ตอนที่ 3: รอยตีตราใต้ปกเสื้อ

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าม่านราคาแพงเข้ามาทาบทับเปลือกตาที่บวมช้ำของนลิน เธอขยับกายอย่างยากลำบาก ความรู้สึกปวดร้าวแล่นปราดไปทั่วร่างราวกับถูกรถบรรทุกทับ แผ่นหลังบางสัมผัสกับที่นอนนุ่มที่ยังคงอุ่นจัดด้วยอุณหภูมิร่างกายของคนที่เพิ่งลุกออกไปไม่นาน

นลินค่อยๆ ยันตัวขึ้นพิงหัวเตียง พลันสายตาก็ปะทะเข้ากับร่างสูงของเตโชที่ยืนอยู่หน้ากระจกบานยักษ์ เขาอยู่ในชุดนักศึกษาครึ่งท่อน กางเกงยีนส์สีเข้มขับเน้นช่วงขายาวดูดีจนน่าใจหาย เสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยังไม่ได้ติดกระดุมเผยให้เห็นแผงอกกว้างที่มีรอยข่วนจางๆ จากฝีมือของเธอเมื่อคืน

เขาหันมาสบตาเธอผ่านกระจก แววตาคมปลาบคู่นั้นไม่มีร่องรอยของความเหนื่อยอ่อน มีเพียงความเย็นชาที่พาดผ่าน

“ตื่นแล้วก็รีบไปอาบน้ำ อย่าให้พี่ต้องรอนาน... วันนี้มีเข้าเชียร์เช้า ถ้าเธอไปสาย ฉันจะสั่งซ่อมเธอต่อหน้าคนทั้งคณะ”

คำพูดที่ไร้เยื่อใยนั้นเหมือนน้ำเย็นจัดที่สาดรดหัวใจ นลินเม้มปากแน่น เธอพยายามพยุงตัวลุกขึ้น ขาสองข้างสั่นพะเยิบจนเกือบจะทรุดลงกับพื้น เตโชมองภาพนั้นด้วยสายตาเรียบเฉย เขาไม่ได้ยื่นมือมาช่วย แต่กลับเดินเข้ามาใกล้แล้วเชยคางเธอขึ้น

“จำไว้นะนลิน... เมื่อคืนมันแค่การ ‘มัดจำ’ อย่าทำหน้าเหมือนจะตายแบบนั้น เพราะหน้าที่ของเธอคือทำให้ฉันพอใจ ไม่ใช่มานั่งบีบน้ำตาเรียกความสงสาร”

เขาผละออกไปทิ้งให้เธอเผชิญกับความเงียบ นลินพาตัวเองเข้าไปในห้องน้ำหรูหรา เธอชะงักกึกเมื่อเห็นเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก... รอยสีกุหลาบเข้มหลายจุดกระจายอยู่ตามลำคอระหงและไหปลาร้า มันชัดเจนจนความหวาดกลัวเริ่มจู่โจมหัวใจ เธอจะปิดมันได้ยังไงในเมื่อเสื้อนักศึกษามันบางขนาดนี้!

1 ชั่วโมงต่อมา ณ ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์

เสียงเซ็งแซ่ของนักศึกษาปีหนึ่งดังไปทั่วใต้ตึก นลินพยายามดึงคอเสื้อนักศึกษาขึ้นมาให้สูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ พลางเอาผมยาวสลวยมาปิดบังลำคอไว้ ความประหม่าทำให้เธอเดินก้มหน้าไม่กล้าสบตาใคร

“ลิน! ทางนี้!” เสียงของ มีนา ดังขึ้นพร้อมกับมือที่เอื้อมมาสะกิดไหล่

นลินสะดุ้งสุดตัวจนเพื่อนสนิทขมวดคิ้ว “เป็นอะไรไปลิน? ทำไมหน้าซีดแบบนั้น แล้วนี่ทำไมต้องใส่เสื้อคลุมทับล่ะ แดดเมืองไทยร้อนจะตาย”

“เอ่อ... ลินรู้สึกเหมือนจะเป็นไข้น่ะมีนา เลยหนาวนิดหน่อย” นลินโกหกคำโต หัวใจเต้นรัวด้วยความกังวล

“จริงเหรอ? ไหนดูซิ...” มีนาทำท่าจะเอื้อมมือมาแตะหน้าผาก แต่นลินกลับเบี่ยงตัวหนีอย่างรวดเร็ว จังหวะนั้นเองที่คอเสื้อเลื่อนหลุดออกมาเพียงนิด

“นั่นรอยอะไรน่ะลิน? แดงๆ ตรงคอน่ะ...”

คำถามของมีนาทำให้นลินตัวแข็งทื่อราวกับถูกสาป เธอพยายามจะเอ่ยปากแก้ตัว แต่ทว่าเสียงฝีเท้าหนักๆ ที่เดินตรงเข้ามากลับทำให้บรรยากาศรอบข้างเงียบกริบลงทันที

เตโช ยืนอยู่ตรงนั้น... ในชุดเสื้อช็อปสีกรมท่าที่ดูน่าเกรงขาม สายตาของเขาจ้องตรงมาที่นลินด้วยความหมายบางอย่างที่ทำให้เธอแทบจะหยุดหายใจ กลิ่นเหล้ารัมจางๆ ที่ติดตัวเขามามันช่างย้ำเตือนถึงเรื่องราวเมื่อคืนได้ดีเยี่ยม

“รุ่นน้องคนไหนที่แต่งกายไม่เรียบร้อย หรือใส่เสื้อคลุมทับเครื่องแบบโดยไม่มีเหตุผลอันควร... เดินออกมาพบผมหน้าแถวเดี๋ยวนี้!”

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจของเขาประกาศก้อง นลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงตรงหน้า... เขารู้ว่าเธอพยายามปกปิดรอยนั่น และเขากำลังจะประจานเธอต่อหน้าทุกคนอย่างนั้นเหรอ?

เสียงซุบซิบของเพื่อนร่วมรุ่นดังเซ็งแซ่เมื่อนลินค่อยๆ ก้าวเท้าออกมาหน้าแถวอย่างสั่นเทา เธอรู้สึกเหมือนถูกแก้ผ้าประจานกลางลานเกียร์ สายตานับร้อยคู่จ้องมองมาที่เสื้อกันหนาวไหมพรมสีครีมที่เธอกดทับลำคอไว้แน่น

เตโชยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าคมคายเรียบเฉยไร้ความรู้สึก แต่ในดวงตาคมปลาบคู่นั้นกลับพราวระยับด้วยความสนุกที่ได้ต้อนเหยื่อให้จนมุม กลิ่นเหล้ารัมจางๆ ที่ลอยมาจากตัวเขาทำให้สติของนลินเริ่มพร่าเลือน ความทรงจำเรื่องสัมผัสอันเร่าร้อนเมื่อคืนย้อนกลับมาทำร้ายเธอในวินาทีที่วิกฤตที่สุด

“ระเบียบของคณะวิศวะคืออะไร... ตอบผมมาสิครับรุ่นน้อง” เสียงทุ้มต่ำของเตโชดังกดดัน

“ต้อง... ต้องแต่งกายด้วยชุดนักศึกษาที่ถูกต้องตามระเบียบของมหาวิทยาลัยค่ะ” นลินตอบเสียงแผ่ว พยายามก้มหน้าจนคางชิดอก

“แล้วที่เธอใส่อยู่นี่... เรียกว่าถูกต้องงั้นเหรอ?” เตโชก้าวเท้าเข้ามาหาช้าๆ จนเงาของเขาทาบทับร่างเล็กจนมิด “ถอดเสื้อคลุมออกเดี๋ยวนี้”

“พี่เต... ลินไม่สบายจริงๆ ค่ะ ขอลินใส่ไว้นะคะ” เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาด้วยสายตาอ้อนวอน หยาดน้ำตาใสเริ่มคลอที่หน่วยตา แต่เขากลับแค่นยิ้มเย็นชาที่มุมปาก

“ไม่สบายก็ไปห้องพยาบาล แต่ถ้าจะยืนอยู่ในลานเกียร์นี้... ต้องทำตามกฎ” มือหนาเอื้อมาคว้าซิปเสื้อคลุมของเธอไว้ “หรือจะให้พี่ ‘ถอด’ ให้ตรงนี้เลยดีไหม?”

นลินสะดุ้งสุดตัว มือบางคว้ามือเขาไว้โดยสัญชาตญาณ สัมผัสจากฝ่ามือที่อุ่นจัดและหยาบกร้านของเตโชทำให้เธอชาวาบไปทั้งตัว ความเงียบปกคลุมไปทั่วบริเวณ ทุกคนต่างลุ้นว่าเฮดว้ากสุดโหดจะทำอย่างไรต่อ

“ลิน... ถอดเองค่ะ”

เธอค่อยๆ รูดซิปลงช้าๆ ราวกับกำลังลอกผิวหนังตัวเองออก เมื่อเสื้อคลุมแยกออกจากกัน ความลับที่พยายามปกปิดก็เริ่มปรากฏสู่สายตาคนรอบข้าง แม้นลินจะพยายามดึงปกเสื้อนักศึกษาขึ้นปกปิด แต่มันกลับยิ่งทำให้รอย ‘สีกุหลาบเข้ม’ ที่ซอกคอเด่นชัดขึ้นท่ามกลางผิวขาวจัดของเธอ

เสียงฮือฮาดังขึ้นทันที มีนาที่ยืนอยู่แถวหน้าถึงกับอ้าปากค้าง แววตาของเพื่อนๆ เปลี่ยนจากความสงสัยเป็นความช็อกและดูถูกในชั่วพริบตา

“นั่นรอย... รอยจูบนี่นา” เสียงกระซิบจากเพื่อนในแถวดังแว่วเข้าหู ทำให้นลินอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เตโชโน้มตัวลงมาจนริมฝีปากเกือบจะชิดใบหูที่แดงซ่านของเธอ เขาจ้องมองผลงานของตัวเองด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะแสร้งทำเป็นตรวจตราความเรียบร้อยของปกเสื้อเธออย่างเชื่องช้า นิ้วเรียวยาวลากผ่านรอยรักนั้นอย่างจงใจจนนลินเผลอกลั้นหายใจ

“รอยแดงนี่... ไปโดนอะไรมาเหรอครับ? หรือว่า ‘มด’ ที่ห้องมันดุ?” เขาถามด้วยน้ำเสียงกึ่งขันกึ่งสมเพช แต่นัยน์ตาเขากลับวาวโรจน์ “คราวหลังก็ระวังหน่อยนะนลิน... เพราะถ้ามดมันดุขนาดนี้ วันหลังพี่อาจจะแนะนำให้เปลี่ยนที่นอน”

เขาผละออกไปทิ้งให้นลินยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าแถว ท่ามกลางสายตาเย้ยหยันและคำนินทาที่เริ่มดังขึ้นเรื่อยๆ เธอรู้ดีว่าความร้ายกาจของเตโชไม่มีที่สิ้นสุด เขาไม่ได้ต้องการแค่ตัวเธอ... แต่เขาต้องการทำลายศักดิ์ศรีของเธอให้ย่อยยับคามือ เพื่อชดใช้ให้กับความแค้นในอดีตที่เธอไม่ได้เป็นคนก่อ

เกมรักครั้งนี้... นลินเพิ่งเข้าใจว่ากรงขังที่แท้จริงไม่ใช่ห้องหรูในคอนโด แต่มันคือสายตาของคนทั้งโลกที่เขากำลังใช้มันจองจำเธอให้ตายทั้งเป็น