บทที่ 21: รอยร้าวและเงาอดีต

แสงอรุณวันใหม่สาดส่องผ่านม่านโปร่งของเพนต์เฮาส์หรู ทว่าบรรยากาศภายในกลับขุ่นมัวราวกับพายุยังไม่สงบ เตโชนั่งอยู่บนเก้าอี้ทำงานในห้องโถงกว้าง ดวงตาคมกริบดูอิดโรยและแดงก่ำจากการไม่ได้พักผ่อนทั้งคืน บนหลังมือข้างที่เขาใช้ฟาดลงบนใบหน้าของนลินยังคงมีความรู้สึกชาวาบหลงเหลืออยู่ ทุกครั้งที่เขามองไปที่บานประตูห้องนอนที่ยังคงปิดสนิท หัวใจของอดีตเฮดว้ากผู้แข็งกร้าวกลับบีบคั้นจนเจ็บปวด

เตโชจ้องมองถาดอาหารเช้าที่เขาสั่งมาวางไว้หน้าห้องนอนนลินแต่มันกลับไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ เขาไม่เคยรู้สึกไร้เลี่ยวแรงขนาดนี้มาก่อน ตลอดชีวิตเขาใช้กำลังและการบงการเพื่อชนะทุกสิ่ง แต่หมัดของภีมยังไม่ทำให้เขาเจ็บเท่ากับ 'ความเงียบ' ของนลินในตอนนี้

'พี่ทำอะไรลงไป...' เขาถามตัวเองซ้ำๆ ภาพใบหน้าหวานที่หันไปตามแรงมือและแววตาที่มองเขาเหมือนปีศาจมันกรีดลึกในใจ

เขารู้ดีว่าแผนการเรื่องมีนามันรุนแรง แต่มันคือวิถีของเขา วิถีที่ต้องกำจัดเสี้ยนหนามให้สิ้นซาก แต่การลงมือกับเธอมันคือเส้นที่เขาไม่ควรข้าม

---

[POV: นลิน ]

ภายในห้องนอนที่มืดสลัว นลินนั่งกอดเข่าอยู่บนเตียงกว้าง รอยนิ้วมือจางๆ บนแก้มซ้ายเริ่มกลายเป็นรอยช้ำจางๆ แต่ความเจ็บปวดที่แท้จริงกลับสะสมอยู่ที่ข้างในหัวใจ เธอไม่ได้รู้สึกโกรธจนอยากฆ่าเขาเหมือนตอนแรก แต่มันคือความ 'สมเพช' สมเพชทั้งตัวเองที่หลงเชื่อว่าปีศาจจะเปลี่ยนเป็นมนุษย์ได้ และสมเพชเตโชที่ต้องใช้กำลังเพื่อรักษาความมั่นใจที่สั่นคลอนของตัวเอง

เธอมองออกไปนอกหน้าต่าง เห็นตึกคณะวิศวกรรมศาสตร์อยู่ลิบๆ ที่นั่นคือที่ที่เธอเคยมีความสุขกับเพื่อนรักอย่างมีนา และมีรุ่นพี่ที่แสนดีอย่างพี่ภีม แต่ตอนนี้ทุกอย่างเหลือเพียงเถ้าถ่าน

'ถ้าลินไม่ใช่ลูกของพ่อธนา... แล้วลินเป็นใครกันแน่' คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัว เธอต้องหาทางพิสูจน์ความจริงเรื่องเอกสารที่เห็นในห้องทำงานเตโชให้ได้ แต่ในกรงทองที่มิดชิดขนาดนี้ เธอจะทำได้อย่างไร?

---

[ความลับที่เริ่มปริแตกข้างนอกกรง]

ที่คฤหาสน์ตระกูลวรโชติโภคิน ภีม นั่งอยู่อีกฟากของโต๊ะอาหารไม้ตัวยาว ฝั่งตรงข้ามคือ ลุงประจักษ์ ผู้เป็นพ่อที่วันนี้ดูเคร่งขรึมเป็นพิเศษ ข่าวเรื่องการชกต่อยกลางห้องประชุมเมื่อวานดังมาถึงหูผู้ใหญ่จนได้

"แกทำเรื่องงามหน้ามากนะภีม" ประจักษ์เอ่ยเสียงเรียบพลางจิบกาแฟ "ประธานรุ่นโยธาไปต่อยกับเฮดว้ากเครื่องกลเพราะเรื่องผู้หญิง... แกคิดว่ามันเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจงั้นเหรอ?"

"ผมไม่ได้ทำเพื่อตัวเองครับคุณพ่อ" ภีมตอบเสียงแข็ง แววตามุ่งมั่น "นลินเธอกำลังตกอยู่ในอันตราย เตโชมันกักขังเธอไว้ในฐานะเมียขัดดอกจากหนี้สินของไอ้ธนา... พ่อก็รู้ว่าไอ้ธนามันเลวแค่ไหน!"

ประจักษ์ชะงักไปเมื่อได้ยินชื่อ 'ธนา' "ธนางั้นเหรอ... คนที่เคยเป็นคนขับรถของแม่แกสมัยก่อนน่ะนะ?"

"ใช่ครับพ่อ" ภีมขมวดคิ้ว "ทำไมพ่อต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นด้วยครับ?"

ประจักษ์ไม่ได้ตอบในทันที แต่แววตาของเขากลับสั่นไหวอย่างรุนแรง เขานึกถึงน้องสาวที่หนีออกจากบ้านไปพร้อมกับคนขับรถคนนั้นเมื่อยี่สิบปีก่อน และนึกถึงคำบอกเล่าของสายสืบเรื่อง 'นลิน' ที่มีใบหน้าถอดแบบมาจากน้องสาวเขาไม่มีผิดเพี้ยน

"ภีม... พ่ออยากให้แกเลิกยุ่งกับนลินในฐานะผู้หญิงที่แกจะจีบ" ประจักษ์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

"พ่อ! ทำไมล่ะครับ? พ่อจะให้ผมทิ้งเธอไว้กับไอ้เตโชเหรอ?"

"ไม่ใช่..." ประจักษ์จ้องตาหน้าลูกชาย "แต่แกต้องช่วยเธอออกมา... ในฐานะที่แกอาจจะเป็น 'พี่ชาย' ของเธอต่างหาก"

คำพูดนั้นเหมือนฟ้าผ่าลงกลางโต๊ะอาหาร ภีมตัวแข็งทื่อ ช้อนในมือร่วงหล่นกระทบจานเสียงดังเคร้ง "พ่อพูดอะไรนะครับ... พี่ชาย? นลินเป็น... เป็นน้องสาวผมเหรอ?"

---

[POV: ภีม]

หัวใจของภีมเต้นรัวจนแทบจะทะลุออกมาข้างนอก ความรู้สึกชอบพอนลินที่เขาเคยคิดว่าเป็นความรักเชิงชู้สาว บัดนี้ถูกตีแสกหน้าด้วยความจริงที่น่าตกใจ

'น้องสาว... นลินคือน้องสาวที่พ่อเฝ้าตามหามาตลอดงั้นเหรอ?'

มิน่าล่ะ... เขาถึงรู้สึกโหยหาและอยากปกป้องเธอขนาดนี้ มิน่าล่ะ... แววตาของเธอถึงดูคุ้นเคยอย่างประหลาด ความโกรธแค้นที่มีต่อเตโชทวีคูณขึ้นเป็นร้อยเท่าพันทวี ถ้าเตโชรู้อยู่แล้วและจงใจข่มเหงนลินที่เป็นทายาทของวรโชติโภคิน มันก็ไม่ใช่แค่เรื่องชิงรักหักสวาท... แต่มันคือการ 'หยามเกียรติ' ตระกูลของเขาอย่างรุนแรงที่สุด!

"ผมจะไปพาเธอกลับบ้าน" ภีมลุกขึ้นยืนด้วยความโกรธจัด "ผมจะไม่ยอมให้ไอ้เตโชมันแตะต้องน้องสาวผมแม้แต่ปลายก้อยอีกต่อไป!"

---

[แผนซ้อนแผนในมหาวิทยาลัย]

ที่มหาวิทยาลัย มีนา เดินเข้ามาในคณะด้วยสภาพจิตใจที่ย่ำแย่ สายตาของรุ่นน้องและเพื่อนร่วมรุ่นที่มองมาเต็มไปด้วยความรังเกียจ หลังจากที่เรื่องราวในห้องประชุมกระจายออกไป เธอถูกตราหน้าว่าเป็น 'คนทรยศ' ที่คาบข่าวไปบอกภีมจนเกิดเรื่อง

เธอเดินไปที่ลานเกียร์ หวังจะพบนลินหรือเตโชเพื่อขอโทษ แต่เธอกลับพบกับ ก้อง เพื่อนสนิทของเตโชที่ยืนดักรออยู่

"พี่เตสั่งมา... ว่าถ้ามึงไม่อยากให้คลิปเสียงที่มึงตกลงวางแผนกับพี่เตหลุดออกไปถึงหูพี่ภีม มึงต้องทำตามคำสั่งสุดท้าย" ก้องเอ่ยเสียงเย็น

มีนาตัวสั่นเทา "คะ... คำสั่งอะไรอีก? ฉันพังไปหมดแล้วนะพี่ก้อง"

"มึงต้องไปกล่อมให้ไอ้ภีมเชื่อว่า... นลินท้องกับพี่เตแล้ว และเธอกำลังจะแต่งงานกับพี่เตเพื่อล้างหนี้" ก้องยื่นซองเอกสารที่มีใบตรวจครรภ์ปลอมให้ "ทำให้มันเลิกตามตื้อนลินซะ ถ้ามึงทำสำเร็จ พี่เตจะลบหลักฐานทุกอย่างที่เกี่ยวกับมึงทิ้ง"

มีนาจ้องมองซองเอกสารนั้นด้วยน้ำตาที่พรั่งพรู เธอรู้ว่าถ้าเธอทำ พี่ภีมจะเกลียดนลิน หรือไม่ก็คลั่งจนฆ่าเตโชตาย แต่ถ้าเธอไม่ทำ... อนาคตของเธอก็จะจบลงตรงนี้

---

[ค่ำคืนแห่งการตัดสินใจ]

กลับมาที่เพนต์เฮาส์ เตโชตัดสินใจไขกุญแจเข้าไปในห้องนอนนลิน เขาเห็นเธอนั่งเหม่อลอยอยู่ริมหน้าต่าง ท่าทางที่ดูไร้ชีวิตชีวาของเธอทำให้เขาทนไม่ไหว

"นลิน... พี่ซื้อชุดสวยๆ มาให้" เขาพยายามทำเสียงให้อ่อนโยนที่สุดพลางวางถุงแบรนด์เนมลงบนเตียง "คืนนี้พี่จะพาเธอไปทานข้าวข้างนอก ไปเปิดหูเปิดตาบ้างนะ"

นลินไม่หันมามอง "ลินไม่อยากไปค่ะ"

เตโชเดินเข้าไปข้างหลังเธอ พยายามจะวางมือบนไหล่แต่เธอก็ขยับหนี "พี่ขอโทษเรื่องเมื่อคืน... พี่สัญญาว่าจะไม่ทำแบบนั้นอีก พี่แค่ห่วงเธอมากเกินไป"

"พี่ไม่ได้ห่วงลินหรอกค่ะพี่เต พี่ห่วงแค่ 'ความต้องการ' ของตัวเองมากกว่า" นลินหันมาสบตาเขา แววตาที่ว่างเปล่าทำให้เตโชรู้สึกหนาวเหน็บ "พี่ปิดบังเรื่องพ่อลิน... พี่รู้ใช่ไหมว่าลินไม่ใช่ลูกของพ่อธนา? พี่รู้ใช่ไหมว่าลินไม่เหลือใครในครอบครัวอีกแล้ว แต่พี่กลับเก็บลินไว้ชดใช้หนี้เพื่อความสะใจของตัวเอง!"

เตโชชะงัก แววตาที่แปรเปลี่ยนเป็นความตระหนกทำให้นลินมั่นใจในสิ่งที่เธอสงสัย "พี่ไม่ได้รักลินหรอกค่ะ... พี่แค่สะใจที่ได้ทำลายลิน พี่รู้ไหมว่าพี่ทำลายผู้หญิงคนนี้จนไม่เหลือความภาคภูมิใจในตัวเองได้อีกแล้วค่ะ?"

"มันไม่ใช่อย่างนั้นนลิน!" เตโชตะคอกกลับ "พี่ทำเพื่อปกป้องเธอจากพ่อจอมปลอมของเธอต่างหาก! พี่ตั้งใจจะตามหาครอบครัวที่แท้จริงของเธอนะ ทุกวันนี้ไม่ใช่เธอไม่เหลือใครหรอกนะ เธอยังมีพี่เป็นครอบครัวของเธอนะ เราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วนะลิน"