บทที่ 14: คำลวงใต้เงาเกียร์

บรรยากาศช่วงพักเที่ยงที่คณะวิศวกรรมศาสตร์เต็มไปด้วยความคึกคัก นลินเดินแยกออกมาจากตึกเรียนเพียงลำพังเพื่อไปหาที่นั่งสงบ ๆ รอเวลาเข้าเรียนช่วงบ่าย หัวใจของเธอวันนี้ดูจะเบาสบายขึ้นกว่าทุกวัน เพราะคำสัญญาที่เตโชมอบให้เมื่อคืนมันเหมือนน้ำทิพย์ที่ชโลมลงบนแผลเหวอะหวะในใจเธอ

ทว่า... ความสุขมักจะอยู่กับเธอได้ไม่นานนัก

"นลิน! ลินลูก!"

เสียงที่คุ้นเคยแต่กลับชวนให้สันหลังวาบดังขึ้นจากมุมมืดหลังต้นจามจุรีใหญ่ นลินชะงักกึก ร่างระหงสั่นเทาขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นสภาพของ ธนา ที่ยืนอยู่ตรงหน้า เขาดูซูบผอมกว่าเดิม เสื้อผ้าหลุดลุ่ย แววตาลนลานเหมือนคนหนีตาย

"คุณพ่อ... มาที่นี่ทำไมคะ?" นลินกระซิบเสียงเครือ พลางกวาดสายตามองรอบข้างด้วยความหวาดระแวง กลัวว่า 'ใครบางคน' จะมาเห็นเข้า

"ลิน พ่อขอโทษที่ตบลูกวันนั้น พ่อขาดสติจริงๆ" ธนาโผเข้ามากอดแขนลูกสาวไว้แน่น "แต่ตอนนี้พ่อไม่มีที่ไปแล้วลูก พวกมันตามฆ่าพ่อถึงบ้าน พ่อเข้าบ้านไม่ได้เลย พ่อต้องการเงินอีกแค่ห้าแสน... ห้าแสนเท่านั้นลิน แล้วพ่อจะหนีไปอยู่ต่างจังหวัด จะไม่กลับมาให้ลูกเห็นหน้าอีกเลย"

"ห้าแสน? ลินจะไปเอามาจากไหนคะพ่อ พี่เตเพิ่งให้มาสามแสนเมื่อวานนี้เองนะ!" นลินพยายามสะบัดแขนออก น้ำตาเริ่มคลอหน่วย "พ่อสัญญากับลินแล้วไม่ใช่เหรอคะว่าครั้งนั้นคือครั้งสุดท้าย!"

"ก็ตอนนั้นพ่อคิดว่ามันจะพอไง! แต่ไอ้พวกนั้นมันคิดดอกเบี้ยโหด ลิน... ลูกไปขอคุณเตโชอีกครั้งนะ แค่ห้าแสนสำหรับเขามันเศษเงินชัด ๆ หรือไม่... ลูกก็เอาสร้อยมุกของแม่ที่ลูกเก็บไว้ไปขายสิ!"

คำพูดนั้นเหมือนตบหน้าซ้ำลงบนแผลเดิม นลินมองชายตรงหน้าด้วยความผิดหวังอย่างรุนแรง เขากล้าแม้กระทั่งจะให้เธอขายของดูต่างหน้าชิ้นสุดท้ายของแม่เพื่อไปถมหลุมพนันที่ไม่รู้จักเต็ม

---

[POV: นลิน – ความจริงที่ต้องเผชิญ]

นลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังหมุนเคว้ง ความกตัญญูที่เธอเคยมีมันกำลังถูกความเห็นแก่ตัวของธนากัดกินจนเหลือเพียงความว่างเปล่า เธอนึกถึงคำพูดของเตโชที่ว่า ‘อย่าเอาตัวเข้าแลกเพื่อใครคนอื่นอีก’ และความอ่อนโยนที่เขาพยายามมอบให้เมื่อคืน

'ลินขอโทษนะคะพ่อ... แต่ลินทำตามที่พ่อขอไม่ได้อีกแล้ว' นลินเม้มปากแน่น ความสงบนิ่งที่เตโชเคยสอนเริ่มทำงาน "ลินให้ไม่ได้ค่ะพ่อ และลินจะไม่ขอพี่เตเพื่อพ่ออีกแล้ว พ่อกลับไปเถอะค่ะ"

"อีลิน! มึงกล้าดียังไงฮะ! ลืมไปแล้วเหรอว่าใครเลี้ยงมึงมา!" ธนาที่เห็นว่าลูกสาวไม่ยอมตามใจเหมือนทุกครั้งก็เริ่มเปลี่ยนสีหน้า แววตาละโมบเปลี่ยนเป็นอาฆาต เขาเงื้อมือขึ้นอีกครั้งด้วยความเคยชิน

---

[POV: เตโช – พายุอาทิตย์ที่กำลังจะแผดเผา]

เตโชยืนกอดอกอยู่หลังเสาตึกคณะไม่ไกลนัก แววตาคมปลาบวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะที่รุนแรงกว่าครั้งไหน ๆ เขาแอบตามเธอมาเพราะสังหรณ์ใจแปลก ๆ และสิ่งที่เขาเห็นมันทำให้เขาอยากจะหักคอไอ้แก่ตรงหน้าทิ้งเสียเดี๋ยวนี้

ภาพนลินที่ยืนตัวสั่นแต่พยายามเข้มแข็งเพื่อปฏิเสธคนเลวอย่างธนามันทำให้เขาภูมิใจ... แต่ภาพธนาที่กำลังจะลงมือกับเธออีกครั้งมันทำให้เขาฟิวส์ขาด!

เตโชก้าวออกมาจากเงามืด ย่างก้าวของเฮดว้ากปี 4 หนักแน่นและทรงพลังจนนักศึกษาที่เดินผ่านไปมาถึงกับต้องหยุดมอง กลิ่นอายความตายแผ่ออกมารอบกายเขา

"ถ้ามือสกปรกของมึงแตะต้องเธออีกแม้แต่นิดเดียว... กูรับรองว่ามึงจะไม่มีโอกาสได้ใช้มือนั้นนับเงินอีกต่อไป!"

เสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจดังก้องไปทั่วลานจอดรถ นลินหันขวับมามอง แววตาของเธอเต็มไปด้วยความตกใจและหวาดกลัว ทว่าเมื่อเห็นว่าเป็นเตโช เธอกลับโผเข้าหาเขาโดยอัตโนมัติ เตโชวาดวงแขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่น แสดงความเป็นเจ้าของอย่างเปิดเผยต่อหน้าทุกคน

"คุณเตโช... คือผม..." ธนาหน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาราวกับลูกนก

"กูเตือนมึงแล้วใช่ไหมธนา... ว่าอย่ามาวุ่นวายกับ 'คนของกู' อีก" เตโชสืบเท้าเข้าหาธนาช้า ๆ สายตาคมดุจใบมีดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่ขลาดกลัว "เงินสามแสนเมื่อวานถือว่าเป็นค่าเลี้ยงดูที่มึงเคยให้เธอ แต่นับจากวินาทีนี้... มึงกับนลินไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก และถ้ากูเห็นมึงมาป้วนเปี้ยนแถวนี้อีกแม้แต่ก้าวเดียว... กูจะให้ลูกน้องกูส่งมึงไปอยู่กับเจ้าหนี้ในนรกเอง!"

เตโชคว้าคอเสื้อธนาแล้วเหวี่ยงออกไปอย่างแรงจนชายแก่ล้มกลิ้งลงบนพื้นคอนกรีต ก่อนจะหันมามองนลินด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป... มันคือความโกรธที่ระคนไปด้วยความห่วงใยจนแทบกระอัก

"กลับคอนโดกับพี่เดี๋ยวนี้ นลิน!"

รอยร้าวที่เริ่มปริแตก

(หลังจากเตโชเหวี่ยงธนาล้มลงและพานลินเดินออกมา)

ในขณะที่เตโชกำลังจะลากนลินกลับไปที่รถสปอร์ตสีดำของเขา ร่างสูงโปร่งของชายหนุ่มอีกคนก็ก้าวเข้ามาขวางหน้าไว้ แววตาที่ดูนิ่งสงบแต่แฝงไปด้วยความกังวลนั้นจ้องตรงมาที่นลิน

“ลิน! เป็นอะไรหรือเปล่า พี่เห็นเหตุการณ์เมื่อกี้หมดแล้ว” ภีม นั่นเอง เขาเดินเข้ามาใกล้ด้วยความเป็นห่วง ท่าทีของเขาทำให้เตโชบดกรามแน่นและกระชับอ้อมกอดที่เอวนลินให้แน่นขึ้นไปอีก

“ไม่ต้องยุ่ง... นี่เรื่องของฉันกับนลิน” เตโชคำรามเสียงต่ำ แววตาของเฮดว้ากปี 4 พร้อมจะปะทะกับทุกคนที่เข้าใกล้คนของเขา

“พี่ภีม...” นลินพึมพำเสียงแผ่ว “ลินไม่เป็นไรค่ะ พี่ภีมอย่ามีเรื่องกับพี่เตเลยนะคะ”

ภีมมองนลินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสาร เขารู้ดีว่านลินกำลังแบกรับอะไรอยู่ และเขาก็อยากจะช่วยเธอให้หลุดพ้นจากพันธนาการของเตโช