ตอนที่8.ริมบึงบัว

ณ ศาลาแปดเหลี่ยม ริมบึงบัว

เฟินหนิงกุ้ยเหรินก้าวเข้ามาในศาลาอย่างเงียบเชียบ นางยกมุมปากขึ้นนิด ๆ คาดไม่ถึงว่าหลังจากที่น้องสาวต่างมารดาผู้นี้ฟื้นขึ้นจากความตายแล้ว จะมีหัวคิดมากขึ้น รู้จักเลือกสถานที่สนทนาที่ไม่ให้ผู้ใดสงสัยและมีความปลอดภัยอย่างยิ่ง เพราะศาลาแห่งนี้ก็อยู่ในที่โล่ง จึงไม่ต้องกังวลว่าจะมีการลอบทำร้าย  อีกทั้ง ผู้ติดตามจากทั้งสองตำหนักล้วนยืนรอพวกนางอยู่ข้างนอกในรัศมีที่ไม่สามารถได้ยินการสนทนาของคนที่อยู่ในศาลาได้

“ถวายพระพร ว่าที่ฮองเฮาเพคะ”

กุ้ยเหรินยอบตัวลง จงใจออกเสียงฮองเฮาให้ดังมากกว่าปกติ เหน็บแนมในความได้ดีของน้องสาวร่วมสายเลือด แม้จะเกิดในตระกูลเดียวกัน แต่วาสนาของคนทั้งคู่กลับต่างกันลิบลับ

นางเป็นลูกภรรยาเอก เกิดจากฮูหยินที่มาจากตระกูลมีชื่อเสียง แต่กลับมีความงามสู้ลูกอนุภรรยาที่เป็นนางโลมชั้นต่ำไม่ได้ !  ทันทีที่ฟางเหรินลืมตาดูโลก ทุกคนในครอบครัวต่างลืมว่านางเป็นลูกสาวอีกคน เมื่อเติบโตขึ้นนางเพียรพยายามหัดเรียนเขียนอักษร เดินหมาก วาดภาพเพื่อแสวงหาความรุ่งโรจน์ในวังหลวง แต่น้องสาวผู้นี้ยังตามมาจองล้างจองผลาญนางถึงที่นี่ แย่งเอาความรุ่งโรจน์ที่นางปรารถนาไปครอบครองทั้งหมด แล้วจะไม่ให้นางเคียดแค้นได้อย่างไร !

เฟิ่งอี๋ในร่างของกุ้ยเฟยหันกลับมาช้า ๆ พร้อมกับพิจารณาเฟินหนิงกุ้ยเหริน สนมผู้นี้มีตำแหน่งเล็ก ๆ ในวังหลัง เมื่อก่อนไม่ได้ใส่ใจมากนัก นึกไม่ถึงจริง ๆ ว่าภายใต้กิริยาสงบเรียบร้อยนั้นจะแฝงด้วยพิษร้ายยิ่งนัก

“พี่หญิง ให้เกียรติน้องเกินไปแล้ว น้องยังไม่ได้ถูกแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ”

เฟิ่งอี๋ยิ้มน้อย ๆ น้ำเสียงแว่วหวานนั้นฟังดูคล้ายกระเซ้าเย้าแหย่ ไม่ถือสาที่อีกฝ่ายจงใจเหน็บแนมตน

“พี่ฝึกเรียกเอาไว้ก่อนจะได้ชินปาก น้องหญิงอาถือสา”

เฟินหนิงเหยียดกายลุกขึ้น แล้วนั่งลงบนเก้าอี้โดยไม่รอให้พระสนมที่มีตำแหน่งสูงกว่าอนุญาต

เฟิ่งอี๋เห็นท่าทีของกุ้ยเหรินผู้นี้ก็ได้แต่แค่นเสียงเย้ยหยันในใจ แม้วาจาจะนอบน้อมแต่การกระทำช่างตรงกันข้ามนัก ในเมื่อฝ่ายนั้นไม่รักษามารยาท นางก็ไม่จำเป็นต้องเห็นศีรษะผู้ใด จึงหันกลับไปยืนชมดอกบัวเบื้องล่าง แล้วเอ่ยอย่างไม่ได้สนใจว่า ณ ที่แห่งนี้ยังมีกุ้ยเหรินเล็ก ๆ อยู่ด้วย

“พี่หญิงมีธุระอันใดกับข้ารึ”

เมื่อนางไม่เห็นพระสนมอยู่ในสายตา เฟิ่งอี๋จึงไม่จำเป็นต้องพูดไพเราะด้วย

เฟินหนิงจ้องมองแผ่นหลังของฟางเหรินด้วยสายตาจงเกลียดจงชังอย่างไม่ปิดบัง เมื่อก่อนน้องสาวของนางคนนี้เพียงแค่หยิ่งผยองกับความงามของตนที่เป็นที่โปรดปราน แต่ตอนนี้กลับไม่เห็นนางอยู่ในสายตาแล้ว

“ในเมื่อที่นี่มีเราแค่สองคน งั้นข้าก็จะพูดให้กระจ่าง เรื่องลอบวางยาพิษเจ้า ฆ่าเป็นคนทำ”

ทันทีที่ทราบข่าวว่าฟางเหรินไม่ตาย อีกทั้งยังไปคุกหลวงเพื่อสอบถามผู้ต้องสงสัยด้วยตนเอง นางจึงเดาว่น้องสาวรู้แล้วว่านางเป็นผู้ที่อยู่เบื้องหลังการลอบวางยาพิษนี้ จึงได้รีบเร่งมาขวางหน้าเกี้ยวของกุ้ยเฟยเอาไว้

“ทราบแล้ว”

คนที่หันหลังให้ตอบโดยไม่มีหันกลับมา แผ่นหลังนั้นตั้งตรงสง่าเช่นเคย คำพูดของเฟินหนิงไม่ทำให้นางสั่นสะท้านแม้แต่น้อย

เฟินหนิงกัดริมฝีปากแน่น รู้สึกประหลาดใจกับท่าทีที่แปลกไปของน้องสาว คนที่ชอบโวยวาย และขวัญอ่อนจะสงบนิ่งได้ถึงเพียงนี้หรือ นางรีบสลัดความสงสัยทิ้งไปแล้วรีบเอ่ยเรื่องสำคัญว่า

“รู้แล้วก็ดี ข้าต้องการให้เรื่องนี้จบลงโดยไม่ต้องสืบหาตัวคนร้ายอีก”

เฟิ่งอี๋แค่นหัวเราะขึ้นมาคำหนึ่งแล้วเอ่ยว่า

“พี่หญิงกำลังขอร้องให้ข้าไว้ชีวิตอย่างนั้นหรือ”

เฟินหนิงเม้มริมฝีปากแน่น ก่อนจะเผยอปากเอ่ยวาจาว่า

“ข้ารึจะขอร้องเจ้า นี่เป็นการเจรจาต่อรอง หากเจ้าปล่อยให้ข้าถูกประหารเพราะลอบวางยาเจ้า  ข้าก็จะลากเจ้าไปแดนประหารด้วยเช่นกัน !..... อย่าลืมสิ... เจ้าเองก็มีส่วนช่วยในการใส่ร้ายฮองเฮาว่าคบชู้ จนฮองเฮาต้องถูกประหาร”

นางขยับกายลุกขึ้น แล้วเดินเข้ามายืนเคียงข้างกุ้ยเฟย

เฟิ่งอี๋หันมาสบตานางด้วยแววตาวาวโรจน์ ดวงตาที่เต็มไปด้วยแรงอาฆาตนั้นทำให้เฟินหนิงถึงกับผงะถอยหลังหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว นางจึงกะพริบตาแล้วลืมตาขึ้นใหม่เพื่อมองให้ชัด แต่แววตาอาฆาตแค้นนั้นได้หายไปแล้ว เหลือเพียงแววตาไร้เดียงสาของสตรีวัยสิบแปดปี

“พี่หญิงข่มขู่ข้ารึ”

เฟิ่งอี๋เอ่ยถามเสียงเย็น

“นี่เป็นหนทางเดียว ที่เราทั้งคู่จะรักษาชีวิตเอาไว้ได้”

เฟิ่งอี๋โกรธจนกล้ามเนื้อบนใบหน้ากระตุก คนที่ลอบวางร่างนี้จนตายก็คือ เฟินหนิง คนที่ใส่ร้ายนางจนตายก็ คือ เฟินหนิง แต่ตอนนี้ฆ่าตกรกำลังข่มขู่นางให้ยอมไว้ชีวิต น่าขันสิ้นดี !

หากว่าร่างนี้ยังคงเป็นฟางเหรินสตรีอายุสิบแปดก็คงจะยอมความได้ แต่ตอนนี้ร่างนี้มีวิญญาณของฮองเฮาเช่นนางอาศัยอยู่ ทำไมจะต้องยอมให้คนเลว ๆ เช่นนี้ขึ้นมานั่งอยู่บนศีรษะ !

“พี่หญิงพูดก็มีเหตุผล”

เฟิ่งอี๋ปั้นเสียงให้ดูราบเรียบที่สุด

เฟินหนิงหันกลับมามองน้องสาวอีกครั้ง วาจาที่เอ่ยเมื่อครู่ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ นางจึงเอ่ยอย่างคนที่ถือไพ่เหนือกว่าไว้ในมือว่า

“ข้าไม่รอให้เจ้ารับปากข้าตอนนี้หรอกนะ แต่เวลาที่มีอยู่น้อยนัก หากใต้เท้าจ้านสืบคดีมาถึงข้าเมื่อไหร่ เรื่องเจ้าลอบคบชู้ และร่วมกันใส่ร้ายฮองเฮาก็จะถูกเปิดเผยทันทันที !”

ทั้งสองมองสบตากัน ต่างคนต่างมีแผนการในใจ

ยามห้าย

ยามนี้.... ดวงจันทราจะลอยอยู่เหนือตำหนักไป่เหอพอดี แสงสีนวลของมันเล็ดลอดเข้าไปตามช่องลวดลายฉลุที่บรรจงสลักเป็นรูปบุปผาอันงดงาม แสงจันทร์นั้นอาบไล้ใบหน้างามกระจ่างใส เส้นผมสีดำขลับสลวยราวกับไหมเรียบลื่นมือยามนี้ถูกปล่อยเป็นแผ่รองรับศีรษะกับหมอน ขับเน้นผิวขาวของใบหน้าให้ดูผ่องแผ้วมากขึ้น

เกอหลาง ยืนอยู่ข้างเตียงบรรทมของฟางเฟรินกุ้นเฟยนานแล้ว เพราะจิตใจที่ยากจะสงบได้พาเขาลักลอบเข้ามาในตำหนักแห่งนี้ ทั้งเป็นห่วงหญิงคนรักถูกลอบวางยาพิษจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด ทั้งอยากรู้ว่าลูกในครรภ์ของนางที่เสียไปนั้นใช่ลูกเขาหรือไม่

การพบกันในครั้งก่อน นางทำราวกับว่าไม่เคยรู้จักเขามาก่อน เมื่อเห็นนางวางตัวสูงส่งห่างเหินเช่นนั้นภายในใจเขายิ่งร้อนรุ่ม อยากรู้ว่าช่วงเวลาที่เขารับพระบัญชาจากฝ่าบาทให้ไปจับกุมตระกูลชุนนอกวังหลวงเกิดอะไรขึ้นบ้าง เมื่อเขากลับมาก็ได้ยินข่าวว่าพระสนมกุ้ยเฟยถูกลอบวางยาพิษ

หัวหน้าองครักษ์ยื่นมือออกไปช้า ๆ อยากจะสัมผัสพวงแก้มอุ่นนิ่มของนางอีกสักครา แต่เมื่อเสียงหนึ่งในสมองดังขึ้นว่า อีกไม่นานเทพธิดาในใจเขานางนี้กำลังจะถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นแม่ของแผ่นดิน  ฮองเฮาของใต้หล้า ฝ่ามือเขาก็ชะงักค้างกลางอากาศ บางทีการที่นางทำตัวแปลกไปอาจจะเป็นเพราะเหตุผลนี้  นางต้องการยุติความสัมพันธ์อันผิดศีลธรรมที่แอบซ่อนมานานนี้ !