20.3

               “แม่เอิงเป็นอะไรคะคุณพ่อ”

               “ไม่รู้เหมือนกันค่ะ” คิรากรเรียกหาพี่เลี้ยงให้มาอยู่เป็นเพื่อนไออุ่น ก่อนจะรีบวิ่งตามเข้าไปดูอลีนาในห้องน้ำ

“คุณแพ้ท้องเหรอเอิง” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจ พลางลูบหลังให้ภรรยาที่กำลังก้มหน้าบ้วนปากอยู่ที่อ่างล้างหน้า

               “การอาเจียนมันเป็นไปได้หลายอย่าง ไม่ใช่ว่าต้องท้องอย่างเดียวนะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นให้เขาใช้กระดาษทิชชูซับน้ำที่บริเวณรอบริมฝีปากให้ แล้วเอนตัวซบอกกว้างของสามี “ฉันอาจจะเพลียเพราะนอนน้อย แล้วช่วงนี้ก็มีแต่เรื่องเครียดๆ ด้วย”

               “ผมว่าคุณท้อง”

               “มั่นใจขนาดนั้นเชียว” อลีนายิ้มขำคนที่อยากมีลูกมาก

               “ปกติคุณไม่เหม็นไข่ดิบ” เขาตั้งข้อสันนิษฐาน “เดือนนี้ประจำเดือนคุณก็ยังไม่มา”

               “คุณรู้ได้ยังไง” หญิงสาวดันตัวเองออกจากอ้อมกอดอบอุ่นแล้วมองสบตาเขาด้วยความประหลาดใจ เขาชักจะฉลาดและรู้ทันทุกเรื่องมากเกินไป

               “ผมทำเกือบทุกวัน ทำไมผมจะไม่รู้” เขาพูดพลางรั้งร่างบางเข้ามาแนบชิดกับลำตัวแล้วกักเธอไว้ด้วยวงแขนทั้งสองข้าง “เช้านี้ผมต้องพาพ่อแม่คุณไปดูบ้าน แล้วก็ไปคุยกับตำรวจ ตอนบ่ายผมกลับมาพาไปหาหมอนะ จะได้ตรวจให้แน่ใจ”

               “ฉันไปเองก็ได้ค่ะ เดี๋ยวต้องออกไปส่งไออุ่นเรียนบัลเลต์ ส่งเสร็จแวบไปหาหมอแป๊บนึง แล้วค่อยกลับมารับลูกก็ทัน”

               คิรากรครุ่นคิด เป็นห่วงภรรยา “ผมเปลี่ยนแผนพาคุณไปหาหมอก่อนดีกว่า แล้วค่อยกลับมาพาพ่อกับแม่คุณไปดูบ้านทีหลัง”

               “อย่าเลยค่ะ พ่อกับแม่คงร้อนใจ อยากไปดูความเสียหายของบ้านเร็วๆ”

               “งั้นให้คนขับรถขับรถให้ ผมไม่อยากให้คุณขับรถเอง”

               “ถ้าฉันบอกว่าไม่ คุณก็คงจะไม่ยอมใช่มั้ยคะ” อลีนายิ้มรู้ทันสามี “เพื่อความสบายใจของคุณ ฉันจะไม่ขับรถเอง”

               “น่ารักมาก” คิรากรจูบแผ่วเบาที่หน้าผากโค้งมน ก่อนจะย่อตัวลงนั่งคุกเข่ากับพื้นแล้วแนบแก้มเข้ากับหน้าท้องของภรรยา

               “ทำอะไรคะ” หญิงสาวก้มหน้าถามด้วยรอยยิ้ม

               “ทักทายลูก”

               “ยังไม่รู้เลยว่าท้องหรือไม่ท้อง ระวังดีใจเก้อนะคะ” แม้ว่าตัวเธอจะแน่ใจมากกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ว่าน่าจะท้อง แต่ก็อยากตรวจให้แน่ใจก่อน

               “ผมมั่นใจว่าลูกนอนอยู่ในท้องคุณแล้ว แต่ถ้าลูกยังไม่มา คืนนี้ผมจะตั้งใจทำใหม่”

               อลีนายิ้มขำคนที่หาเรื่องทำได้ตลอดเวลา ตั้งแต่ยอมเขาครั้งแรก หลังจากนั้นก็แทบไม่มีคืนไหนเลยที่เธอจะได้นอนอย่างสงบ

               “ผมสั่งคนทำความสะอาดคอนโดของผมเอาไว้ให้พ่อ แม่ แล้วก็น้องสาวคุณแล้วนะ เป็นคอนโดสองชั้น มีสามห้องนอน ห้องนั่งเล่น ห้องครัวพร้อม บ่ายนี้ย้ายเข้าไปอยู่ได้เลย” คิรากรบอกพลางลุกขึ้นแล้วประคองอลีนากลับไปที่ห้องครัวซึ่งมีไออุ่นรอทำไข่ตุ๋นอยู่ “คุณคงไม่คิดว่าผมไล่ครอบครัวคุณหรอกนะ บ้านคุณคงต้องซ่อมอีกอย่างน้อยก็สองเดือน ผมไม่สะดวกให้เอยอยู่ที่นี่จริงๆ”

               “ฉันเข้าใจค่ะ เพราะฉันเองก็ไม่อยากให้เอยอยู่ใกล้คุณกับไออุ่นเหมือนกัน แต่ถ้าจะบอกให้เอยไปอยู่คอนโดคนเดียว เอยก็คงจะไม่ยอม”

               “หวังว่าพ่อกับแม่คุณจะเข้าใจผมนะ” คิรากรพูดอย่างเหนื่อยใจ

ที่โต๊ะอาหารเช้า ไข่ตุ๋นฝีมือไออุ่นที่คิรากรเป็นคนสอนทำทุกขั้นตอนก็พร้อมเสิร์ฟให้ทุกคน

               “ไออุ่นทำเองนะคะคุณตาคุณยาย” เด็กหญิงบอกผู้สูงวัยทั้งสองคนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงกันข้ามของโต๊ะอาหารสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดแปดที่นั่ง โดยมีหญิงสาวอีกคนที่ไออุ่นไม่กล้าสบตานั่งอยู่ถัดไป

               “แล้วมีของ ‘แม่เอย’ เอ๊ย...น้าเอยมั้ยคะ” อันนาถามเสียงอ่อนเสียงหวาน ใบหน้ายิ้มแย้มราวกับเป็นนางฟ้าใจดี

               “มีค่ะ ไออุ่นทำเผื่อน้าเอยด้วย” เด็กหญิงตอบเสียงแผ่ว เลี่ยงที่จะสบตา

               คิรากรเห็นลูกอึดอัดจึงพูดขึ้น “ไออุ่นรีบทานนะคะ เดี๋ยวต้องออกไปเรียนบัลเลต์ แต่วันนี้คุณพ่อไปส่งไม่ได้นะ ต้องพาคุณตาคุณยายไปทำธุระ หนูไปกับแม่เอิงสองคนนะ ให้ลุงเปี๊ยกขับรถให้ วันนี้แม่เอิงไม่ค่อยสบาย”

               “เอิงเป็นอะไรเหรอลูก” พรกมลถาม

               “สงสัยว่าจะท้องครับ” คิรากรชิงตอบแทนภรรยาด้วยความยินดีออกนอกหน้า

               “เอิงท้องแล้วเหรอลูก” สันติตื่นเต้น

               “แค่สงสัยว่าจะท้องค่ะพ่อ”

               ในขณะที่ทุกคนรวมถึงไออุ่นตื่นเต้นดีใจกับข่าวดีของอลีนา อันนากลับรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะมีความสำคัญต่อคนรอบข้างน้อยลง ดังจะเห็นได้จากพ่อที่ตักกุ้งจากชามข้าวต้มของตัวเองใส่ชามให้อลีนา ส่วนแม่รีบไปคั้นน้ำส้มสดๆ มาให้ลูกสาวคนโตอย่างเอาใจ ส่วนคิรากรก็ประคบประหงมภรรยาจนน่าหมั่นไส้

               “เออนี่คุณคิม วันนี้พ่อ แม่ แล้วก็เอยจะย้ายออกจากที่นี่นะ” สันติพูดขึ้น

               อันนาหันขวับไปมองหน้าพ่ออย่างประหลาดใจ “จะไปอยู่ที่ไหนคะพ่อ ทำไมเอยไม่เห็นรู้เรื่อง”

               “พ่อก็กำลังบอกอยู่นี่ไง พ่อกับแม่คุยกันแล้วว่าเกรงใจคุณคิมกับเอิง แล้วอีกอย่างไออุ่นก็ไม่สนิทกับเอยเท่าไหร่ พ่อไม่อยากให้หลานอึดอัด”

               สันติบอกตามตรง จากที่เห็นท่าทีของไออุ่นที่โต๊ะอาหารเช้านี้ก็พอมองออก บ้านควรเป็นสถานที่แห่งความสุข ความอบอุ่น อยู่แล้วสบายใจและรู้สึกปลอดภัย ไม่ใช่ต้องอยู่อย่างอึดอัดหวาดระแวง

               “แม่โทร. ถามเพื่อนแล้ว เขามีคอนโดปล่อยเช่าว่างอยู่ อาจจะเล็กหน่อย แต่เราก็อยู่แค่ชั่วคราว เอยทนเอาหน่อยก็แล้วกันนะ” พรกมลบอก

               คิรากรแอบระบายลมหายใจโล่งอกที่พ่อกับแม่ของอลีนามีความคิดตรงกันกับเขา และเขาก็แน่ใจว่า ตอนนี้พ่อกับแม่คงจะพอรู้แล้วว่าอันนาไม่ปลอดภัยสำหรับไออุ่นและอลีนา ถึงได้พยายามจะจับแยกให้อยู่ห่างกัน

               “พ่อกับแม่ไปอยู่คอนโดผมดีกว่าครับ จะได้ไม่ต้องเสียค่าเช่า”

               “จริงค่ะแม่ เก็บค่าเช่าไว้ซ่อมบ้านเถอะค่ะ” อลีนาพูดเสริม

               สันติครุ่นคิดอย่างเกรงใจนิดหนึ่งก่อนตอบตกลง “ก็ดีเหมือนกัน เพราะประกันก็ทำท่าจะไม่จ่าย เขาสงสัยว่าเราเผาบ้านตัวเองเอาเงินประกัน งานนี้ประกันคงให้ตำรวจตรวจพิสูจน์หลักฐานอย่างละเอียด นี่ดีนะที่ไม่ลามไปบ้านเพื่อนบ้าน ไม่อย่างนั้นได้โดนฟ้องเรียกค่าเสียหายกันจนหมดตัวแน่”

               “บริษัทประกันหาเรื่องจะไม่จ่ายน่ะสิคะ ใครจะบ้าเผาบ้านตัวเอง” อันนาพูดกลบเกลื่อน

               “คนขาดสติไง” คิรากรจ้องหน้าอันนาตาแข็งเพื่อบอกเป็นนัยให้เธอรู้ตัวว่า มีคนรู้ทันเธออยู่ “ผมมีเพื่อนเป็นตำรวจ ก็ผู้กองสายฟ้าคนที่ดูแลคดีเก่าของคุณนั่นแหละ ผมจะให้เขาช่วยตรวจสอบให้อย่างละเอียด งานนี้ใครทำอะไรไว้ก็เตรียมตัวรับกรรมได้เลย”

               อันนาหน้าเสีย คิรากรร้ายกาจและฉลาดกว่าที่เธอคิดไว้มาก