20.2

คิรากรตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ ในขณะที่ภรรยาและลูกสาวยังหลับสนิทอยู่บนเตียงเดียวกันภายในห้องนอนเด็กที่ตกแต่งสไตล์เจ้าหญิงดิสนีย์ คิดแล้วชายหนุ่มก็อยากให้โลกนี้เป็นเหมือนเทพนิยาย ที่เจ้าหญิงและเจ้าชายแต่งงานและอยู่ด้วยกันอย่างมีความสุขตราบนานเท่านาน แต่ความเป็นจริงไม่ได้สวยงามอย่างในฝัน เพราะมี ‘แม่มดใจร้าย’ อย่างอันนานอนอยู่ในห้องข้างๆ

               “คุณพ่อ” ไออุ่นดีใจเมื่อลืมตาตื่นขึ้นมาเห็นพ่อนอนอยู่ข้างๆ

               “ชู่” คิรากรแตะปลายนิ้วลงบนริมฝีปากเล็กจิ้มลิ้มของลูกสาว “อย่าเสียงดังค่ะ แม่เอิงยังไม่ตื่น”

               เด็กหญิงหันไปมองคุณแม่ที่นอนหลับตาอยู่อีกด้านแล้วหันกลับมาพูดกับคุณพ่อเสียงเบา สีหน้าทะเล้นน่ารัก “แม่เอิงตื่นสาย”

               “เมื่อคืนแม่เอิงนอนดึก ให้แม่เอิงนอนต่ออีกหน่อยเนอะ ส่วนเราสองคนลงไปทำอาหารเช้ารอแม่เอิงกันดีกว่า” คุณพ่อซุบซิบกับลูกสาว “เราทำอะไรให้แม่เอิงทานดีคะ”

               “ไข่ตุ๋นเด้งดึ๋งค่ะ” เด็กหญิงรีบบอกเมนูโปรดด้วยน้ำเสียงสดใสไม่เหมือนคนเพิ่งตื่นนอน

               “โอเค งั้นเราก็ไปกันเลย วันนี้คุณพ่อจะสอนไออุ่นทำไข่ตุ๋นเด้งดึ๋งให้แม่เอิงทาน”

               คิรากรกับไออุ่นย่องลงจากเตียงอย่างแผ่วเบาที่สุด แต่ทันใดนั้น เสียงของอลีนาก็ดังขึ้น

               “จะแอบไปทำอะไรสนุกๆ กันแค่สองคนเองเหรอ”

               สองพ่อลูกชะงักกึกแล้วหันมามองคนที่นอนยิ้มอยู่บนเตียง

               “ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่” คิรากรถาม

               “ตื่นตั้งนานแล้วค่ะ แต่อยากแอบฟังพ่อลูกคุยกัน” อลีนาตอบพลางลุกออกจากเตียงมาหอมแก้มกลมนุ่มของลูกสาวตัวน้อย “กู๊ดมอร์นิงค่ะเด็กดี”

               “ไม่มอร์นิงคิสผมด้วยเหรอ” ชายหนุ่มแกล้งเอียงแก้มรอ เขารู้ว่าเธอคงไม่ทำต่อหน้าลูก แต่ผิดคาด เธอจุ๊บที่แก้มเขาเบาๆ อย่างน่ารักหนึ่งครั้งอย่างว่าง่าย

               เขาคิดว่ากิริยาที่เธอทำไม่ได้ดูไม่เหมาะสมที่จะทำต่อหน้าเด็ก มันคือการแสดงความรักของคนในครอบครัว เพราะเธอจุ๊บเขาแบบเดียวกับที่จุ๊บไออุ่น  

               “ไปทำไข่ตุ๋นเด้งดึ๋งกันดีกว่าค่ะไออุ่น” อลีนาจูงมือลูกสาวเดินออกจากห้องนอนพลางคุยกันไปตลอดทาง “คุณพ่อสัญญาว่าจะสอนแม่เอิงทำตั้งหลายครั้งแล้ว ไม่ยอมสอนสักที”

               “กำลังจะสอนให้แล้วนี่ไง แต่สอนแล้วต้องให้รางวัลผมด้วยนะ” คิรากรยิ้มกรุ้มกริ่ม แววตาเป็นประกายบ่งบอกชัดเจนว่ารางวัลที่เขาต้องการคืออะไร

               “คุณพ่ออยากได้รางวัลอะไรคะ” ไออุ่นอยากรู้

               “คุณพ่ออยากได้...” คิรากรแกล้งเว้นจังหวะคิดนิดหนึ่งให้ลูกสาวลุ้น “...อยากได้น้องให้ไออุ่น ไออุ่นอยากได้น้องมั้ยลูก”

               “อยากได้ค่ะ” เด็กหญิงตอบสีหน้ายิ้มแย้ม ปมเรื่อง ‘พ่อแม่จะไม่รักถ้ามีน้อง’ ที่ดานิกาเคยสร้างไว้หายไปจากความรู้สึกหมดแล้ว

               “พูดจริงหรือพูดเล่นคะ” อลีนาถามสามี

               “พูดจริง” คิรากรตอบจริงจังกว่าทุกครั้ง แล้วโน้มตัวมากระซิบที่ข้างหูภรรยา “แล้วทุกครั้งที่ทำ ผมก็ตั้งใจทำมากด้วย”

               “นี่คุณ! พูดอะไร เดี๋ยวลูกได้ยิน” หญิงสาวต่อว่าเสียงเบา ใบหน้าร้อนผ่าว

“ไข่ตุ๋นสูตรของคุณพ่อง่ายมาก เพียงแค่เรามี...” คิรากรเว้นจังหวะพร้อมมองหน้าลูกสาวเป็นเชิงถาม ต้องมีอะไรบ้าง

               “ไข่ไก่ค่ะ” ไออุ่นตอบเสียงใส แล้ววิ่งไปเปิดตู้เย็นหยิบไข่ไก่ซึ่งเป็นวัตถุดิบหลักในการทำไข่ตุ๋นออกมาหนึ่งแผง

               อลีนาหยิบถ้วย ชาม และอุปกรณ์ต่างๆ จากในตู้มาวางให้บนโต๊ะเตรียมอาหารกลางห้องครัว ซึ่งสองพ่อลูกยืนอยู่ “วันนี้เรามีแขกด้วยนะคะไออุ่น ต้องทำหลายถ้วยหน่อย”

               “ใครเหรอคะ”

               “คุณตา คุณยาย แล้วก็...” อลีนาไม่แน่ใจว่าถ้าบอกชื่อแขกคนสุดท้ายออกไปแล้วไออุ่นจะมีปฏิกิริยาอย่างไร “น้าเอยค่ะ”

               คิรากรเห็นไออุ่นทำหน้ามุ่ยเมื่อได้ยินชื่ออันนาจึงพูดขึ้น “ไออุ่นอยากทำไข่ตุ๋นให้น้าเอยทานมั้ยลูก ถ้าหนูไม่อยากทำ คุณพ่อไม่บังคับ ให้น้าเอยทานข้าวต้มกุ้งที่ป้าแม่บ้านทำไว้ก็ได้”

               ไออุ่นใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นานราวครึ่งนาที พ่อกับแม่ลุ้น คาดเดาไม่ออกว่าลูกสาวจะตอบว่าอย่างไร และแน่นอนว่าคำตอบนี้จะบอกแทนความรู้สึกที่เด็กหญิงมีต่ออันนาได้เป็นอย่างดี

               “ไออุ่นทำให้น้าเอยทานด้วยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวน้าเอยเสียใจ”

“ไออุ่นไม่กลัวน้าเอยแล้วเหรอคะ” อลีนาถามลูกสาวตัวน้อย

               “ถ้าทุกคนได้ทานไข่ตุ๋นของไออุ่น แต่น้าเอยไม่ได้ทานก็น่าสงสาร”

               คำตอบที่จริงใจจากเด็กไร้เดียงสาทำให้อลีนาและคิรากรยิ้มให้กันอย่างสบายใจ และมันก็ทำให้อันนาที่แอบมองสามคนพ่อ แม่ ลูกช่วยกันทำอาหารอยู่ที่กรอบประตูห้องครัวด้วยความหมั่นไส้หยุดชะงักอยู่ตรงนั้น

               เป็นครั้งแรกที่อันนามองหน้า ‘ลูก’ อย่างชัดเต็มตา เด็กหญิงวัยสี่ขวบหน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม แก้มป่องเนียนใส ดวงตากลมโตสีน้ำตาลเข้มสุกใสยิ่งกว่าดวงดาวที่ส่องประกายยามค่ำคืน

               ในขณะที่ ‘คุณลุง’ ที่รับหน้าที่เป็นคุณพ่อมาตลอดก็หล่อสมาร์ต แถมยังเป็นแฟมิลีแมนที่อบอุ่นมากอีกต่างหาก ยิ่งคิดอันนาก็ยิ่งร้อนรุ่มในอก เธอรู้สึกว่าตัวเองพลาดมากที่ไม่ยอมรับเป็นแม่ไออุ่นตั้งแต่แรก ไม่อย่างนั้น คนที่จะได้ยืนอยู่ข้างคิรากรจะต้องเป็นเธอ ไม่ใช่อลีนา

               อันนาล้มเลิกความคิดที่จะเข้าไปก่อกวนความสงบของครอบครัวที่น่าอิจฉา หากเธอยังทำตัวเป็นนางร้ายเกรดต่ำ คิรากรก็มีแต่จะเกลียดเธอมากขึ้น เธอต้องเปลี่ยนแผนมาเข้าทางไออุ่น ถ้าไออุ่นรักเธอ คิรากรก็น่าจะรู้สึกดีกับเธอด้วย

               เมื่อคิดได้ดังนั้น อันนาจึงเดินกลับขึ้นข้างบนอย่างเงียบเชียบ เพื่อเตรียมตัวพลิกโฉมใหม่

               “ถ้างั้นเราก็มาเริ่มกันเลยดีกว่าเนอะ” คิรากรบอกอย่างกระตือรือร้น ปลุกความสดใสให้ห้องครัวขนาดใหญ่อีกครั้ง “วันนี้เรามีแขกสามคน รวมกับเราสามคนด้วย ถ้าทุกคนได้ทานไข่คนละหนึ่งฟอง เราต้องใช้ไข่ทั้งหมดกี่ฟองคะไออุ่น”

               เด็กหญิงยกมือทั้งสองข้างขึ้นมานับนิ้วแล้วตอบอย่างมั่นใจ “หกค่า”

               “เก่งมาก” คุณพ่อลูบศีรษะเล็กของลูกสาวด้วยความเอ็นดู จากนั้นหันไปบอกภรรยา “คุณช่วยตอกไข่ใส่ชามให้ลูกหน่อยนะ เดี๋ยวผมสอนแกตีเอง”

               “ได้เลยค่ะ” อลีนาตอบรับแล้วจัดการตอกไข่ใส่ชามแก้วใบใหญ่ ทันทีที่เปลือกไข่กระทบขอบชามแล้วแตกออก กลิ่นคาวคลุ้งของไข่ไก่สดก็ลอยขึ้นกระทบปลายจมูก ทำให้รู้สึกพะอืดพะอมอย่างบอกไม่ถูก “คุณคิม ไข่เสียหรือเปล่าคะ ทำไมกลิ่นไม่ค่อยดีเลย”

               คิรากรยกชามไข่ที่ตอกแล้วไปดม “ไม่เสียนะ กลิ่นแบบนี้ไข่สดมากด้วย”

               อลีนาพยักหน้ารับแล้วตอกไข่ใบที่สองใส่ชาม ก็ยังได้กลิ่นเหมือนเดิม จนกระทั่งใบที่สามก็เหม็นจนแทบจะอาเจียน จึงทิ้งไข่ทั้งเปลือกลงชามแล้ววิ่งเข้าห้องน้ำ