บทที่ 15

วันเวลาผ่านไป จนกระทั่งมาถึงวันแต่งงานของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งและอาซือหลัน ซึ่งนับตั้งแต่วันที่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งมาถึงเมืองหนิงเปียน นางยังไม่เคยได้พบหน้าอาซือหลัน คู่หมั้นของตนเลยแม้แต่ครั้งเดียว

หากแต่มีหีบของขวัญ เครื่องประดับ และเสื้อผ้าอาภรณ์มาส่งที่จวนอันจวี๋มิได้ขาดในนามว่าที่สามีของนาง ด้วยข้ออ้างที่ว่าแม่ทัพอาซือหลันติดภารกิจทางการทหารเร่งด่วนจึงไม่อาจปลีกตัวมาได้ และต้องเร่งภารกิจให้เสร็จสิ้นก่อนวันวิวาห์

ดังนั้น ต้าปาถู หนู่เอ๋อร์เจียง และกู่ลี่น่าจึงเข้ามาเป็นเจ้าภาพคอยจัดแจงงานทุกอย่างอย่างเต็มตัว โดยพวกเขาตกลงกันว่าจะจัดงานเป็นสามช่วงหลัก คือ พิธีต้อนรับเจ้าสาวแบบจงหยวน พิธีนิกะห์ตามศาสนาของอุยกูร์ และพิธีทางการและงานเลี้ยงตอนค่ำ

แม้ว่าทั้งสองครอบครัวจะเป็นชาวอุยกูร์ หากแต่สถานะทางสังคมทางฝ่ายเจ้าบ่าวที่กึ่งรับราชการกับทางแคว้นต้าจิ้ง และมีผู้เข้าร่วมแสดงความยินดีในงานหลากหลายชนเผ่า ดังนั้น งานแต่งงานของอาซือหลันจึงจำเป็นต้องจัดแบบครบทุกพิธีการ เพื่อเป็นการแสดงให้เห็นถึงการให้ความสำคัญกับแขกผู้มาเยือนทุกคน

ชุดเจ้าสาวของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้รับการสั่งทำขึ้นเป็นพิเศษจากโรงปักผ้าอี้หลิงฝาง ซึ่งเป็นโรงปักผ้าอันดับหนึ่งที่มีคุณภาพและราคาแพงที่สุดในเมืองหนิงเปียน ซึ่งเจ้าของโรงปักผ้านี้ก็เป็นสหายสนิทกับอาซือหลัน

ในเช้าวันแต่งงาน จวนอันจวี๋ ที่เรือนส่วนตัวของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งได้ตกแต่งด้วยผ้าแดงมงคล อบอวลไปด้วยไปด้วยกลิ่นหอมของเครื่องหอมชั้นดี กู่ลี่น่ามองบุตรสาวของตนที่กำลังได้รับการประทินโฉมจากบรรดาสาวใช้ที่แม่ทัพต้าปาถูส่งมาจากจวนแม่ทัพด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำตาแห่งความสุข

ชุดแต่งงานอิงเสี้ยวกวนสีแดงสดอันเป็นมงคล ปักลวดลายมังกรและหงส์ด้วยด้ายทองคำเลื่อมระยับ ทว่าสิ่งที่พิเศษกว่าชุดแต่งงานทั่วไปคือการออกแบบที่เน้นความเรียบร้อยมิดชิดเพื่อเคารพธรรมเนียมของเจ้าสาวชาวอุยกูร์

ผมของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งถูกม้วนเกล้าอย่างพิถีพิถัน แต่แทนที่จะสวมมงกุฎหงส์ตามปกติ สาวใช้ที่ทำผมกลับนำหมวกทรงสูงแบบอุยกูร์ที่ทำจากผ้ากำมะหยี่สีแดงเข้มปักลวดลายดอกไม้โบราณมาสวมให้ หมวกนี้ถูกคลุมทับด้วยผ้าแพรสีแดงสดผืนบางอย่างบรรจง จนมองไม่เห็นใบหน้า ทิ้งไว้เพียงเงาเลือนรางสร้างบรรยากาศลึกลับและงดงาม

กู่ลี่น่าเดินเข้ามาประคองใบหน้าของบุตรสาวด้วยมือที่หยาบกร้าน “ลูกสาวของแม่... เจ้าช่างงดงามราวกับแสงจันทร์ที่ส่องประกายในทะเลทราย ไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง! แม่ดีใจจนพูดไม่ออก เจ้าได้แต่งงานกับอาซือหลัน บุตรชายของต้าปาถู... เจ้าจะต้องมีชีวิตที่ดีอย่างแน่นอน”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งสัมผัสความรักอันบริสุทธิ์จากมือคู่นั้นผ่านผ้าคลุม นางรู้สึกตื้นตันจนพูดไม่ออก ก่อนจะกระซิบตอบด้วยเสียงสะอื้น “ท่านแม่... ไม่ว่าจะเป็นอย่างไร ข้าจะดูแลตัวเองให้ดี...”

กู่ลี่น่าเลิกคิ้วด้วยความแปลกใจในคำพูดของบุตรสาว หากแต่เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพลันสังเกตเห็น จึงได้รีบกล่าววาจากลบเกลื่อน “ข้าหมายถึงว่าข้าจะมีชีวิตที่ดีแน่นอนเจ้าค่ะ”

ได้ยินเช่นนั้น กู่ลี่น่าก็ยกยิ้มด้วยความพึงพอใจ สวนทางกับเจิ่งเสวี่ยอิ๋งที่แม้ว่าภายนอกจะดูเบิกบาน มีความสุข หากแต่ภายในใจของนางกลับเต็มไปด้วยความสั่นสะท้าน เพราะจากการสังเกตท่าทีของสาวใช้จากจวนแม่ทัพแล้ว

แม้ว่าพวกนางจะมีท่าทีนอบน้อม แต่ก็ดูห่างเหิน ซึ่งผิดวิสัยสาวใช้ในจวนเป็นยิ่งนัก อย่างสาวใช้ในจวนเหรินอี้โหว หากทราบว่าผู้ใดกำลังจะก้าวเข้ามามีอำนาจในจวน ล้วนแต่ต้องรีบวิ่งเข้ามาพะเน้าพะนอ ประจบประแจงเพื่อให้ตนได้เป็นที่พึงพอใจของนายหญิงคนใหม่

หากแต่บรรดาสาวใช้เหล่านี้กลับเงียบงัน ทำตามหน้าที่ของตนให้เสร็จสิ้นไป ไม่คิดที่จะสร้างบทสนทนา เพื่อสร้างความสัมพันธ์กับนางแม้แต่น้อย

นั่น... จึงทำให้เจิ่งเสวี่ยอิ๋งพอจะคาดเดาสถานการณ์ในจวนแม่ทัพได้ราง ๆ

ในระหว่างนั้นเอง เสียงกลองศึกขนาดใหญ่และเสียงมโหรีดังกึกก้องใกล้เข้ามาอย่างรวดเร็ว จนดังเข้ามาถึงในเรือนพักของนาง เป็นการส่งสัญญาณว่าขบวนเจ้าบ่าวมาถึงแล้ว!

หนู่เอ๋อร์เจียงสวมเสื้อผ้าใหม่เอี่ยมที่สง่างาม ยืนรออยู่ที่โถงทางเข้าด้วยใบหน้าที่ยิ้มแย้มจนเห็นรอยย่นแห่งกาลเวลา

ขบวนรับเจ้าสาวของอาซือหลันจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่และสมเกียรติบุตรชายเพียงคนเดียวของท่านแม่ทัพใหญ่ต้าปาถู มีธงของกองทัพเหยี่ยวเพลิงโบกสะบัด มีทหารม้าสวมเกราะเต็มยศคุ้มกันขบวนอย่างแน่นหนา ทั้งหมดแสดงให้เห็นถึงความรุ่งเรืองและอำนาจของตระกูลแม่ทัพเป็นอย่างมาก!