19.2

               คนเป็นพ่อแม่ระบายลมหายใจอย่างโล่งอก คิรากรบอกตัวเองเลยว่า ถ้าคราวนี้ดานิกาทำร้ายไออุ่นจริงๆ เขาจะจัดการขั้นเด็ดขาด ถ้าคิดว่าครั้งก่อนเขาใจร้าย ครั้งนี้เขาจะร้ายกว่านั้นอีกหลายร้อยเท่า โทษฐานที่เธอใจดำกับเด็กที่เห็นมาตั้งแต่แรกคลอดได้ลงคอ

               “พายขอโทษนะคะพี่คิม ที่ทำลายความเป็นพี่น้องของเรา” ดานิกาบอกน้ำตาซึม แล้วหันไปพูดกับอลีนา “ฉันขอโทษนะคะคุณเอิง และอยากบอกว่าฉันอิจฉาคุณมากที่ได้แต่งงานกับพี่คิม ผู้ชายคนนี้เป็นสามีที่รักคุณมาก และเป็นพ่อที่ดีที่สุดในโลก พวกคุณเป็นครอบครัวที่น่ารักมากจริงๆ”

               “ถ้าพายรู้ตัวว่าผิด พี่ก็จะยกโทษให้ พี่สอนลูกให้รู้จักให้อภัย พี่ก็ต้องทำให้ได้เหมือนกัน แต่พี่คงต้องบอกตามตรงว่าเราคงกลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมไม่ได้แล้ว”

               “พายเข้าใจค่ะ แค่พี่คิมยกโทษให้พาย พายก็ดีใจมากแล้ว”

               ดานิกาบอกลาสองสามีภรรยาแล้วจากมาอย่างคนพ่ายแพ้ หญิงสาวลงมาที่ชั้นล็อบบี กวาดตามองหาศิวภัทร ตั้งใจจะบอกลา แต่เห็นเขาเดินตามตอแยสาวหมวยหน้าตาน่ารักคนหนึ่งอยู่ จึงตัดสินใจเดินจากไปอย่างเงียบเชียบ

“คุณนิ้ง คุณจะหยุดเดินแล้วยืนคุยกับผมดีๆ สักห้านาทีได้มั้ย” ศิวภัทรบอกพลางคว้าต้นแขนของนีรชาที่แกล้งให้เขาเดินตามรอบไลน์บุฟเฟต์เกือบสิบรอบให้หยุดเดิน

สาวหน้าหมวยกลั้นขำก่อนหันมาพูดหน้านิ่ง “อ้าว คุณเดินตามฉันอยู่เหรอ ฉันก็นึกว่าคุณเดินเลือกอาหาร”

“ผมรู้ว่าคุณรู้ว่าผมเดินตามคุณอยู่ แล้วคุณก็รู้ด้วยว่าผมต้องการอะไรจากคุณ” ผู้บริหารหนุ่มบอกสีหน้าเหนื่อยใจกับความยียวนกวนประสาท ถ้าไม่ติดว่าเธอเป็นคนเขียนบทที่ ‘เชื่อมือ’ ได้ และต้องการทำเพื่อกู้วิกฤติของสถานีโทรทัศน์ เขาคงไม่มาเสียเวลาทำอะไรแบบนี้

“ฉันขอบอกคุณเป็นครั้งที่ร้อยเก้าสิบเก้าว่า ฉันยังรับงานตอนนี้ไม่ได้”

“ผมให้คุณเที่ยวด้วยทำงานด้วยก็ได้ แค่คุณมีบทส่งผมวีกละสองตอน ผมโอเค”

“จริงๆ ฉันก็ไม่ได้อยากไปเที่ยวรอบโลกอย่างที่บอกคุณตอนแรกหรอก แต่ฉันมีปัญหาส่วนตัวนิดหน่อย ยังไม่มีสมาธิทำงาน” นีรชายอมบอกความจริง เพราะเหนื่อยจะปฏิเสธเขาและผู้จัดแล้ว

“คุณมีปัญหาอะไร เป็นหนี้?” ศิวภัทรเดา

“ไม่ใช่”

“ป่วยเป็นโรคร้าย ระยะสุดท้าย จะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน”

“น้ำเน่า”

“ถ้างั้นมีปัญหาอะไร”

“ฉันกำลังจะหนีออกจากบ้าน”

“หนีออกจากบ้าน!” ศิวภัทรประหลาดใจ “อายุขนาดคุณนี่ยังมีปัญหากับพ่อแม่อยู่อีกเหรอ”

“ฉันเพิ่งจะอายุยี่สิบสี่!!!” นีรชาย่นจมูกใส่แบบเด็กสาวตัวแสบ “ถ้าคุยกันไม่รู้เรื่อง อายุเท่าไหร่ก็มีปัญหากับพ่อแม่ได้ป้ะ”

“แต่การหนีออกจากบ้านไม่ใช่วิธีแก้ปัญหาที่ถูกต้อง ผมไม่เห็นด้วย” ศิวภัทรที่มีอายุมากกว่าหลายปีเตือนสติ “คนในครอบครัวเดียวกัน มีอะไรก็เปิดอกคุยกันดีกว่า อย่าทำตัวเป็นเด็กมีปัญหาเลย”

“คุณไม่ใช่ฉันก็พูดได้สิ”

“งั้นผมช่วยพูดกับพ่อแม่คุณให้มั้ยล่ะ ถ้าผมแก้ปัญหาให้คุณได้ คุณต้องมาทำงานให้ผม”

นีรชาครุ่นคิดนิดหนึ่งก่อนตอบ “เป็นดีลที่น่าสนใจ แต่ฉันมีเวลาให้คุณแค่สองเดือนนะ ปัญหาของฉันมันค่อนข้างวิกฤติ”

“ไม่ว่าปัญหาของคุณจะหนักแค่ไหน ผมก็ต้องช่วยให้ได้”

“แมนเว่อร์” นีรชาชื่นชมกึ่งประชด

“ผมไม่ได้ทำเพื่อคุณ ผมแค่อยากได้งานจากคุณ” ศิวภัทรบอกหน้าตาย

“คุณมั่นใจขนาดนั้นเลยเหรอว่า บทของฉันจะทำให้ละครของคุณประสบความสำเร็จได้”

“ผลงานที่ผ่านมาของคุณการันตีความสำเร็จได้ทุกเรื่อง อีกอย่างเรื่องนี้ก็เป็นการรวมตัวกันของคนทำงานที่ทุกคนยกย่องให้เป็น ‘ดรีมทีม’ คือคุณ ที่เป็นคนเขียนบท คุณสายขิม ผู้จัดมือทอง ผู้กำกับมือรางวัล แล้วก็นักแสดงที่เป็นซุป’ตาร์คู่จิ้นอันดับหนึ่งของช่อง”

“อย่ามั่นใจขนาดนั้นเลย อะไรก็เกิดขึ้นได้” นีรชามักจะมองโลกตามความเป็นจริงเสมอ และไม่เคยคาดหวังสูงเกินตัว เพราะกลัวผิดหวังแล้วจะเจ็บหนัก

“เอาเป็นว่า พวกเราทุกคนจะทำงานของตัวเองให้เต็มที่ ไม่ว่าผลมันจะออกมาเป็นยังไง ผมในฐานะผู้บริหาร ผมพร้อมยอมรับ ตกลงมั้ย”

“ก็แฟร์ดี” นีรชาเริ่มรู้สึกดีกับศิวภัทรมากขึ้น เมื่อก่อนเธอมักจะได้ยินข่าวความเจ้าชู้ของเขาจากสื่อต่างๆ จนไม่อยากเข้าใกล้ ไม่อยากเสวนาด้วย โดยเฉพาะประโยคหนึ่งในบทสัมภาษณ์ที่เคยอ่านเจอในนิตยสาร VOW MAGAZINE

‘เจ้าสาวในสเปกของคุณพอลต้องเป็นผู้หญิงแบบไหน’

‘เจ้าสาวในสเปกของผมต้องเป็นผู้หญิงแบบไหนน่ะเหรอ ตอบสั้นๆ เลยว่า ต้องแซ่บสะท้านทรวง’

คำตอบนี้ทำให้อดคิดไม่ได้ว่า เจ้าสาวของเขาจะต้องทำงานหนักตั้งแต่คืนเข้าหอแน่นอน!

              

หลังจากลาศิวภัทรเรียบร้อยแล้ว อลีนากับคิรากรก็รีบเดินไปขึ้นรถที่คนขับรถนำมาจอดรอที่หน้าอาคารด้วยความร้อนใจ

               “กลับบ้าน” คิรากรออกคำสั่งหลังจากขึ้นไปนั่งที่เบาะหลังเคียงคู่กับอลีนาเรียบร้อยแล้ว เขาจับมือข้างหนึ่งของภรรยามากุมไว้ด้วยมือทั้งสองข้างหลังจากรถเคลื่อนตัวออกสู่ถนนใหญ่ได้สักพัก “ผมโทร. ถามพี่แก้วแล้ว ไออุ่นโอเค พายไม่ได้ทำอะไรไออุ่น”

               “แต่ฉันรู้สึกไม่สบายใจยังไงก็ไม่รู้”

               “ไม่มีอะไรหรอกน่า อย่าคิดมาก” ชายหนุ่มโอบไหล่เล็กแล้วรั้งร่างบอบบางเข้ามาแนบอกเพื่อปลอบโยน เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดขึ้นอีกครั้ง

               “ที่คุณพูดกับพายเมื่อกี้นี้ ทำให้ผมรู้สึกดีมากนะ ผมคิดไม่ผิดจริงๆ ที่เลือกคุณมาเป็นแม่ของลูก และเป็นภรรยาของผม”

               “ฉันพูดอะไรเหรอ” อลีนาที่พิงซบอยู่กับบ่ากว้างช้อนสายตาขึ้นถาม

“ที่คุณบอกว่าจะไม่ทิ้งไออุ่นกับผมไปไง พูดแล้วห้ามคืนคำนะ”

               “อันนี้ก็ขึ้นอยู่กับความประพฤติของคุณ” เธอพูดกระเซ้า

               “ผมรักคุณคนเดียวแน่นอนอยู่แล้ว” คิรากรพูดพลางเอียงหน้าจูบหน้าผากโค้งมน

               “นี่คุณ อายลุงเปี๊ยกบ้างสิ” เธอหมายถึงคนขับรถที่กำลังนั่งตัวเกร็ง แต่กลั้นยิ้มให้แก่ความน่ารักของเจ้านายทั้งสองอยู่ “แล้วตอนนี้ฉันก็ห่วงลูกจะแย่อยู่แล้ว คุณยังมีกะจิตกะใจมาทำอะไรแบบนี้อีก”