บทที่3 ฝึกใช้อาวุธ

ไป๋เสวียนเริ่มชินกับร่างใหม่ แต่สิ่งที่นางต้องปรับตัวคือนางต้องตื่นแต่เช้าเพื่อมารีดนมแพะให้น้้องสาวคนเล็ก ไป๋หย่างตอนนี้เริ่มพลิกตัวคว่ำได้แล้ว ส่วนเรื่องอื่นหญิงสาวค่อยๆคิด ตอนนี้หมดปัญหาเรื่องปากท้อง แต่นางต้องทำร่างกายให้แข็งแรงเพื่อจะได้ใช้วิชาป้องกันตัวเองและปกป้องน้องๆได้ ยิ่งตอนนี้ในบ้านมีแค่สตรี อาจมีคนคิดรังแกได้ เยียหลินเป็นคนมีวรยุทธ ถ้าไม่เพราะประมาทนางคงไม่พลาดท่าเสียรู้เจ้าสารเลวเชียงหลงเฟินแน งานนี้ถ้ามีโอกาสนางรับรองว่าจะต้องแก้แค้น2ผัวเมียนั้นแน

แต่สิ่งที่คาใจหญิงสาวมาตลอดคือทำไมเชียงหลงเฟินถึงรู้ว่านางมีสมบัติและอาวุธ แม้แต่มารดาของนางยังไม่รู้ เจ้าสามีสารเลวดันรู้ความลับได้ แต่เหมือนเขาจะรู้ไม่หมด ไม่เช่นนั้นอนุฝูต้องพูดแล้วว่าของชิ้นนั้นเป็นจี้หยกไม่ใช้กุญแจ

"พี่ใหญ่"ไป๋เฟิ่งอุ้มไป๋หย่างออกมาดูพี่สาวฝึกดาบ ที่นางเองก็ไม่รู้ว่าพี่สาวไปฝึกมาจากไหน แต่ท่าทางที่คล่องแคล่วบ่งบอกว่านางฝึกมานานแล้ว แต่จะเป็นไปได้เช่นไรกัน

"มีอะไรรึ?"

"แดดแรงแล้วแผลท่านยังไม่หายดี อย่าหักโหมสิเจ้าค่ะ"

"อ้ะ.."ไป๋หย่างยืดตัวไปหาพี่สาวคนโตเพื่ออ้อนให้นางอุ้ม ไป๋เสวียนเลยเก็บดาบแล้วอุ้มน้องสาวคนเล็ก ที่ตอนนี้ตัวเริ่มกลมจากที่ได้กินนมแพะทุกวันเป็นเวลาเกือบเดือน ก่อนหน้านี้นางต้องกินแต่น้ำข้าวเสียหลายวัน พอได้นมแพะนางถึงกลับมาตัวกลมเป็นก้อนซาลาเปาน้อยๆ

"ตอนนี้ที่บ้านเราไม่มีบุรุษอยู่ในบ้าน พี่จึงต้องเพิ่มความแข็งแรงให้ร่างกายเพื่อที่จะได้ปกป้องเราทุกคนได้"

"ข้าเข้าใจเจ้าค่ะ เช่นนั้นน้องก็จะฝึกด้วย"

"ดีมาก..มีวิชาไว้ป้องกันตัวใครก็ทำอะไรเราไม่ได้"ไป๋เสวียนเอ่ยเตือนน้องสาว แต่พอนึกอะไรได้เตือนอีกรอบ

"ที่สำคัญคือวาจาของคน อย่าได้หลงเชื่อคำพูดใครง่ายๆยิ่งบุรุษยิ่งต้องระวังให้จงหนัก"

"พี่ใหญ่พูดเหมือนเจอผู้ชายหลอกมา ท่านอยู่แต่บ้านไม่เคยเจอใครเลยนะเจ้าคะ"

"พี่ก็เตือนไว้เท่านั้นแหละ"

"ไป๋เฟิ่ง..อยู่มั้ย?"เสียงเรียกจากหน้าบ้าน 3พี่น้องเลยเดินออกไปดู

"ท่านป้าจู..มีอะไรหรือเจ้าคะ"ป้าจูเป็นคนในหมู่บ้านและมีอีกอาชีพคือการเป็นแม่สื่อให้หนุ่มสาวในหมู่บ้านและต่างหมู่บ้าน

"เชิญเข้ามาด้านในก่อนเจ้าค่ะ"ไป๋เสวียนเชิญนางเข้ามานั้งภายในบ้าน

พอป้าจูเข้ามานั้งพร้อมมองรอบๆภายในบ้าน

"ที่ข้ามาวันนี้ก็จะมาคุยกับกับไป๋เสวียนเรื่องแต่งงานนะ เจ้าก็อายุถึงวัยแต่งงานแล้ว เออ..พอดีมีคนสนใจจะแต่งเจ้าเป็นสะใภ้นะ"

"เออ..ข้ารู้ว่าบ้านเจ้าเพิ่งเสียบิดามารดาไป ยังไม่ต้องแต่งปีนี้หมั้นเอาไว้ก่อนแล้วปีหน้าค่อยแต่งก็ได้"ป้าจูรีบพูดดักไว้ก่อน นางได้รับตำลึงมาไม่น้อยเพื่อให้ไป๋เสวียนยอมแต่งงานด้วย

ส่วนไป๋เสวียนก็หน้าตึงทันที นางเพิ่งจะหลุดพ้นเจ้าสามีสารเลวมา แล้วนี้จะมาให้นางแต่งงานอีกแล้วเหรอ ไม่มีทาง

"ข้าคงต้องขอปฏิเสธเจ้าค่ะ ท่านป้าก็เห็นว่าตอนนี้ที่บ้านข้าเหลือกันแค่3พี่น้อง แถมไป๋หย่างก็ยังอ่อนเยาว์นัก ข้าไม่ทิ้งน้องๆไปแนเจ้าค่ะ"

"แต่ยังไม่ต้องแต่งปีนี้ก็ได้ แค่หมั้ยหมายกันไว้ก่อน บ้านเฮอเขารอได้ "

"ข้าก็ยังยืนยันคำเดิมเจ้าคะ ถ้าจะแต่งต้องแต่งเข้ามาในสกุลถังเท่านั้นแต่คงไม่ใช้เร็วๆนี้แนนอนเจ้าคะ"

สุดท้ายป้าจูก็ต้องกลับไปด้วยความผิดหวัง

"พี่ใหญ่ปฏิเสธไปแบบนั้นมันจะดีหรือเจ้าคะ?"

"ทำไมจะไม่ดี พี่ยังไม่อยากแต่งงาน อยู่เลี้ยงพวกเจ้านี้แหละ หรือเจ้าอยากแต่ง!"

"ไม่เจ้าคะ..ข้าจะอยู่เลี้ยงหย่างเอ๋อ"

"ถึงเวลาเจ้าก็ต้องแต่งงาน แต่เพียงไม่ใช้เร็วๆนี้แน ถ้าคนไม่ดีพี่ไม่ให้แต่ง หรือถึงแต่งไปแล้วก็ไปรับเจ้ากลับมาได้ น้องแค่2คนพี่เลี้ยงได้อยู่แล้ว" นางคิดถึงตนเองที่ตอนจะขอหย่าเชียนหลงเฟิง แต่บ้านเดิมกลับไม่คิดตอนรับเหมือนมองว่านางเป็นเนื้อร้ายจนคิดตัดทิ้ง นางจะไม่ทำกับน้องๆทั้ง2คนแน

"ข้ายังไม่แต่งงานพี่ใหญ่ก็คิดไปถึงตอนเลิกลาสะแล้ว555"

"ว่าไม่ได้...เกิดเจ้าไปถูกใจใคนเข้า พี่ก็ต้องตามใจเจ้าอยู่แล้ว"

"ถ้าข้าจะแต่งก็ต้องแต่งหลังท่านนะเจ้าคะ ท่านเป็นพี่สาวคนโต น้องจะข้ามหน้าแต่งก่อนไม่ได้"

"เอาละๆ..ไว้ให้ถึงตอนนั้นค่อยคิดแล้วกัน"ไป๋เสวียนเลยเดินไปปิดกลอนประตูหน้าบ้าน ส่วนไป๋เฟิ่งก็ผูกไป๋หย่างไว้ข้างหลังแล้วเดินไปสุมไฟไล่แมลงให้เหล่่าสัตว์เลี้ยง

เช้าของอีกวันไป๋เสวียนก็มานั้งคิดว่าจะอยู่แบบไม่มีอาชีพไม่ได้ ผู้คนจะสงสัยว่าพวกนางเอาตำลึงมาจากไหน ดีไม่ดีอาจมีคนคิดไม่ซื่อเข้ามาปล้นพวกนางก็เป็นได้

ตอนนี้นางมีร่างกายที่แข็งแรงแล้ว แถมยังฝึกวรยุทธทุกวันจนตอนนี้นางสามารถต่อสู้กับศัตรูได้สบายแถมอาวุธที่อยู่ในคลังเก็บของยังมีให้นางเลือกใช้หลายแบบ ทุกแบบท่านยายเขียนกำกับระบุวิธีใช้อีกด้วย นางคิดว่าจะขึ้นไปล่าสัตว์ หนึ่งเพื่อฝึกวิชา สองนางได้มีข้ออ้างที่มาที่ไปของตำลึง แถมยังเป็นการประกาศให้คนอื่นรู้ว่านางสามารถปกป้องน้องได้ ใครคิดจะมารังแกพวกนางต้องคิดใหม่

ทางด้านสกุลซื่อก็กำลังเค้นถามฮูหยินซื่อเรื่องที่เขาสืบรู้เรื่องห้องลับที่มีทั้งสมบัติและคลังอาวุธมากมายที่แม่ยายได้ซ้อนไว้

"เจ้าจะไม่รู้ได้ไงว่าท่านแม่ยายมีของล้ำค่าขนาดนั้น ถ้าไม่เพราะหลงเฟินเมาแล้วหลุดปากออกมาข้าคงไม่รู้

"แล้วบุตรเขยท่านไปรู้เรื่องนี้ได้เช่นไรกัน ขนาดข้ายังไม่รู้"

"ข้าหลอกถามมาแล้ว เจ้าหลงเฟินบอกแอบได้ยินเยียหลินพูดกับสาวใช้ แต่ได้ยินไม่ถนัด จึงไม่รู้ว่ากุญแจนั้นบุตรสาวเราซ้อนไว้ที่ไหน "

"แต่ตอนนี้หลินเอ๋อตายไปแล้ว เราจะหาของสิ่งนั้นเจอได้ไงเจ้าค่ะ "

"ข้าถึงมาถามเจ้ายังไงละว่าของนั้นอยู่ไหน"

"ท่านแม่รักหลินเอ๋อมาก ถ้ามีของสิ่งนั้นจริงก็คงยกให้หลินเอ๋อ คงไม่บอกข้าหลอกเจ้าค่ะ"

"ถ้ารู้ว่ามีล้ำค่าอยู่ตอนหลินเอ๋อขอกลับมาอยู่ที่จวนเราน่าจะให้นางกลับมา ไม่แนนางอาจเอาของสิ่งนั้นมาให้เราก็เป็นได้"รองแม่ทัพซื่อคิดอย่างเจ็บใจ เขาก็อยากได้สมบัตินั้น

"เอะ..ท่านพี่บอกว่าหลินเอ๋อพูดกับสาวใช้ ก็ต้องเป็นชิงฉีสิ ถ้าจับนางมาถาม เราก็จะรู้ว่ากุญแจอยู่ที่ไหน"

"แล้วตอนนี้นางอยู่ที่ไหน?"ทำไมเขาคิดไม่ถึงนะ

"ตั้งแต่หลินเอ๋อตายไป ชิงฉีนางไปอยู่ไหนเจ้าค่ะ?"

ด้วยเหตุนี้แม่ทัพไป๋จึงมีคำสั่งให้ตามล่าหาสาวใช้ของบุตรสาวโดยบอกว่าจะรับนางกลับจวนมาให้อยู่ด้วยกัน

พอเชียงหลงเฟินรู้ว่าอดีตพ่อตาตามหาสาวใช้ของเยียหลิน ตอนแรกเขาไม่คิดใส่ใจเพราะหลังเสร็จจากงานศพสาวใช้ผู้นั้นก็หายตัวไปและเขาก็ไม่คิดใส่ใจ

"แมัทัพซื่อนี้ก็แปลกนะเจ้าค่ะ กะอีแค่สาวใช้คนเดียวกลับตามหาทั่วเมืองแถมมีรางวัลให้กับคนที่บอกเบาะแส"อนุฝูพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ ถึงตอนนี้จะไม่มีเยียหลินเป็นหนามตำใจแต่ด้วยฐานะของนางก็ไม่สามารถแต่งเป็นภรรยาเอกได้

"หรือสาวใช้คนนั้นมีอะไร...?"

"นางเป็นแค่สาวใช้จะมีอะไรให้แม่ทัพซื่อตามหาตัวขนาดนั้นเจ้าค่ะ"

เชียงหลงเฟินนั้งนึกยังไงก็นึกไม่ออกจนหลายวันผ่านไปเขาถึงนึกออก

"สาวใช้ผู้นั้นรู้ที่ซ้อนของกุญแจห้องสมบัติ ท่านพ่อตาต้องอยากได้กุญแจเป็นแนแท้ เช่นนั้นเราก็ต้องหานางให้เจอก่อน"

ด้วยเหตุนี้ทั้งพ่อตาและบุตรเขยต่างก็ให้คนออกตามหาชิงฉีสาวใช้ประจำตัวของเยียหลินโดยที่ทั้ง2ไม่รู้ว่าสาวใช้ผู้นั้นได้ตายตามเจ้านายไปนานแล้ว

เยียหลินที่ตอนนี้เป็นไป๋เสวียนเต็มตัวก็กำลังฝึกน้องสาวต่อสู่ อาวุธของท่านยายที่มีอยู่ในห้องลับ มีหลากหลายแบบ นางเลยให้น้องสาวเลือกอาวุธที่คิดว่าตนเองถนัดที่สุดคือกระบี่คู่ ไป๋เฟิงที่ชอบกระบี่คู่ก็ฝึกใช้ทุกวัน ส่วนไป๋เสวียนก็ขึ้นเขาไปหาของป่าเอามาขาย นางฝึกมือจนสามารถล่าสัตว์ป่าขนาดเล็กได้ ทั้งกระต่ายและไก่ป่าที่มีความเร็วนางก็สามารถล่านำมาฝากน้องๆเป็นประจำ ตอนเอาสัตว์ป่าไปขายนางก็จะพาน้องๆนั้งรถม้าคันเล็กไปด้วย

และด้วยชาวบ้านต่างรู้ว่าที่ท้ายหมู่บ้านมีแค่3พี่น้องที่อาศัยเพียงลำพังแถมเป็นสตรีรูปร่างบอบบาง จึงทำให้คนที่คิดไม่ซื่อวางแผนจะเข้าไปปล้นบ้าน3พี่น้อง

ดึกดื่นคืนหนึ่ง ในขนาดที่3พี่น้องนอนอยู่ ก็ได้มีโจรกลุ่มหนึ่งปีนเข้ามาภายในกำแพงบ้านเพื่อนปล้นบ้าน3พี่น้อง ด้วยรู้ว่ามีแค่สตรีกับเด็กอ่อน

ไป๋เสวียนด้วยเป็นคนประสาทสัมผัสไวก็ลุกตั้งแต่ที่ได้ยินเสียงคนปีนกำแพงบ้าน หญิงสาวค่อยๆออกจากห้องแล้วแอบมองกลุ่มคนที่เดินสำรวจรอบๆบ้านเพื่อหาทางเข้ามาภายใน ไป๋เสวียนรีบหาอาวุธมาเตรียมไว้ แต่พวกมันมากันหลายคน นางคงสู้พวงมันไม่ได้แน ต้องคิดว่าทำอะไรถึงไล่คนพวกนี้ออกไป

แล้วนางก็เจอหน้าไม้ในห้องเก็บอาวุธ หญิงสาวเลยเอาออกมาเพื่อเป็นอาวุธ นางเคยยิงธนูที่ค้ายทหารแต่ไม่เคยใช้หน้าไม้

ไป๋เสวียนแอบบออกมาจากบ้านแล้วหาที่หลบก่อนจะยิงหน้าไม้ใส่ผู้บุกรุก

"โอ้ยยย..ใครมันลอบทำร้ายข้า"1ในผู้บุกรุกที่โดนหน้าไม้ยิงใส่ก็ร้องขึ้นแล้วหันมองรอบๆ

"ข้าให้เวลาพวกเจ้า จงออกไปจากบ้านข้าสะ ไม่เช่นนั้นอย่าหาว่าข้าโหดเหี้ยม "ไป๋เสวียนออกมายืน ด้านหน้าพวกมันแล้วเอ่ยเตือน

"เป็นแค่สตรี ทำไมถึงใช้ของอันตรายเช่นนี้ละจ้ะน้องสาว มาให้พี่ข้าดูแลเจ้าดีมั้ยจ้ะ"โจรอีกคนพอเห็นเป็นแค่สตรีเลยคิดเกี้ยวพา คืนนี้ถือว่าได้กำไร

"ใครน้องสาวเจ้า ออกไปเสีย ก่อนที่ข้าจะหมดความอดทน"ไป๋เสวียงพูดพร้อมกับนับจำนวนคน ถ้าในอดีตนางมั่นใจว่าสู้ได้แน่นอน แต่ร่างใหม่นี้ยังไม่เคยสู้อย่างจริงจังมาก่อน แต่นางจะแสดงให้คนพวกนี้รู้ไม่ได้ นางเป็นถึงบุตรสาวรองแม่ทัพจะมาแพ้พวกโจรกระจอกมันเสียศักดิ์ศรี