ตอนที่ 2: รสชาติของกรงขัง

หยาดฝนหลงฤดูเริ่มโปรยปรายลงมาทาบทับไอร้อนจากพื้นปูนหลังตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ นลินยืนกอดกระเป๋าเป้แนบอก ร่างเล็กสั่นเทาเล้กน้อยไม่ใช่เพราะความหนาวจากหยดน้ำที่กระทบผิว แต่เพราะความกลัวที่กำลังกัดกินหัวใจทีละนิด สายตาของเธอคอยชำเลืองมองนาฬิกาข้อมือสลับกับทางเข้าลานจอดรถวีไอพี ทุกวินาทีที่ผ่านไปมันช่างเชื่องช้าจนน่าอึดอัด

บรึ๋น...

เสียงคำรามของเครื่องยนต์ซูเปอร์คาร์สีดำสนิทดังแหวกความเงียบเข้ามา ก่อนที่รถคันหรูจะมาจอดนิ่งสนิทตรงหน้าเธอ กระจกฟิล์มดำทึบเลื่อนลงช้าๆ เผยให้เห็นใบหน้าคมคายของชายหนุ่มที่เพิ่งจะวาดลวดลายความโหดร้ายใส่เธอในลานเกียร์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

“ขึ้นมา” สั้น กระชับ และเป็นคำสั่งที่ไม่มีช่องว่างให้ปฏิเสธ

นลินเม้มปากแน่นก่อนจะพาตัวเองเข้าไปนั่งประจำที่เบาะข้างคนขับ กลิ่นอายดิบเถื่อนภายในรถตลบอบอวลไปด้วย กลิ่นเหล้ารัมที่หอมกรุ่นปนเผ็ดร้อน มันเข้มข้นกว่าตอนอยู่ที่ลานเกียร์หลายเท่าจนเธอรู้สึกเหมือนจะมึนเมาเพียงแค่สูดลมหายใจเข้าไป เตโชไม่ได้ออกรถทันที เขาเอนหลังพิงเบาะหนังแท้พลางใช้สายตาคมปลาบกวาดมองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า

“ช้าไปสองนาที...” เขาพึมพำ เสียงทุ้มต่ำนั้นเย็นเยียบจนนลินต้องหดคอหนี “พี่บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าให้พี่ต้องรอ”

“ลิน... ลินขอโทษค่ะ พอดีเพื่อนชวนคุยเรื่องตารางเรียนวันพรุ่งนี้” เธอตอบเสียงแผ่ว พยายามก้มหน้ามองเพียงมือตัวเองที่กุมกันแน่นอยู่บนตัก

“เพื่อน? หรือผู้ชายคณะอื่นที่มาทำเนียนขอไลน์เธอ?”

เตโชขยับกายเข้ามาใกล้จนไหล่กว้างเบียดกับไหล่บางของเธอ นลินสัมผัสได้ถึงรังสีความกดดันที่แผ่ออกมา มือหนาเอื้อมมาเชยคางมนให้เงยขึ้นสบตา บังคับให้เธอต้องเผชิญหน้ากับพายุอารมณ์ในดวงตาคู่นั้น

“จำใส่สมองไว้ด้วยนะนลิน ว่าตอนนี้สถานะของเธอคืออะไร... อย่าให้พี่เห็นว่าเธอไปส่งยิ้มให้ใครหน้าไหน ไม่อย่างนั้นคนที่เดือดร้อนจะไม่ใช่แค่เธอ แต่อาจจะเป็นไอ้กระจอกนั่นที่กล้ามายุ่งกับ ‘ของ’ ของพี่”

“ลินไม่ใช่สิ่งของนะคะพี่เต!” ความอัดอั้นทำให้นลินเผลอขึ้นเสียงใส่เขา แววตาที่สั่นระริกฉายแววตัดพ้อ “พี่จะบีบลินไปถึงไหน แค่นี้ชีวิตลินยังพังไม่พออีกเหรอคะ?”

เตโชแค่นยิ้มมุมปาก เป็นยิ้มที่ทำให้นลินหนาวสั่นไปถึงกระดูก “พังเหรอ? นี่มันแค่เริ่มต้นเกมน่ะนลิน... เธอต่างหากที่ต้องขอบคุณพี่ ที่พี่อุตส่าห์เจียดเงินมหาศาลไปแลกตัวเธอมาช่วยธุรกิจของพ่อเธอไว้”

เขาโน้มใบหน้าลงมาจนปลายจมูกชนกัน กลิ่นรัมที่หอมหวานทว่าร้ายกาจมอมเมาสติสัมปชัญญะของเธอให้ลางเลือน นลินอยากจะผลักเขาออกแต่อ้อมแขนแกร่งกลับรัดเอวเธอไว้แน่นจนแผ่นหลังบางแนบชิดไปกับเบาะรถ

“คืนนี้... พี่จะสอนให้รู้เองว่าการเป็น ‘ของ’ ที่มีเจ้าของน่ะ มันต้องทำตัวยังไง”

เขากดจูบลงบนซอกคอขาวผ่องอย่างแรงจนเกิดรอยสีกุหลาบจางๆ นลินสะดุ้งสุดตัวเผลอหลุดเสียงครางเครือในลำคอออกมา เตโชหัวเราะในลำคออย่างผู้ชนะก่อนจะผละออกมาจับพวงมาลัยแล้วกระชากรถออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่น่าอึดอัดและความหวาดกลัวที่กำลังก่อตัวขึ้นในใจของลูกแกะตัวน้อย

ลิฟต์แก้วความเร็วสูงทะยานขึ้นสู่ชั้นเพนต์เฮาส์อย่างเงียบเชียบ นลินมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจกที่ดูซีดเซียวราวกับคนป่วย มือบางยังคงสั่นระริกขณะที่เตโชยืนกอดอกนิ่งอยู่ข้างๆ กลิ่นน้ำหอมที่ติดตัวเขามาเริ่มทำงานอีกครั้ง มันมอมเมาประสาทสัมผัสของเธอจนรู้สึกเหมือนโลกกำลังหมุน

ติ๊ด!

เสียงสัญญาณปลดล็อกประตูดังขึ้นพร้อมกับบานประตูไม้สักบานยักษ์ที่เปิดออก ห้องโถงกว้างขวางถูกตกแต่งด้วยโทนสีดำ-เทา ดูหรูหราแต่ทว่าอ้างว้างและเยือกเย็นเกินกว่าจะเรียกว่า ‘บ้าน’ มันคือกรงขังที่ถูกสร้างขึ้นด้วยเม็ดเงินมหาศาลเพื่อกักขังลูกแกะอย่างเธอโดยเฉพาะ

“เข้าไปสิ... หรือจะรอให้พี่อุ้ม?” เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแต่แฝงด้วยความกดดัน

นลินก้าวเท้าเข้าไปอย่างกล้าๆ กลัวๆ ทันทีที่แผ่นหลังบางพ้นประตู มือหนาก็คว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็กแล้วเหวี่ยงเธอเข้าหาผนังห้องอย่างรวดเร็ว!

ปึก!

“อ๊ะ! พี่เต... ลินเจ็บนะ” เธอกระซิบเสียงสั่น แผ่นหลังกระแทกเข้ากับผนังเย็นเฉียบจนจุก

เตโชไม่ฟังคำทัดทาน เขาเท้าแขนทั้งสองข้างกักขังเธอไว้ในวงแขนแกร่ง ใบหน้าคมคายโน้มลงมาจนลมหายใจอุ่นจัดรดต้นคอ กลิ่นน้ำหอมหรูผสมกับกลิ่นเหงื่อจางๆ จากลานเกียร์ย้ำเตือนถึงตัวตนที่ดุดันของเขา นลินหลับตาปี๋เมื่อสัมผัสได้ถึงริมฝีปากหยักที่จงใจลากผ่านผิวแก้มเนียนอย่างแผ่วเบา... แต่คุกคาม

“เจ็บเหรอ? แล้วตอนที่พ่อเธอทำลายบริษัทพี่... เธอรู้ไหมว่าพี่เจ็บกว่านี้กี่เท่า!” เขาคำรามชิดใบหู แรงอารมณ์ที่พุ่งพล่านทำให้เขาเผลอบีบข้อมือเธอแน่นขึ้น “นลิน... เธอต้องชดใช้ในสิ่งที่เธอไม่ได้ก่อ แต่มันคือโชคร้ายที่เธอเกิดมาเป็นลูกของคนคนนั้น”

“ลินยอมแล้วไงคะ... ลินก็อยู่ตรงนี้แล้ว พี่จะทำอะไรลินก็ได้ แต่อย่าทำร้ายพ่อลินอีกเลย” น้ำตาเม็ดใสร่วงเผาะลงบนหน้าอกเสื้อช็อปของเขา

เตโชชะงักไปครู่หนึ่ง แววตาที่เคยแข็งกร้าวไหววูบคล้ายมีความสับสนพาดผ่าน แต่เพียงเสี้ยววินาทีมันก็ถูกแทนที่ด้วยเพลิงแค้น เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้เธอสบตา ดวงตาคู่สวยที่เอ่อล้นด้วยน้ำตามันช่างดูน่ารังแกจนเขาสูญเสียการควบคุม

“ทำอะไรก็ได้งั้นเหรอ?” เขาแค่นยิ้มเย็นชา “งั้นเริ่มจาก... เลิกเรียกชื่อพี่ด้วยเสียงที่น่าสงสารแบบนั้นซะ เพราะมันยิ่งทำให้พี่อยาก ‘รังแก’ เราจนร้องไม่ออก”

ริมฝีปากหนากดจูบลงมาอย่างรุนแรงและจาบจ้วง รสชาติปร่าซ่านไปทั่วโพรงปาก นลินพยายามดิ้นรนแต่กลับถูกวงแขนแกร่งรัดรึงจนแทบจมหายไปในแผงอก สัมผัสที่จงใจตีตราจองบนลำคอระหงทำให้เธอเผลอส่งเสียงครางอื้ออึงในลำคอ ความซ่านสยิวที่แฝงไปด้วยความหวาดกลัวแล่นปราดไปทั่วร่าง

เขาอุ้มร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวก่อนจะมุ่งตรงไปยังห้องนอนใหญ่ที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากตึกระฟ้าภายนอก นลินถูกวางลงบนเตียงกว้างอย่างไม่เบามือนัก เตโชตามลงมาทาบทับ กลิ่นอายของความเป็นเจ้าของโอบล้อมเธอไว้จนไร้ทางหนี

“จำไว้นะนลิน... ต่อหน้าคนอื่น เธอคือนักศึกษาปีหนึ่งที่พี่ต้องดูแล” เขาพึมพำชิดริมฝีปากที่บวมช้ำ “แต่เมื่อประตูห้องนี้ปิดลง... เธอคือ ‘ของเล่น’ ชิ้นโปรดที่พี่จะไม่มีวันแบ่งให้ใคร และอย่าหวังว่าจะรอดไปจากที่นี้ได้... จนกว่าพี่จะเบื่อเธอเอง”

ค่ำคืนที่แสนยาวนานเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางเสียงสะอื้นที่ถูกกลืนกินด้วยรสจูบที่เผ็ดร้อน เกมรักครั้งนี้เพิ่งจะเริ่มต้น และนลินก็รู้ดีว่าเธอไม่มีวันชนะผู้ชายที่ชื่อเตโชได้เลย...