บทที่ 2 สตรีที่เขาไม่ต้องการ

" สิ่งที่เจ้าพูดมามันก็จริงอยู่ แต่ว่าซ่งม่านอี้ เป็นบุตรสาวของสกุลซ่ง เจ้าเองก็รู้ว่าชื่อเสียงของสกุลนั้นเป็นเช่นไร มีสกุลดี ๆ ที่ไหนบ้างต้องการคบหา แม้บัดนี้ยังไม่มีเรื่องให้ต้องเดือนร้อน แต่ภายหน้านั้นไม่แน่ หรือเจ้าต้องการตามใจตนเองจนลากสกุลหลี่เข้าไปพัวพันกับเรื่องต่ำช้าที่เจ้าซ่งเหลียงนั่นทำเล่า หากต่อไปสกุลซ่งได้รับโทษทัณฑ์ เจ้าคิดดูว่าสกุลหลี่ของเราจะไม่ต้องติดร่างแหไปด้วยหรือ อย่างเลวที่สุดเราอาจจะต้องพลอยเสียชื่อเสียงเพราะสิ่งเลวร้ายที่เจ้าซ่งเหลียงนั่นทำ

ชื่อเสียงและคุณธรรมของบรรพชนที่สร้างสมกันมาหลายชั่วอายุคน ถึงเรื่องความซื่อสัตย์สุจริต ความมีคุณธรรมของสกุลหลี่มิพังทลายลงในรุ่นของเจ้าหรอกหรือ เจ้าลองตรึกตรองดูให้ดี "

เหวินหยางนิ่งงัน เพราะอับจนคำพูดที่จะโต้เถียงท่านย่า

“หากท่านย่าต้องการให้ข้าแต่งงานกับไป๋ฮวา ข้าก็คงจะยอมแต่งกับนางเพียงในนามเท่านั้น เพราะข้าไม่ได้รัก ไม่ได้ต้องการนาง หากไม่เพราะท่านย่าชีวิตนี้ข้าไม่มีทางชายตาแลนางอย่างเด็ดขาด”

เหวินหยางยอมแต่งแต่เขาจะไม่ยอมใช้ชีวิตคู่ร่วมกับสตรีแพศยาที่คิดยกฐานะตนเองอย่างแนบเนียนเช่นนางหรอก

“ก็ได้ หากเจ้ายอมแต่งงานกับไป๋ฮวาและรับน้องเป็นฮูหยินเอก จะแยกเรือนกันอยู่ย่าก็ไม่ขัดข้อง แต่เวลาเจ้าไปออกงานฐานะฮูหยินเอกของไป๋ฮวาย่อมสำคัญ เจ้าจะต้องพาน้องไปออกงานด้วย มิใช่คิดจะพาสตรีอื่นไปลับหลังย่าเป็นอันขาด”

“งานที่ท่านย่าพูดมา ต้องเป็นงานสำคัญเท่านั้นนะขอรับ หากเป็นงานสังสรรค์กันในหมู่สหาย ข้ามิอาจจะฝืนใจพานางไปด้วยได้ หลานทำได้เพียงเท่านี้ขอท่านย่าอย่าบังคับจิตใจข้าเกินไปกว่านี้เลย”

เหวินหยางต่อรองเพราะเขาแทบจะไม่อยากจะมองหน้าสตรีนางนั้นด้วยซ้ำไป อย่าว่าแต่แต่งงานกับนาง ยกย่องนางเป็นฮูหยินเอกเลย แถมยังต้องฝืนใจพานางไปแนะนำกับใครต่อใครอีก เขาฝืนทนได้เพียงเท่านี้จริงๆ

และท่านย่าก็ยอมตกลงตามสิ่งที่หลานชายคนโปรดเสนอ เพราะนางเองก็รู้ว่าสิ่งที่กำลังทำนี้บังคับจิตใจเขามาก เพราะท่านย่ารู้มาตลอดว่าเขานั้นหลงใหลสตรีสกุลซ่งนั้นมากเพียงใด ย่อมจะทั้งโกรธเคืองและจะต้องโยนความเกลียดชังทั้งหมดไปที่ไป๋ฮวาอย่างแน่นอน 

ทั้ง ๆ ที่ นางเองก็ไม่ได้อยากจะแต่งงานในครั้งนี้เช่นกัน แต่นางเป็นเด็กที่อ่อนน้อมถ่อมตนและว่านอนสอนง่ายมาตลอด เพราะท่านย่าเองก็ได้ช่วยสาวใช้คนสนิทที่เปรียบดังสหายนั้นเลี้ยงดูหลานกำพร้านางนี้มาด้วยกัน ย่อมจะทราบนิสัยใจคอของนางดี นางเชื่อฟังท่านย่ามาก ไม่ว่าท่านย่าให้นางทำอะไรนางก็ทำให้เสมอ และครั้งนี้ก็เช่นกัน

ส่วนคนที่กำลังจะยกถ้วยขนมหวานที่นางเพิ่งจะทำเองเสร็จใหม่มาให้กับท่านย่า และกำลังจะก้าวเข้าไปในเรือน แต่พลันได้ยินเสียงโต้เถียงกันของสองย่าหลานเข้าเสียก่อน นางจึงได้หยุดชะงักหยุดอยู่ที่หน้าประตู ไม่กล้าที่จะก้าวเข้าไป เพราะด้านในกำลังโต้เถียงกันอยู่ และยิ่งนางได้ยินชื่อของตนเอง ปรากฎอยู่ในการโต้เถียงนั้นด้วย ทำให้นางยิ่งไม่กล้าก้าวเข้าไปภายในห้อง ได้แต่หยุดยื่นอยู่หน้าห้องเพื่อฟังว่ามีสิ่งใดที่เกี่ยวข้องกับนาง

และสิ่งที่หลี่เหวินหยางคุณชายคนเดียวของจวน ได้เอ่ยออกมานั้นไป๋ฮวาได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ ทำให้อกของนางเจ็บแปลบน้ำตาก็พาลจะไหลริน แต่นางพยายามเงยหน้าขึ้น และสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อจะหยุดยั้งน้ำตานี้เอาไว้ เพราะนางเองก็รู้มาตลอดว่าคุณชายเหวินหยาง ไม่เคยสนใจใยดีในตัวนาง เขาไม่ได้สนใจที่จะหันมามองนางด้วยซ้ำ

เขากับนางนั้นเหมือนกับนายกับบ่าวในจวนเช่นเดียวกับบ่าวคนอื่น ๆ เพราะคุณชายหลี่เป็นคนถือตัวไม่น้อย และเป็นคนดุและเข้มงวด เพราะเขานั้นมีภาระหนักในการสืบทอดสกุลหลี่ และบัดนี้ก็เข้ารับราชการเป็นขุนนางในสังกัดกรมการคลังย่อมจะทำให้เขานั้นเป็นผู้ใหญ่มากขึ้นกว่าเมื่อก่อน

แต่หัวใจที่ไม่เจียมตัวของไป๋ฮวานั้นมันมีเขาอยู่แทบจะครึ่งค่อนใจ เหตุเพราะมีครั้งหนึ่งคุณชายหลี่ช่วยนางเอาไว้จากการถูกแมลงมีพิษกัด เขาบังเอิญไปพบนางกำลังนอนดิ้นอยู่ที่สวนเพราะความเจ็บปวดจากพิษของสัตว์ร้ายนั่น เขารีบช้อนอุ้มร่างของนางเข้าไปในเรือนที่ใกล้ที่สุด แล้วให้คนไปตามท่านหมอมารักษานาง 

ในเวลานั้นเขาดูเป็นห่วงเป็นใยและอ่อนโยนกับนางมาก ทำให้นางเกิดความประทับใจในตัวเขา และได้แต่เฝ้ามองเขาเวลาที่เขาไม่รู้ตัวอยู่เสมอ หลายปีผ่านไปความประทับใจและเห็นเขาเป็นวีรบุรุษนั่นก็กลับกลายเป็นความรัก

แต่นางเองก็รู้ว่ามันเป็นเพียงความรักข้างเดียวที่ไม่มีวันจะเป็นจริงขึ้นมาได้ รักโดยที่มิอาจจะเป็นเผยได้ เป็นรักต้องห้ามสำหรับนางและเป็นสิ่งที่นางควรจะต้องหักห้ามใจตนเองมิให้คิดเกินเลยกับคุณชายเพียงคนเดียวของบ้าน ที่ไม่มีทางจะหันมามองบ่าวในบ้านเช่นนาง

และต่อมานางก็ได้ยินสาวใช้ซุบซิบกันว่านายน้อยของจวนนั้นบัดนี้มีคนรักแล้ว เป็นบุตรสาวสกุลซ่ง มีนามว่าคุณหนูซ่งม่านอี้ เป็นสตรีที่งดงามและมีเสน่ห์มาก และนางเองก็เคยได้พบคุณหนูนางนั้นเข้าแล้วที่ตลาดในวันหนึ่ง เพราะนางนำเครื่องประดับของฮูหยินผู้เฒ่าไปให้ร้านเครื่องประดับนั้นขัดล้างให้

และก็พบกับคุณหนูรองผู้นั้นที่มาซื้อหาเครื่องประดับเช่นกัน และแน่นอนว่านางนั้นงดงามอย่างที่เขาร่ำลือกันจริง ๆ และเพียงไม่นานคุณชายหลี่เหวินหยางก็ตามมาสมทบ ในวันนั้นนางเห็นทั้งสองจ้องมองกันด้วยความรักใคร่  พลางชี้ชวนกันเลือกดูเครื่องประดับในตู้ที่ตั้งโชว์อยู่ภายในร้าน และคุณชายหลี่เหวินหยางก็ซื้อเครื่องประดับที่ทำจากมุกมอบให้แก่สตรีที่เขารักและสวมมันให้กับนาง 

โดยที่เขาเองไม่แม้แต่จะชายตาแลมาทางไป๋ฮวาสักนิด ราวกับนางไร้ตัวตนจนเขามองไม่เห็น ทั้ง ๆ ที่นางกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้ริมผนังเพราะกำลังรอเครื่องประดับของฮูหยินผู้เฒ่าที่ทางร้านกำลังขัดล้างให้อยู่

แม้แต่นางเองก็มองเห็นว่าคนทั้งสองนั้นรูปงามด้วยกันทั้งคู่ ดูเหมาะสมกันมาก ตั้งแต่นั้นมานางก็ยิ่งพยายามหลบเลี่ยงไม่ให้ต้องพบเจอนายน้อยของจวน เพื่อที่นางจะได้ทำใจตัดใจจากเขาให้ได้ เพราะความรักข้างเดียวของนางมิมีวันจะเป็นจริงขึ้นมาได้ และยิ่งจะดูน่าสมเพชยิ่งนัก หากใครได้รู้เข้าว่าบ่าวในเรือนเช่นนางกล้าอาจเอื้อมแอบหลงรักเจ้าของจวนเช่นเขา