บทที่ 14

ขบวนรถม้าของเจิ่งเสวี่ยอิ๋งเคลื่อนตัวอย่างช้า ๆ ผ่านซุ้มประตูเมืองหนิงเปียน ทิ้งความอึกทึกครึกโครมของการต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ไว้เบื้องหลัง

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งในร่างของตี๋ลี่เสวี่ยอดไม่ได้ที่จะเลื่อนม่านหน้าต่างออกมามองสองข้างทางอย่างตื่นเต้น

นี่คือชีวิตที่นางได้เลือกไว้แล้ว โดยแลกกับการทิ้งทุกสิ่งทุกอย่างไว้เบื้องหลัง เพื่อเริ่มต้นใหม่ และนี่คือดินแดนแห่งใหม่ที่นางใฝ่ฝัน!

เมืองหนิงเปียนไม่ได้เป็นเมืองที่มีบรรยากาศเคร่งขรึมหรือต้องระมัดระวังสงวนวาจาท่าทางให้อยู่ในกรอบคุณธรรมอันดีเฉกเช่นที่เมืองหลวง แต่ที่นี่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาที่ผสมผสานกันอย่างลงตัว

เสียงตะโกนห้าว ๆ เพื่อขายเนื้อแกะย่างของพ่อค้าชาวอุยกูร์ดังสลับกับสำเนียงจงหยวนที่กำลังต่อรองราคาผ้าไหมอย่างสนุกสนาน สองข้างทางเต็มไปด้วยภาพอันน่าตื่นตาตื่นใจ

ผ้าไหมหรูหราจากเมืองหลวงถูกวางเคียงคู่กับเครื่องเทศสีสันสดใสจากดินแดนตะวันตก และพรมทอขนสัตว์หนานุ่มจากชนเผ่าต่าง ๆ ที่อยู่ในบริเวณใกล้เคียง แล้วนำมาวางขายแลกเปลี่ยนกัน

ชาวเมืองสวมเสื้อผ้าที่ผสมผสานกันอย่างอิสระ ทั้งชุดยาวแบบจงหยวนและเสื้อคลุมขนสัตว์แบบชนเผ่า เด็ก ๆ ชาวอุยกูร์และเด็กน้อยในชุดชาวฮั่นวิ่งไล่เล่นกันอย่างอิสรเสรี ทุกคนล้วนยิ้มแย้มแจ่มใส ดวงตาเต็มไปด้วยความเปิดกว้างและความภาคภูมิใจในเผ่าพันธุ์ของตนเอง ไร้ซึ่งการแบ่งแยกชนชั้นที่น่าอึดอัดใจ

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งเผยรอยยิ้มที่ออกมาจากใจออกมาเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่การสลับร่าง รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวังและความโล่งใจ นางรู้สึกราวกับได้หายใจเอาอากาศบริสุทธิ์ของอิสรภาพเข้าไปเต็มปอด นางไม่ได้อยู่ในกรงทองอย่างจวนเหรินอี้โหวหรือเมืองหลวงอีกต่อไปแล้ว

ขบวนม้าเคลื่อนตัวต่อไปตามถนนสายหลัก ก่อนจะมาหยุดที่จวนพักหรูหราแห่งหนึ่ง ซึ่งต้าปาถู... เอ่อ อาซือหลันได้จัดเตรียมไว้ให้ โดยจวนแห่งนี้ตั้งอยู่ไม่ไกลจากจวนแม่ทัพ ประดับตกแต่งอย่างหรูหราแต่เรียบง่าย ด้วยสวนเล็ก ๆ และเรือนไม้ที่ผสมผสานสถาปัตยกรรมแบบอุยกูร์กับจงหยวนได้อย่างงดงาม

ต้าปาถูตวัดขาลงจากหลังม้า รอยืนต้อนรับทุกคนตรงหน้าจวนที่จัดเตรียมไว้ ก่อนจะกล่าวกับสหายว่า “ที่นี่คือจวนอันจวี๋ ข้าได้จัดเตรียมไว้ให้เป็นที่พักอาศัยถาวรของพวกเจ้าที่เมืองหนิงเปียนแห่งนี้ โดยข้าได้ใช้ชื่อเจ้าเป็นเจ้าของจวนแห่งนี้แล้วนะ หนู่เอ๋อร์เจียง”

หนู่เอ๋อร์เจียงเหม่อมองจวนพักหรูหราตรงหน้าด้วยความตื่นตะลึง เพราะมันทั้งโอ่อ่าและกว้างขวางราวกับเป็นจวนพักของชนชั้นสูง

“นะ… นี่ เจ้ายกให้เป็นของข้าหรือ?” หนู่เอ๋อร์เจียงเอ่ยถามเสียงตะกุกตะกัก เพราะไม่คิดว่าสหายในวัยเยาว์จะจัดเตรียมทุกอย่างไว้ให้พวกเขาอย่างพร้อมพรักเช่นนี้

ต้าปาถูยกยิ้ม พลางตบอกตนเอง “แน่นอนสิ! ที่นี่คือจวนของเจ้าและครอบครัวแล้ว”

“ขอบใจนะ ขอบใจเจ้ามากเลย! ต้าปาถู!” หนู่เอ๋อร์เจียงกล่าวขอบคุณด้วยความซึ้งใจที่สหายในวัยเยาว์ทำเพื่อตนและครอบครัวมากมายถึงเพียงนี้

“น้ำใจเล็กน้อยเท่านั้นเอง ตอนนี้พวกเจ้าก็เหมือนคนในครอบครัวของข้าแล้วนะ” ต้าปาถูบอก “พวกเจ้าเพิ่งมาถึงกันเหนื่อย ๆ เข้าไปพักให้หายเหนื่อยก่อนเถิด แล้วคืนนี้ ข้าจะให้คนมารับเจ้าไปโรงเตี๊ยมหงเหอ แล้วเราค่อยมานั่งรื้อฟื้นความหลังกัน”

“ส่วนเจ้า ตี๋ลี่เสวี่ย หลานไม่ต้องกังวลไปนะ พวกขบวนเจ้าสาวและสินเดิมต่าง ๆ ลุงและอาซือหลันได้จัดเตรียมไว้ให้หมดแล้ว หลานรอเพียงเข้าร่วมงานแต่งก็พอ ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!”

เจิ่งเสวี่ยอิ๋งยิ้มจาง พร้อมกล่าวขอบคุณ “ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านลุง”