7.3

รถของคิรากรเคลื่อนออกไปจากบ้านไม่ถึงหนึ่งนาที อันนาก็นั่งแท็กซี่กลับมาที่บ้าน หญิงสาวให้คนขับรถช่วยขนกระเป๋าเดินทางใบใหญ่สองใบกับใบเล็กอีกหนึ่งใบเข้ามาในบ้านแล้วจ่ายเงินค่ามิเตอร์บวกทิปไปอีกเป็นพันอย่างคนกระเป๋าหนัก

“ไปทัวร์ยุโรปทำไมกลับมาเร็วนักล่ะเอย” พ่อแปลกใจ แต่ก็แอบปล่อยมุกตามประสาคนอารมณ์ดี

“กลับมาเร็วอะไรล่ะคะพ่อ เอยไม่ได้ไปแล้ว” อันนาเดินไปกระแทกตัวนั่งที่โซฟาอย่างหัวเสียเต็มที่ แต่ก็เรียกใช้แม่เสียงอ่อนเสียงหวาน “แม่ขา เอยอยากได้น้ำส้มคั้นเย็นๆ จังเลยค่ะ”

“ได้จ้า แม่คั้นใส่ตู้เย็นไว้ตั้งแต่เมื่อเช้า ป่านนี้คงเย็นเฉียบชื่นใจแล้วละ” เสียงแม่ตะโกนตอบกลับมาจากด้านใน ครู่หนึ่งเจ้าตัวก็เดินออกมาพร้อมกับน้ำส้มคั้นแก้วใหญ่ “นี่จ้ะลูกสาวคนสวยของแม่ ดื่มน้ำส้มเย็นๆ ให้สบายใจก่อนนะ”

“แล้วทำไมเอยไม่ไปเที่ยวกับเพื่อนแล้วล่ะ พ่ออุตส่าห์แอบเบิกเงินเก็บออกมาให้ตั้งหลายแสน” พูดแล้วพ่อก็มองซ้ายมองขวาอย่างหวาดระแวงทั้งที่รู้ว่าลูกสาวคนโตออกจากบ้านแล้ว แต่ก็อดกลัวไม่ได้ ถ้าอลีนารู้ว่าพ่อยังไม่เลิกสปอยล์อันนาต้องโวยวายบ้านแตกแน่

“เอยขี้เกียจไปแล้วค่ะ” อันนาไม่ยอมบอกความจริงกับพ่อแม่ว่าที่ทริปล่มกะทันหันเป็นเพราะมาร์ชรู้จากเพื่อนของเธอที่ไปส่งที่สนามบินว่า เธอกำลังจะแต่งงานกับศิวภัทร อันนาพยายามอธิบายแล้วว่ากำลังจะขอยกเลิกการแต่งงานแต่เขาก็ไม่ฟัง เขาโกรธมาก หาว่าเธอหลอกลวงสวมเขาให้เขาและประกาศตัดขาดกับเธอทันที

“เอยอยู่บ้านก็ดีแล้ว จะได้ไปงานแต่งงานของเอิงด้วย” แม่ดีใจที่ครอบครัวจะได้อยู่กันพร้อมหน้าในวันสำคัญ

“เอิงจะแต่งงาน!” อันนาตกใจแทบช็อกที่พี่สาวฝาแฝดผู้บ้างานและไม่เคยชายตาแลผู้ชายคนไหนมาก่อนจะแต่งงานสายฟ้าแลบแบบนี้ “แต่งกับใครคะ!”

“พ่อม่ายลูกติด เห็นว่ามีลูกสาวคนนึง อายุสี่ขวบ ชื่อไออุ่น” แม่ไม่ค่อยปลื้มว่าที่ลูกเขยเท่าไรหลังจากรู้ว่าเขามีตำหนิ “แต่ท่าทางรวยอยู่นะ ขับรถหรูมาเลย แถมยังซื้อของแพงๆ มาฝากพ่อกับแม่ตั้งหลายอย่าง”

อันนาฟังแล้วแอบกลอกตามองบน นึกรู้ทันทีว่าคนที่อลีนากำลังจะแต่งงานด้วยคือ ‘คุณลุง’ ที่รับอุปการะไออุ่นนั่นเอง หญิงสาวอดทึ่งไม่ได้ที่อลีนาทุ่มเททำเพื่อให้หลานมีแม่ถึงขนาดยอมแต่งงานกับคนแก่

“ทำไมคุณไม่บอกความจริงเรื่องไออุ่นกับพ่อแม่ฉัน พวกท่านเป็นตากับยายแท้ๆ ก็มีสิทธิ์รู้เหมือนกันนะ” อลีนาถามขณะอยู่บนรถกับคิรากรตามลำพัง

“ผมอยากให้คนรู้เรื่องนี้น้อยที่สุด”

“คุณบอกฉันเองว่า เราจะปิดบังความจริงกับใครก็ได้ แต่ไม่ควรปิดบังคนในครอบครัว”

ชายหนุ่มที่กำลังขับรถอย่างระมัดระวังเพราะมีบรรดาสิงห์มอเตอร์ไซค์คอยขับเบียดมาตลอดทางหันมายิ้มให้เธออย่างเข้าใจ เป็นธรรมดาที่เธอจะไม่พอใจ ในเมื่อเขาบอกความจริงทุกอย่างกับมารดาของตัวเอง แต่เธอกลับบอกครอบครัวได้แค่ครึ่งเดียว

“อย่าเรียกว่าปิดบังเลย เรียกว่ายังบอกความจริงไม่หมดดีกว่า”

“เจ้าเล่ห์” เธอต่อว่าเสียงเบา แต่เขาก็ได้ยิน และส่งเสียงหัวเราะในลำคอตอบกลับมา

“คุณนี่ใจร้อนเหมือนกันนะ”

“ฉันไม่ได้ใจร้อน ฉันแค่ไม่เข้าใจคุณ”

“ผมต้องบอกพ่อกับแม่คุณอยู่แล้ว แต่ขอเวลานิดนึง เรื่องบางเรื่องต้องค่อยเป็นค่อยไป ส่วนเรื่องที่ผมต้องรีบบอกความจริงกับคุณแม่เรื่องคุณ ผมก็บอกเหตุผลไปแล้วว่าผมไม่อยากให้คุณแม่มองคุณไม่ดี ที่สำคัญ ผมไม่อยากให้มีปัญหาแม่สามีกับลูกสะใภ้” ประโยคสุดท้ายเขาจงใจพูดเพื่อให้เธอหายขุ่นเคือง และก็ได้ผล เธอยิ้ม แต่ไม่รู้ว่ายิ้มเพราะเขิน หรือยิ้มเพราะเข้าใจเหตุผลมากขึ้นแล้วกันแน่

คิรากรพาอลีนามาถึงโรงพยาบาลตอนสองทุ่มกว่า เมื่อทั้งคู่เดินมาถึงหน้าประตูห้องพักผู้ป่วยก็ได้ยินเสียงหัวเราะร่าเริงของไออุ่นดังแว่วออกมา

“ไออุ่นหัวเราะเสียงดังได้ขนาดนี้แสดงว่าอาการดีขึ้นมากแล้วนะคะ” หญิงสาวยิ้มอย่างสบายใจ

“เวลาอยู่กับคุณย่าก็เป็นแบบนี้แหละ คุณย่าตามใจ”

“ไออุ่นโชคดีมากที่มีคุณกับคุณย่าเลี้ยงดู” เพียงแค่คิดว่าถ้าหลานสาวตัวน้อยถูกทิ้งให้เป็นเด็กเร่ร่อนที่นิวยอร์กขอบตาของเธอก็ร้อนผ่าวแล้ว

“ตอนนี้แกก็โชคดีมากขึ้นไปอีกที่มีคุณเป็นแม่” เขาหันมายิ้มอบอุ่นใส่นัยน์ตาคนข้างกายแล้วโอบวงแขนแข็งแกร่งไปรอบเอวเธอ

“เอามือคุณออกไปค่ะ” เธอบอกด้วยน้ำเสียงเยียบเย็นอย่างระวังตัว การถูกจูบแบบไม่ทันตั้งตัวยังทำให้เธอใจสั่นไม่หาย

“ไม่” เขาตอบด้วยรอยยิ้มอย่างถือสิทธิ์ “ผมจะลบทุกร่องรอยที่พอลเคยทำไว้บนตัวคุณ”

“พูดจาน่าเกลียด พี่พอลแค่โอบเอวเพื่อปกป้องฉัน เพราะคืนนั้นหน้าคุณดุ น่ากลัวมาก”

“ผมก็แค่โอบเอวว่าที่เจ้าสาวของตัวเอง ผิดตรงไหน” เขาไหวไหล่อย่างน่าหมั่นไส้ โดยไม่ยอมปล่อยมือแถมยังกอดกระชับแน่นขึ้นกว่าเดิมอีก

“นี่คุณ ทำไมเป็นคนแบบนี้เนี่ย” อลีนาส่ายหน้าอย่างอ่อนใจแล้วแอบบิดที่หลังมือเขาเบาๆ “ปล่อยได้แล้วค่ะ”

คิรากรแกล้งสะดุ้งสุดตัวทั้งที่แรงบิดนั้นทำให้เจ็บน้อยกว่ามดกัดหลายร้อยเท่า “หูยคุณ...แค่นี้ไม่เห็นต้องรุนแรงเลย”

“เลิกล้อเล่นได้แล้วค่ะ ไออุ่นรออยู่” หญิงสาวดุเสียงเข้มแล้วเปิดประตูเดินนำเข้าไปก่อนแล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเห็นหญิงสาวอายุรุ่นราวคราวเดียวกับเธอนั่งเล่นตุ๊กตาเจ้าหญิงอยู่กับไออุ่นอย่างสนิทสนม และสิ่งที่ทำให้อลีนาประหลาดใจมากกว่านั้นก็คือ คำพูดที่ผู้หญิงคนนั้นกล่าวทักทายเมื่อเงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอ

“เอย...”

ก่อนที่ผู้ใหญ่จะทันได้แก้ไขความเข้าใจผิดกัน เด็กหญิงตัวน้อยก็ยิ้มร่าพร้อมอ้าแขนเรียกร้องอ้อมกอดจากแม่

“แม่เอิงขา แม่เอิงมาหาไออุ่นแล้ว”

“แม่เอิงมาแล้วค่ะ” อลีนาเดินเข้าไปสวมกอดเด็กหญิงที่นั่งอยู่กลางเตียงแล้วหอมแก้มทั้งสองข้างของเธออย่างรักใคร่ “ไออุ่นงอแงกับคุณย่าหรือเปล่าคะ”

“ไม่งอแงค่า ไออุ่นไม่ดื้อ ไม่ซนด้วย”

เสียงตอบเจื้อยแจ้วของเด็กหญิงทำให้คุณย่าของเธอยิ้มด้วยความเอ็นดูก่อนจะหันมาต่อว่าว่าที่ลูกสะใภ้ด้วยสีหน้าเย็นชา “มัวทำอะไรอยู่ ทำไมมาเอาป่านนี้ ไออุ่นบ่นหาเธอจนเกือบจะร้องไห้ ดีที่หนูพายมาเล่นด้วย ไม่งั้นคงร้องไห้จนเอาไม่อยู่”

“เอิงขอโทษค่ะ” อลีนายกมือไหว้ศรียุดาแล้วหันไปยิ้มทักทายหญิงสาวรูปร่างปราดเปรียวแต่งตัวเปรี้ยวจี๊ดที่เพิ่งรู้ว่าชื่อ ‘พาย’

“คุณไม่ใช่เอยเหรอ” พายหรือดานิกาถามด้วยสีหน้างุนงง “แต่หน้าเหมือนมากเลย”

“แม่เอิงเป็นแม่ของไออุ่นค่ะน้าพาย” เด็กหญิงบอกอย่างภาคภูมิใจที่มีแม่เป็นของตัวเองเหมือนเพื่อนๆ แล้ว

ดานิกางงหนักยิ่งกว่าเดิมและทำท่าจะซักต่อ แต่คิรากรพูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน

“พาย เดี๋ยวพี่อธิบายทุกอย่างให้ฟังเอง”

อลีนาสะดุดหูกับการแทนตัวเองว่า ‘พี่’ ของคิรากร เขากับผู้หญิงคนนี้น่าจะสนิทกันมากทีเดียว