้องสาวออกจากบ้านพลางขอร้องสามี “คุณคิมช่วยยกกระเป๋าของเอยไปใส่ท้ายรถให้หน่อยนะคะ”

คิรากรยกกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ของอันนาไปใส่ท้ายรถของเธอที่จอดอยู่หน้าบ้าน ในขณะที่อลีนาก็พยายามลากอันนาถูลู่ถูกังออกมาจะจับยัดใส่รถด้านที่นั่งข้างคนขับ แต่อันนาก็ฤทธิ์มากไม่ยอมขึ้นรถ

“นี่เอิง! เราเป็นพี่น้องกันนะ ทำไมต้องไล่กันขนาดนี้ด้วย”

“เพราะเป็นพี่น้องกันไง เอิงถึงได้อดทนกับเอยมาตลอด แต่นับจากวันนี้ เอิงจะไม่ยอมเอยอีกแล้ว เอยต้องหัดเป็นผู้ให้บ้าง ไม่ใช่เรียกร้องจะเอาทุกอย่างจากคนอื่นตลอดเวลา หัดรักคนอื่นให้เป็น ไม่ใช่รักแต่ตัวเองแบบนี้!”

“ปากก็บอกว่าเป็นพี่น้องกัน แต่เอิงก็แย่งทุกอย่างไปจากเอย”

“เอิงไปแย่งอะไรเอยตั้งแต่เมื่อไหร่”

“ทุกอย่างที่เอิงมีวันนี้ ลูก สามี รถยุโรปป้ายแดงราคาตั้งหลายล้าน บ้านหลังใหญ่โต ทุกอย่างมันควรเป็นของเอย เอิงต้องคืนทุกอย่างให้เอย”

“คุณเป็นคนโยนทุกอย่างทิ้งเองต่างหาก ถ้าคุณไม่ทิ้งเปรมกับไออุ่นไปตั้งแต่แรก บ้านหลังนี้ก็จะเป็นของคุณกับเปรม คุณจะมีครอบครัวที่อบอุ่น ผมเชื่อว่าเปรมจะเป็นสามีและเป็นพ่อที่ดีที่สุดคนนึง”

อันนายอมรับว่าเปรมอนันต์เป็นผู้ชายที่ดีมาก ถ้าไม่ติดว่าตอนนั้นเธอคิดว่าเขาจน เธอคงไม่ทิ้งเขาไป

อลีนาไม่เข้าใจว่าอะไรที่ทำให้อันนาพูดและแสดงออกเหมือนควบคุมตัวเองไม่ได้แบบนี้ “กลับบ้านเถอะเอย เอิงไปส่ง” หญิงสาวบอกอย่างใจเย็น แล้วจับตัวอันนาดันเข้าไปในรถ แต่น้องสาวเธอสะบัดตัวออก

               “ไม่ต้องส่ง เอยมาเองได้ก็กลับเองได้” อันนาเดินอ้อมไปยังที่นั่งด้านคนขับ กำลังจะก้มตัวเข้าไปนั่งด้านใน แต่แล้วก็ยืดตัวขึ้น แล้วหันมาจ้องหน้าคิรากรด้วยรอยยิ้มร้ายกาจ “ฉันจะบอกความจริงอะไรให้นะคุณคิม”

               “ความจริงอะไร” ชายหนุ่มกัดฟันถามเสียงขุ่น