บทที่ 19: สมรภูมิกลางห้องประชุม

บรรยากาศภายในห้องประชุมชั้นบนสุดของตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์เย็นเยียบจนแทบเป็นน้ำแข็ง แสงจากหลอดไฟนีออนสว่างจ้าจนมองเห็นฝุ่นละอองที่ลอยคว้างในอากาศ เตโชนั่งกอดอกอยู่ที่หัวโต๊ะฝั่งเครื่องกล ใบหน้าคมเข้มเรียบเฉยทว่านัยน์ตากลับวาวโรจน์ด้วยความท้าทาย ส่วนฝั่งตรงข้ามคือภีมที่นั่งตัวตรงกำปากกาแน่นจนเส้นเลือดที่หลังมือปูดนูน

นลินนั่งอยู่ข้างหลังเตโชในฐานะผู้ช่วยจดบันทึก เธอพยายามก้มหน้าต่ำเพื่อหลบสายตาที่เต็มไปด้วยความตัดพ้อและเจ็บปวดของภีมที่พุ่งตรงมาที่เธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า รอยช้ำที่ริมฝีปากซึ่งเธอพยายามใช้คอนซีลเลอร์กลบไว้ยังคงทำให้เธอรู้สึกแสบแปลบทุกครั้งที่ขยับปาก—ย้ำเตือนถึงบทลงโทษที่รุนแรงของเตโชเมื่อคืนนี้

---

[POV: ภีม – พายุอารมณ์ที่รอการระเบิด]

ภีมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะเสียสติ ข้อความจากมีนาเมื่อคืนเปรียบเสมือนน้ำมันที่ราดลงบนกองเพลิงแห่งความหึงหวง เขาจ้องมองนลินที่ดูอิดโรยและหวาดระแวงเกินกว่าปกติ และเมื่อสายตาเขาปะทะเข้ากับรอยแดงจางๆ ที่มุมปากของเธอ ใจของเขาก็หล่นวูบก่อนจะแทนที่ด้วยโทสะที่ยากจะหยั่งถึง

‘มึงทำอะไรเธอ... ไอ้เตโช มึงบังคับขืนใจเธอจนถึงขนาดนี้เลยเหรอ’ ภีมคำรามในใจ มือที่ใต้โต๊ะทำงานสั่นเทาด้วยความโกรธจัด เขาไม่ได้มาที่นี่เพียงเพื่อคุยเรื่องงบประมาณหรือแบบแปลนไฮดรอลิก แต่เขามาเพื่อทวงคืนความยุติธรรมให้ผู้หญิงที่เขาคิดว่าตัวเองรักสุดหัวใจ

---

[POV: เตโช – ผู้คุมหมากที่เหนือกว่า]

เตโชกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นอาการสติหลุดของคู่ปรับ เขาจงใจขยับเก้าอี้ไปใกล้คนตัวเล็กข้างหลังแล้ววาดแขนโอบพนักเก้าอี้ของเธอไว้อย่างแสดงความเป็นเจ้าของโดยไม่สนสายตาของอาจารย์ที่ปรึกษาหรือเพื่อนร่วมรุ่นที่นั่งอยู่ในห้อง

เขาสังเกตเห็นมีนาที่นั่งอยู่ถัดจากภีม แววตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดของเธอทำให้เขายิ่งมั่นใจว่าแผนการ "ยืมมือ" ของเขากำลังได้ผล ภีมในตอนนี้เหมือนเสือที่บาดเจ็บและพร้อมจะกระโจนเข้าหาเหยื่อโดยไม่สนหลุมพรางที่เขาวางไว้

"เอาล่ะ... ถ้าฝั่งโยธายังคำนวณโครงสร้างฐานรับแรงดันไม่เสร็จ พี่ว่าเราควรจะยกเลิกโปรเจกต์นี้ไปก่อนดีไหม?" เตโชเอ่ยเสียงเรียบพลางเหลือบมองภีม "หรือว่าประธานรุ่นโยธามัวแต่เอาเวลาไปเพ้อเจ้อเรื่องของคนอื่น จนไม่มีปัญญาทำงานวิจัยให้จบ?"

---

[บทบรรยาย: จุดชนวนระเบิด]

"เตโช!" ภีมตบโต๊ะดังปังจนคนทั้งห้องประชุมสะดุ้ง "มึงอย่ามาโยนความผิดให้คนอื่น ถ้ามึงไม่มัวแต่กักขังและรังแกนลิน งานมันก็เดินไปได้นานแล้ว!"

"พี่ภีมคะ... พอเถอะค่ะ" นลินเอ่ยขึ้นเสียงแผ่ว พยายามจะระงับศึก

"นลินไม่ต้องพูด!" ภีมตะคอกกลับด้วยความโมโหที่ปนไปด้วยความห่วงใย "พี่รู้ว่ามันข่มขู่ลิน พี่รู้ว่าเมื่อคืนมันทำอะไรลินบ้าง!"

ประโยคนี้ทำให้คนทั้งห้องประชุมเริ่มกระซิบกระซาบ มีนาหน้าซีดเผือด เธอไม่คิดว่าภีมจะหลุดปากพูดเรื่องที่เธอแอบส่งข่าวให้ฟังออกมากลางที่ประชุมแบบนี้

เตโชหัวเราะห้วน ลุกขึ้นยืนช้าๆ จนความสูงของเขากดข่มทุกคนในห้อง "มึงรู้? มึงรู้ได้ไงวะไอ้ภีม? หรือว่ามึงแอบมาเป็นสุนัขเฝ้าหน้าห้องตอนกูอยู่กับเมีย?"

---

[POV: นลิน – หัวใจที่แตกสลาย]

นลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบพังทลายลงตรงหน้า ความอับอายแล่นพล่านจนเธออยากจะมุดดินหนี สายตาของเพื่อนนักศึกษาที่เคยมองเธอด้วยความเอ็นดู บัดนี้กลับเปลี่ยนเป็นสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกและตั้งคำถาม เธอเหลือบมองมีนา เห็นเพื่อนรักนั่งก้มหน้านิ่งน้ำตาคลอ นลินเริ่มประติดประต่อเรื่องราวได้... ข้อความพวกนั้น... พี่ภีมจะรู้เรื่องเมื่อคืนได้ยังไงถ้าไม่มีคนบอก?

'มีนา... ทำไมทำแบบนี้' นลินถามเพื่อนในใจด้วยความร้าวราน

---

[การนองเลือดกลางวิถีวิศวะ]

ภีมไม่ทนอีกต่อไป เขาพุ่งเข้าหาเตโชและปล่อยหมัดเข้าที่ใบหน้าคมเข้มเต็มแรงจนเตโชเซถลาไปชนชั้นวางเอกสาร เสียงโครมครามดังสนิทพร้อมกับความโกลาหลที่ตามมา เพื่อนๆ ในห้องต่างกุลีกุจอเข้าห้ามทัพ

เตโชปัดเลือดที่มุมปากออก แววตาของเขาไม่ได้มีความโกรธจัดเหมือนภีม แต่มันกลับมีความ 'สมเพช' และความสะใจที่เขาสามารถลากภีมลงมาเกือกกลั้วกับโคลนตมทางอารมณ์ได้สำเร็จ

"หมัดเดียวเหรอภีม? แค่นี้เหรอศักดิ์ศรีของประธานรุ่นโยธา?" เตโชท้าทายพลางก้าวเข้าหา "มึงอยากช่วยนลินนักใช่ไหม? งั้นกูจะบอกความจริงให้มึงฟังอย่างหนึ่ง... นลินเขาไม่ได้อยากให้มึงช่วยหรอก เพราะเขาเต็มใจที่จะอยู่ใน 'นรก' ของกูมากกว่าจะไปอยู่ใน 'สรวงสวรรค์' จอมปลอมของมึง!"

"มึงโกหก!" ภีมตะโกนก้อง พยายามจะสลัดการเกาะกุมของเพื่อนเพื่อเข้าไปจัดการเตโชอีกรอบ

---

[POV: มีนา – ผลลัพธ์ที่เกินควบคุม]

มีนาร้องไห้โฮออกมาด้วยความกลัว เธอเห็นภีมที่เธอรักกำลังจะเสียอนาคตเพราะความวุ่นวายครั้งนี้ และเห็นนลินที่เพื่อนรักกำลังจะถูกประจานอย่างย่อยยับ แผนการที่เธอตกลงกับเตโชไว้มันกำลังลุกลามจนเกินจะควบคุม

'ฉันไม่ได้อยากให้พี่ภีมต้องมีเรื่องแบบนี้ ฉันแค่อยากให้เขาเลิกสนใจนลินเท่านั้น!' ความรู้สึกผิดกระแทกใจเธออย่างแรง มีนาวิ่งเข้าไปขวางระหว่างภีมกับเตโช "พอได้แล้วค่ะ! พี่ภีมพอเถอะ! มีนาขอร้อง!"

ภีมชะงักไปเมื่อเห็นน้ำตาของมีนา แววตาที่สับสนของเขาจ้องมองเพื่อนรุ่นน้องตรงหน้า "มีนา... เธอบอกพี่เองไม่ใช่เหรอว่านลินเจ็บปวด เธอบอกให้พี่ช่วยเขา!"

คำพูดของภีมเหมือนสายฟ้าที่ฟาดลงกลางใจนลิน เธอหันมามองมีนาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ความจริงปรากฏชัดเจนแล้ว... เพื่อนที่เธอไว้ใจที่สุดคือคนที่คาบข่าวไปบอกภีมเพื่อปั่นหัวให้ทุกคนพังพินาศ

---

[จุดจบที่ยังไม่สิ้นสุด]

"ออกไปให้หมด!" อาจารย์ที่ปรึกษาที่เงียบมานานตวาดก้องด้วยความเหลืออด "เตโช ภีม... พวกเธอสองคนไปพบฝ่ายปกครองเดี๋ยวนี้! ส่วนโปรเจกต์นี้... ฉันจะระงับไว้จนกว่าพวกเธอจะรู้จักคำว่ามืออาชีพ!"

เตโชปรายสายตามองนลินที่นั่งตัวสั่นสะอื้นอยู่มุมห้อง เขาเดินเข้าไปกระชากข้อมือเธอให้ลุกขึ้นอย่างไม่เบามือนัก "กลับ! ส่วนมึงไอ้ภีม... จำไว้ว่าวันนี้มึงพ่ายแพ้กูในทุกเรื่อง ทั้งเรื่องงาน และเรื่องผู้หญิง!"

นลินถูกลากออกจากห้องประชุมไปท่ามกลางสายตาเกลียดชังและเวทนา ทิ้งให้ภีมทรุดตัวลงบนเก้าอี้อย่างหมดแรง มีนาพยายามจะเข้าไปปลอบแต่เขากลับปัดมือเธอออกอย่างแรง

"อย่ามายุ่งกับพี่... มีนา" ภีมเอ่ยเสียงสั่น "เพราะเธอ... ทุกอย่างมันถึงได้พังแบบนี้!"