บทที่ 18: กรงขังแห่งความลับ

ความเงียบเชียบภายในเพนต์เฮาส์หรูยามค่ำคืนดูจะเยือกเย็นกว่าทุกวัน แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องนอกสาดส่องเข้ามาเป็นเงาวูบวาบผ่านกระจกบานใหญ่ เตโชยังคงฝังตัวอยู่ในห้องทำงานที่ปิดสนิททิ้งให้นลินจมอยู่กับความคิดที่บิดเบี้ยวบนโซฟากลางห้องโถง

ภาพใบหน้าของผู้ชายในรูปถ่ายใบนั้น... ผู้ชายที่หน้าเหมือน ภีม ราวกับพิมพ์เดียวกันกำลังยิ้มเคียงข้างแม่ของเธอในชุดนักศึกษา มันเหมือนภาพหลอนที่คอยตามหลอกหลอนนลินซ้ำแล้วซ้ำเล่า

[POV: นลิน – ความจริงที่ปลายนิ้ว]

นลินมองบานประตูห้องทำงานของเตโชด้วยหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบ เธอรู้ดีว่าการเข้าไปในห้องนั้นโดยไม่ได้รับอนุญาตคือการท้าทาย 'อสูรร้าย' ในตัวเขา แต่ความกระหายที่จะรู้ที่มาของตัวเองมันมีมากกว่าความกลัว

'ถ้าลินไม่ใช่ลูกของพ่อธนา... แล้วลินเป็นลูกของใคร?' ความคิดนี้ทำให้เธอกล้าที่จะลุกขึ้นยืนแล้วค่อย ๆ ย่องไปยังบานประตูไม้โอ๊คสีเข้ม

เธอหมุนลูกบิดช้า ๆ... โชคดีที่เขาลืมล็อค

ภายในห้องนั้นมืดสลัว มีเพียงแสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดค้างไว้ นลินเดินตรงไปยังลิ้นชักโต๊ะที่เตโชเก็บซองเอกสารสีน้ำตาลใบนั้นไว้เมื่อเย็น มือบางสั่นเทาขณะที่เอื้อมไปเปิดมันออก

เธอกวาดสายตาผ่านตัวหนังสือมากมาย จนไปสะดุดเข้ากับเอกสารฉบับหนึ่งที่มีตราประทับของโรงพยาบาล... 'ผลตรวจดีเอ็นเอ' ระหว่างนายธนา กับ นางสาวนลิน

ใจของนลินกระตุกวูบ ผลลัพธ์ในนั้นระบุชัดเจนว่า 'ไม่เป็นบิดาและบุตรกัน'

"ทำอะไรนลิน!"

เสียงตวาดกร้าวที่ดังมาจากข้างหลังทำให้นลินสะดุ้งสุดตัว เอกสารในมือร่วงหล่นลงบนพื้นราวกับใบไม้ปลิดปลิว เตโชยืนพิงขอบประตู แววตาของเขาในตอนนี้มืดสนิทและน่ากลัวกว่าครั้งไหน ๆ แสงจากหน้าจอคอมพิวเตอร์ส่องกระทบใบหน้าคมเข้มให้ดูเหมือนปีศาจที่กำลังพิโรธ

[POV: เตโช – ความโกรธที่ปนไปด้วยความกลัว]

เตโชจ้องมองร่างบางที่ยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องทำงานของเขา ความโกรธแล่นพล่านขึ้นมาจนแทบจะควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาโกรธที่เธอแอบเข้ามา และโกรธยิ่งกว่าที่เธอได้เห็นความจริงที่เขาพยายามจะปกปิดไว้

เขาก้าวเข้าไปหาเธอช้า ๆ ทุกย่างก้าวเหมือนเสียงมัจจุราชที่กำลังเดินเข้าหาเหยื่อ

"พี่บอกเธอแล้วใช่ไหม... ว่าอย่าพยายามทำตัวฉลาดในเรื่องที่พี่ไม่ต้องการให้เธอรู้!" เขาคำรามเสียงต่ำ รวบข้อมือทั้งสองข้างของเธอไว้แน่นจนนลินร้องออกมาด้วยความเจ็บ "เธออยากรู้มากนักใช่ไหมว่าตัวเองเป็นใคร? อยากรู้เพื่อจะได้หาทางไปซบอกไอ้ภีมมันง่ายขึ้นงั้นสิ!"

"ไม่ใช่ค่ะพี่เต! ลินแค่อยากรู้ว่าลินเป็นใคร... ทำไมพ่อธนาถึงทำกับลินแบบนี้ ลินมีสิทธิ์จะรู้ความจริงไม่ใช่เหรอคะ!" นลินตะโกนกลับทั้งน้ำตา

"สิทธิ์งั้นเหรอ?" เตโชแค่นยิ้มหยัน "สิทธิ์เดียวที่เธอมีในตอนนี้คือสิทธิ์ในการเป็น 'ของเล่น' ของพี่เท่านั้นนลิน! ในเมื่อเธอชอบแอบดูความลับนัก... พี่ก็จะให้เธอได้รับบทลงโทษที่เธอจะจำไปจนตาย!"

[บทลงโทษท่ามกลางความมืด]

เตโชกระชากร่างนลินไปที่ผนังห้องทำงาน เขาไม่ได้ใช้ความรุนแรงในเชิงทำร้ายร่างกายเหมือนธนา แต่เขาใช้ความรุนแรงในเชิงอารมณ์และการครอบครอง เขาโน้มใบหน้าลงไปหาเธอจนปลายจมูกชนกัน กลิ่นบุหรี่จาง ๆ ปนกับกลิ่นกายชายชาตรีทำให้มวลอารมณ์ในห้องนั้นหนักอึ้ง

"ปล่อยลินนะคะพี่เต... ลินขอโทษ" นลินพึมพำเสียงพร่า

"สายไปแล้วนลิน..." เขาไม่ฟังเสียงอ้อนวอน เตโชประกบริมฝีปากลงไปบนเรียวปากอิ่มอย่างดุดัน มันไม่ใช่จูบที่อ่อนหวานเหมือนที่เขาเคยสัญญา แต่มันคือจูบที่เต็มไปด้วยความหึงหวงและการประกาศศักดา เขาต้องการย้ำให้เธอรู้ว่า ไม่ว่าความจริงเรื่องสายเลือดจะเป็นอย่างไร แต่ตอนนี้เธอเป็นของเขา... และเขาไม่มีวันปล่อยเธอไปให้ใครหน้าไหนทั้งนั้น

นลินพยายามดิ้นรน แต่แรงของเธอหรือจะสู้แรงของวิศวะหนุ่มปี 4 อย่างเขาได้ ความขมขื่นแล่นปราดเข้ากลางใจ แต่ในความขมขื่นนั้นกลับมีความรู้สึกโหยหาอย่างประหลาดปนอยู่ด้วย เธอเกลียดความร้ายกาจของเขา แต่เธอก็กลัวเกินกว่าจะเสียเขาไปในเวลาเดียวกัน

[POV: มีนา – แผนการที่เริ่มสัมฤทธิ์ผล]

ในขณะเดียวกัน ที่หอพักนักศึกษา มีนา นั่งจ้องมองโทรศัพท์มือถือด้วยแววตาที่ว่างเปล่า เธอเพิ่งส่งข้อความหาภีมตามที่เตโชสั่ง... ข้อความที่ระบุว่าเธอบังเอิญเห็นนลินกำลัง 'พลอดรัก' กับเตโชในรถอย่างมีความสุข

มีนารู้ดีว่าภีมต้องเจ็บปวด และเธอก็เจ็บปวดไม่แพ้กันที่ต้องเป็นคนลงมือทำลายความหวังของคนที่เธอรัก

'ขอโทษนะพี่ภีม... มีนาทำเพื่อพี่นะคะ ถ้าพี่เลิกหวังในตัวนลิน พี่จะได้มองเห็นมีนาบ้าง' เธอรู้ว่าตอนนี้ภีมคงกำลังคลั่ง เขาเป็นคนใจร้อนและรักนลินมากพอจะทำเรื่องบ้า ๆ ได้ และนั่นคือสิ่งที่เตโชต้องการ... การทำให้ภีมขาดสติจนเสียงานเสียการและเสียคนในที่สุด

[สมรภูมิอารมณ์ที่ยังไม่จบสิ้น]

กลับมาที่เพนต์เฮาส์ เตโชถอนริมฝีปากออกมามองดูผลงานของตัวเอง นลินหอบหายใจรัว แววตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสนและหวาดระแวง

"จำใส่หัวเอาไว้... ความจริงเรื่องพ่อแม่เธอ พี่จะเป็นคนบอกเธอเองในวันที่พี่ต้องการ" เตโชเอ่ยเสียงเรียบพลางลูบริมฝีปากที่บวมเจ่อของเธอ "และถ้าพี่รู้ว่าเธอแอบไปติดต่อกับไอ้ภีม หรือแม้แต่คิดจะสืบเรื่องนี้ลับหลังพี่อีก... พี่จะไม่จบแค่ที่โซฟาแน่"

นลินหลับตาลงปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้ม "พี่เตทำแบบนี้... พี่เตไม่ได้รักลินหรอก พี่เตแค่สะใจที่ชนะพี่ภีมได้ใช่ไหมคะ?"

คำถามนั้นทำให้เตโชชะงักไปชั่วครู่ หัวใจของเขาเหมือนถูกเข็มแทงลึก เขาอยากจะตะโกนบอกเธอว่ามันไม่ใช่ความแค้น... แต่มันคือความรักที่เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะจัดการกับมันอย่างไร

"จะรักหรือจะชนะ... ผลมันก็เหมือนกันนลิน คือเธอต้องอยู่กับพี่ไปจนตาย!"

เขาอุ้มเธอขึ้นในวงแขนกว้างแล้วพาเดินกลับเข้าไปในห้องนอน ทิ้งเอกสารความลับเหล่านั้นให้กระจัดกระจายอยู่บนพื้นห้องทำงาน... เอกสารที่บอกว่านลินคือทายาทที่แท้จริงของตระกูลที่มั่งคั่งตระกูลหนึ่ง ตระกูลที่อยู่ขั้วตรงข้ามกับครอบครัวของเขา และเป็นตระกูลที่ภีมเองก็มีความเกี่ยวข้องอย่างลึกซึ้ง

[POV: ภีม – พายุที่กำลังจะระเบิด]

ที่ลานจอดรถใต้ตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภีมกำโทรศัพท์แน่นจนหน้าจอแทบร้าว ข้อความจากมีนาทำให้เขาสติหลุด เขาไม่เชื่อว่านลินจะมีความสุขกับคนที่ป่าเถื่อนอย่างเตโช แต่ภาพที่เตโชแสดงความเป็นเจ้าของที่ลานเกียร์วันนั้นมันคอยตามหลอกหลอนเขา

"มึงได้ใจไปก่อนเถอะเตโช..." ภีมพึมพำเสียงรอดไรฟัน "พรุ่งนี้ที่งานประชุมโปรเจกต์... กูจะกระชากหน้ากากมึงให้ทุกคนเห็นเอง ว่ามึงมันก็แค่โจรลักพาตัว!"

พายุลูกใหญ่กำลังจะเข้าถล่มมหาวิทยาลัยในวันพรุ่งนี้ การทำโปรเจกต์ที่เป็นเดิมพันศักดิ์ศรีจะกลายเป็นสนามรบที่นองไปด้วยน้ำตาและรอยเลือด และในกองเพลิงนั้น... ความลับเรื่อง 'สายเลือด' ที่เตโชพยายามปกปิดไว้ กำลังจะถูกกระชากออกมาโดยมือของคนที่ไม่มีใครคาดคิด