บทที่ 20: เมื่อศรัทธาสลาย

ความเงียบงันภายในห้องโดยสารรถสปอร์ตสีดำสนิทน่าอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แสงไฟจากเสาไฟฟ้าข้างทางพาดผ่านใบหน้าของนลินซ้ำแล้วซ้ำเล่าตามจังหวะการเคลื่อนที่ของรถ เธอไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟายเหมือนทุกครั้ง แต่แววตาคู่สวยกลับว่างเปล่าราวกับจิตวิญญาณได้หลุดลอยไปจากร่างตั้งแต่ในห้องประชุมนั้นแล้ว

เตโชกำพวงมาลัยแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดโปน ใบหน้าคมเข้มมีรอยช้ำและคราบเลือดแห้งกรังที่มุมปากจากหมัดของภีม ทว่าความเจ็บทางกายกลับเทียบไม่ได้เลยกับความรุ่มร้อนในอกเมื่อเขาเห็นสายตาที่นลินมองเขาก่อนจะเดินออกจากห้องประชุม... มันไม่ใช่สายตาหวาดกลัวอย่างที่เขาคุ้นเคย แต่มันคือสายตาที่เต็มไปด้วย 'ความรังเกียจ'

---

[POV: นลิน – เศษเสี้ยวของใจที่แตกละเอียด]

นลินรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบที่เธอพยายามประคับประคองมาตลอดได้พังทลายลงในชั่วพริบตา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่เธอรักและไว้วางใจที่สุดอย่าง 'มีนา' กลับกลายเป็นหมากที่เตโชใช้ปั่นหัวพี่ภีม และเป็นคนที่คาบข่าวเรื่องในมุ้งของเธอไปประจานจนเธอไม่เหลือชิ้นดีในมหาวิทยาลัย

'ทำไมถึงทำแบบนี้มีนา... ทำไมต้องเอารอยน้ำตาของลินไปเป็นเครื่องมือเพื่อแลกกับความรักที่ว่างเปล่าแบบนั้น' เธอเจ็บจนจุก เจ็บที่เพื่อนทรยศ และเจ็บที่ตัวเองโง่เง่าพอจะรักปีศาจที่ชื่อเตโช ผู้ชายที่เห็นความพินาศของคนอื่นเป็นเพียงเกมสนุกๆ เกมหนึ่ง เขาทำลายชีวิตพี่ภีม ทำลายมิตรภาพของเธอ และทำลายเกียรติที่เหลือเพียงน้อยนิสัยของเธอจนหมดสิ้น

---

[POV: เตโช – ชัยชนะที่แสนขมขื่น]

เตโชปรายสายตามองคนข้างกายที่เงียบขรึมจนน่ากลัว เขาควรจะสะใจที่เห็นภีมสติหลุดจนเสียคน ควรจะดีใจที่แผนการของเขามันสมบูรณ์แบบจนไม่มีใครตามทัน แต่ความจริงกลับไม่ใช่เลย ยิ่งเขาชนะภีมมากเท่าไหร่ เขากลับรู้สึกเหมือนนลินกำลังหลุดลอยไปไกลขึ้นเท่านั้น

"มองพี่นลิน... อย่ามองพี่ด้วยสายตาแบบนั้น" เขาคำรามในใจอย่างหัวเสีย

เขารู้ดีว่าแผนการ 'ยืมมือมีนา' มันรุนแรงเกินไปสำหรับคนจิตใจอ่อนโยนแบบเธอ แต่เขาก็ไม่มีทางเลือก ในโลกของเขา... การปกป้องของที่รักคือการทำลายคู่แข่งให้สิ้นซาก ไม่ว่าจะต้องใช้วิธีที่สกปรกแค่ไหนก็ตาม

---

[กรงขังที่ไร้เสียง]

เมื่อถึงเพนต์เฮาส์ เตโชก้าวลงจากรถแล้วเดินมาเปิดประตูให้นลิน เขาพยายามจะคว้าข้อมือเธอเพื่อนำทางขึ้นห้องเหมือนทุกครั้ง แต่นลินกลับเบี่ยงตัวหลบราวกับเขามีเชื้อโรคร้าย

"อย่าแตะต้องลิน" เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาแต่กลับทรงพลังจนเตโชชะงัก "ลินจะเดินไปเอง"

เตโชเม้มปากแน่น แววตาวาวโรจน์ด้วยความขัดใจแต่เขาก็ยอมถอยออกมาหนึ่งก้าว เขาเดินตามร่างระหงขึ้นไปบนห้องชุดสุดหรูที่บัดนี้ดูเหมือนกรงขังที่เยือกเย็นที่สุดในโลก

ทันทีที่ประตูห้องปิดลง นลินเดินตรงไปที่ห้องนอนโดยไม่แม้แต่จะหันมามองเขา แต่เตโชกลับคว้าแขนเธอไว้ก่อน

"เรามีเรื่องต้องคุยกันนลิน!"

"คุยอะไรคะ? คุยเรื่องที่พี่เตใช้เพื่อนลินมาประจานลินงั้นเหรอ?" นลินหันกลับมาประจันหน้า ดวงตาที่เคยสั่นไหวบัดนี้กลับแข็งกร้าว "หรือคุยเรื่องที่พี่เตตั้งใจทำลายอนาคตของพี่ภีม? ลินเคยคิดว่าพี่แค่ร้ายเพราะความหึงหวง แต่ตอนนี้ลินรู้แล้ว... พี่มันไม่มีหัวใจ พี่เห็นทุกคนเป็นแค่หมากในกระดานของพี่!"

"แล้วถ้าพี่บอกว่าพี่ทำไปเพื่อเธอละ!" เตโชตวาดลั่น "ถ้าพี่ไม่ทำแบบนี้ ไอ้ภีมมันก็จะตามตื้อเธอไม่เลิก! มึงคิดว่าคนอย่างมันจะปกป้องมึงได้จริงๆ เหรอ? มันก็แค่ไอ้คุณชายหน้าโง่ที่โดนปั่นหัวนิดหน่อยก็สติหลุด!"

"อย่างน้อยพี่ภีมเขาก็มีความเป็นคนมากกว่าพี่!"

เพียะ!

ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทันทีเมื่อฝ่ามือหนาที่สั่นเทาเผลอฟาดลงบนใบหน้าสวยด้วยความขาดสติ นลินหน้าหันไปตามแรงตบ ความเจ็บแสบแล่นปราดเข้าสู่ประสาทสัมผัส ทว่าความเจ็บในใจมันกลับรุนแรงกว่าร้อยเท่า

เตโชเบิกตากว้าง จ้องมองมือตัวเองด้วยความตกใจ "นลิน... พี่... พี่ขอโทษ พี่ไม่ได้ตั้งใจ"

นลินค่อยๆ หันใบหน้ากลับมาหยดน้ำตาที่อดกลั้นไว้ไหลพรากออกมาเป็นทาง "ขอบคุณค่ะที่ตบให้ลินตาสว่าง... ขอบคุณที่ย้ำให้ลินรู้ว่าลินไม่มีค่าอะไรกับพี่เลย นอกจากเป็นสินค้าที่พี่จะทำอะไรก็ได้"

เธอเดินเข้าห้องนอนแล้วล็อคประตูทันที ทิ้งให้เตโชยืนตัวสั่นอยู่กลางห้องโถงเพียงลำพัง เขาทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา กุมใบหน้าตัวเองด้วยความรู้สึกที่พังพินาศ เขาพังทุกอย่าง... พังทั้งแผนการ และพังทั้งหัวใจของนลิน

---

[POV: มีนา – นรกในใจที่ตื่นขึ้น]

ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องพักนักศึกษา มีนานั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่กลางความมืด เสียงปัดมือของภีมยังคงดังก้องอยู่ในหัว สายตาเกลียดชังของนลินที่จ้องมองเธอในห้องประชุมมันเหมือนมีดที่กรีดหัวใจเธอจนไม่มีชิ้นดี

'ฉันทำอะไรลงไป... ฉันทำร้ายคนที่รักฉันที่สุดไปแล้ว' มีนาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ของนลิน เธออยากจะโทรไปขอโทษ อยากจะบอกว่าเธอถูกเตโชข่มขู่และล่อลวง แต่เธอก็รู้ดีว่ามันสายเกินไปแล้ว ความอิจฉาบังตาทำให้เธอเดินเข้าสู่เส้นทางสายมืด และตอนนี้เธอก็กำลังได้รับผลกรรมนั้นอย่างสาสม... คือการที่ภีมเกลียดเธอเข้าไส้ และนลินเลิกคบกับเธอไปตลอดกาล

---

[เงาอดีตที่เริ่มเคลื่อนไหว]

กลางดึกคืนนั้น ที่คฤหาสน์ตระกูลวรโชติโภคิน ลุงประจักษ์ นั่งจ้องมองรูปถ่ายใบเก่าของน้องสาวในมือนิ่งๆ ข่าวการทะเลาะวิวาทของลูกชาย (ภีม) กับทายาทตระกูลบริหารสินทรัพย์ (เตโช) กลายเป็นเรื่องใหญ่ที่คนในวงการวิศวะพูดถึงกันหนาหู และที่สำคัญ... ชื่อของผู้หญิงที่เป็นต้นเหตุ 'นลิน' มันสะกิดใจเขาอย่างรุนแรง

"นลิน... ชื่อเหมือนหลานสาวฉันที่หายไป" ประจักษ์พึมพำ แววตาของชายสูงวัยที่ผ่านโลกมามากเริ่มมีความสงสัย

เขาเรียกคนสนิทเข้ามาหา "ไปสืบเรื่องเด็กที่ชื่อนลินมาให้ละเอียด... หาประวัติพ่อแม่เธอมาด้วย"

สงครามในรั้วมหาวิทยาลัยอาจจะจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของนลิน แต่สงครามระหว่าง 'สายเลือด' และ 'หนี้แค้น' กำลังเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจัง ความลับที่เตโชกอดไว้กำลังจะถูกกระชากออกมาโดยมือของผู้ทรงอิทธิพลที่ตัวเขาเองก็คาดไม่ถึง