บทที่ 13: ภายใต้หน้ากากวิศวะ

แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ภายในคอนโดส่องสว่างท่ามกลางความสลัว เตโชในชุดนักศึกษาที่หลุดลุ่ย เนกไทถูกคลายออกและพาดไว้ที่พนักเก้าอี้ เบื้องหน้าของเขามีทั้งแบบแปลนวิศวกรรมที่ต้องส่งอาจารย์ในวันพรุ่งนี้ และซองเอกสารสีน้ำตาลประทับตราบริษัทบริหารสินทรัพย์ของคุณพ่อเขา

[POV: เตโช – ภาระที่แบกไว้บนบ่า]

เตโชละสายตาจากจอโน้ตบุ๊กที่เปิดโปรแกรมคำนวณโครงสร้างค้างไว้ เขาหยิบเอกสารลับที่ลูกน้องคนสนิทเพิ่งนำมาวางไว้ให้เมื่อเย็นขึ้นมาอ่าน ข้อมูลที่ระบุในนั้นทำให้กรามแกร่งบดเข้าหากันจนเป็นสันนูน

ในฐานะทายาทคนเดียวของตระกูลที่ทำธุรกิจบริหารหนี้สินระดับประเทศ เขาถูกฝึกให้มองตัวเลขและเล่ห์เหลี่ยมคนออกตั้งแต่อยู่ปี 1 ธนาไม่ใช่แค่นักพนันที่โง่เขลา แต่มันคือปลงที่แฝงตัวเข้ามาสูบเลือดสูบเนื้อบริษัทชิ้นส่วนวิศวกรรมของคุณตานลินจนเกือบไม่เหลือซาก และที่บัดซบไปกว่านั้นคือข้อมูลเรื่อง 'แม่ของนลิน' ที่ยืนยันว่านลินถูกเลี้ยงมาเพียงเพื่อเป็นโล่กำบังความผิดของมัน

‘เรียนก็หนัก งานก็รุม... แต่เรื่องของเธอ พี่ทิ้งไม่ได้จริงๆ’ เตโชคิดพลางนวดขมับ เขาต้องรักษาบริษัทนี้ไว้ให้นลิน เพราะมันคือสิ่งเดียวที่จะพิสูจน์ให้พ่อเขาเห็นว่าเขาพร้อมจะขึ้นบริหารงานเต็มตัวหลังเรียนจบ และที่สำคัญ... เขาต้องการทวงคืนศักดิ์ศรีให้ผู้หญิงที่นอนหลับใหลอยู่ข้างในนั้น

เสียงฝีเท้าแผ่วเบาทำให้อารมณ์คุกรุ่นของเตโชสงบลงโดยอัตโนมัติ นลินเดินออกมาจากห้องนอนในชุดนอนผ้าแพรสีนวล เธอหยุดยืนมองเขาด้วยสายตาที่เป็นห่วง แสงไฟสลัวจับที่ใบหน้าสวยซึ่งยังมีรอยช้ำจางๆ จากฝีมือพ่อแท้ๆ (ในนาม) ของเธอ

“พี่เต... ยังไม่นอนเหรอคะ? โปรเจกต์จบยังไม่เสร็จเหรอ” นลินถามพลางเดินเข้ามาใกล้ เห็นกองกระดาษพิมพ์เขียวปนกับซองเอกสารแปลกตา

เตโชรีบคว้าซองเอกสารสีน้ำตาลสอดเข้าใต้กองแบบแปลนอย่างรวดเร็ว เขาไม่อยากให้เธอเห็นความโสมมของธนาในตอนนี้ “ยัง... คำนวณค่าแรงเคลื่อนไม่ลงตัวนิดหน่อย แล้วเธอล่ะ ตื่นมาทำไมกลางดึก”

“ลินแค่นอนไม่หลับค่ะ... พอนึกถึงเรื่องที่บ้าน ลินก็รู้สึกผิดที่ทำให้พี่ต้องมาเสียเวลาจัดการเรื่องหนี้สินพวกนี้ ทั้งที่พี่ก็ต้องเรียนหนัก” นลินทรุดตัวลงนั่งข้างๆ เขา มือบางแตะลงบนท่อนแขนแกร่งอย่างปลอบโยน

เตโชคว้ามือเธอมาจับไว้แน่น แววตาของเฮดว้ากปี 4 ที่เคยดุดัน บัดนี้กลับฉายแววของการครอบครองที่ลึกซึ้ง “บอกแล้วไงว่าอย่าคิดมาก หนี้สิบล้านนั่นพี่เคลียร์ให้พ่อพี่ไปแล้ว ตอนนี้เธอคือ 'หนี้' ของพี่คนเดียว... และพี่ก็กำลังคำนวณอยู่ว่าจะ 'ถอนทุนคืน' จากเธอท่าไหนดีถึงจะคุ้มค่าที่สุด”

เขาแสร้งพูดด้วยน้ำเสียงเอาแต่ใจแบบฉบับวิศวะร้าย เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากความจริงที่เจ็บปวด นลินก้มหน้างุดด้วยความอาย แต่เธอก็ไม่ได้ขัดขืนเมื่อเขาดึงร่างเธอเข้าไปสวมกอด

“ลินจะทำหน้าที่ของลินให้ดีที่สุดค่ะ... ไม่ว่าพี่เตจะต้องการอะไร”

เตโชกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้นจนร่างบางแทบจมหายไปในแผงอกกว้าง เขาซบหน้าลงกับไหล่ลุ่มหลงในกลิ่นหอมอ่อนๆ ของนลินที่ช่วยดับความรุ่มร้อนในใจจากการอ่านเอกสารเลวร้ายพวกนั้น แต่แล้วเขาก็รู้สึกถึงร่างกายที่เกร็งน้อยๆ ของเธอ สัญชาตญาณทำให้เขารู้ว่านลินยังคงหวาดระแวงในสัมผัสของเขา... เพราะบทเรียนที่เขาเคยฝากไว้มันรุนแรงเกินกว่าจะลืมได้ง่ายๆ

เขาสูดหายใจลึก ก่อนจะค่อยๆ ผละออกช้าๆ มือหนาประคองใบหน้าสวยที่ยังมีรอยช้ำจางๆ ขึ้นมาสบตา แววตาคมปลาบที่เคยแข็งกร้าวและดุดันในลานเกียร์ บัดนี้กลับวาววับด้วยความรู้สึกผิดที่อัดอั้นอยู่เต็มอก

“นลิน... ฟังพี่นะ” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นด้วยจังหวะที่หนักแน่นกว่าทุกครั้ง “ที่ผ่านมา... พี่รู้ว่าพี่ทำตัวบัดซบกับเธอแค่ไหน พี่ใช้กำลัง พี่บังคับ พี่เห็นเธอเป็นแค่ที่ระบายความโกรธที่มีต่อพ่อเธอ”

นลินนิ่งค้างไป ดวงตาคู่สวยสั่นระริกเมื่อได้ยินประโยคที่คล้ายกับการสารภาพผิดจากปากชายผู้เย่อหยิ่งคนนี้

“พี่สัญญา... ต่อจากนี้ไป พี่จะไม่บังคับขืนใจเธออีกแล้ว” เตโชใช้นิ้วโป้งลูบไล้ริมฝีปากอิ่มอย่างแผ่วเบา “ถ้าพี่ต้องการ... พี่จะขอ และถ้าเธอไม่พร้อม พี่ก็จะหยุด พี่จะไม่ทำให้เธอต้องร้องไห้เพราะความเจ็บปวดจากฝีมือพี่อีก”

“พี่เต...” นลินพึมพำเสียงแผ่ว น้ำตาแห่งความซาบซึ้งเริ่มรื้นขึ้นมาที่ขอบตา

“แต่มีข้อแม้ว่า... เธอต้องไม่ขัดใจพี่” เขาขู่สำทับด้วยมาดจอมบงการที่ทิ้งไม่ลง “อย่าโกหก อย่ามีความลับ และอย่าเอาตัวเข้าแลกเพื่อใครคนอื่นอีก เพราะสิทธิ์ในร่างกายของเธอ... พี่ขอเป็นคนเดียวที่มีสิทธิ์นั้นได้ไหม?”

คำขอที่เหมือนคำสั่งทำให้นลินรู้สึกถึงไอร้อนที่แล่นพล่านขึ้นมาบนใบหน้า มันไม่ใช่การกดขี่เหมือนครั้งก่อนๆ แต่เป็นคำขอพื้นที่ในหัวใจที่เตโชกำลังพยายามสร้างขึ้นใหม่บนกองซากปรักหักพังของความเข้าใจผิด

“ลินสัญญาค่ะ... ลินจะไม่ขัดใจพี่เต” นลินตอบรับเสียงหวานพร้อมกับซบหน้าลงกับอกแกร่งอีกครั้ง “ขอบคุณนะคะ... ที่ให้โอกาสลินได้เริ่มต้นใหม่กับพี่”

เตโชกดจูบลงบนกลุ่มผมสลวยด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น ในใจเขาสาบานว่าคนเดียวที่เขาจะ "ขอ" อย่างนอบน้อมที่สุดก็คือเธอ และคนเดียวที่เขาจะ "ฆ่า" ให้ตายทั้งเป็นก็คือคนที่กล้าทำลายความไว้ใจที่นลินมีต่อเขา... ซึ่งเป้าหมายแรกก็คือธนาที่กำลังจนตรอกอยู่นั่นเอง