บทที่7 ความสามารถของเจอเยียน

หลังจากเสร็จจากการสร้างเล้าไก่ เจอเยียนก็เดินไปปิดประตูรั้วตรวจดูความเรียบร้อยก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

พอสายๆของอีกวัน ผู้ใหญ่บ้านก็เดินมาเตือนให้บ้านนางระวังตัว

"ไป๋เสวียนเอ้ย.."

"เจ้าคะ ลุงผู้ใหญ่บ้าน"

"มีคนบอกว่าช่วงนี้มีโจรป่าค่อยเข้ามาปล้นบ้านเรือน ข้าเลยมาเตือนพวกเจ้าให้ระวังตัว เพราะบ้านเจ้าอยู่หลังสุดท้ายของหมู่บ้านด้วย" บ้านถังไม่ถึงกับอยู่ห่างจากบ้านอื่นนัก แต่ก็อยู่หลังสุดท้ายของหมู่บ้านจึงอาจเป็นเป้าหมายของพวกโจรได้

"เจ้าคะ ขอบคุณท่านผู้ใหญ่บ้านที่เดินมาเตือน พวกเราจะระวังตัวเจ้าคะ"

เมื่อผู้ใหญ่บ้านกลับไปทั้งสามก็มานั้งคุยกันเพื่อเตรียมป้องกัน

"เราต้องเตรียมป้องกันไว้ก่อนดีที่สุด ข้าห่วงสุดคือสัตว์เลี้ยง ถ้ายังไงช่วงนี้ข้าจะนอนเฝ้าพวกมันเอง"เจอเยียนเสนอตัว เขาเป็นบุรุษคนเดียวในบ้าน แถมเขายังเป็นหน่วยรบพิเศษอีกด้วย ปืนในคอนโดเขาก็มี ชายหนุ่มมั่นใจว่าสามารถปกป้องสามพี่น้องได้แน

"แต่จะลำบากเจ้าก่อนไปมั้ย นอนเฝ้าสัตว์ตอนกลางคืนยุ่งมี มันออกจะเอาเปรียบเจ้าเกินไปนะ"

"ข้าก็คนในครอบครัวท่านเหมือนกัน ลืมไปแล้วหรือว่าข้าเป็นวาทีน้องเขยท่านนะ"

"เช่นนั้นเจ้าก็ระวังตัวด้วย มีอะไรตะโกนเสียงเรียกพวกเราได้ เราพี่น้องพอมีฝีมืออยู่บ้าง"

"ขอรับท่านพี่"ชายหนุ่มละแปลกใจว่าไป๋เสวียนอายุ17หนาวจริงหรือ นางทำตัวเป็นแม่แก่มาก

ช่วงกลางวันเจอเยียนเหลาไม้แหลมแล้วเอาไปปักบนกำแพงเขายังผสมดินกับหญ้าเอามาโปะไว้อีกชั้นเพื่อให้ไม้แหลมแนนขึ้นและเอาหินที่มีความแหลมคมมาติดไว้คู่กับไม้แหลม เขาทำจนทั้วบ้าน เพื่อกันคนปีนข้ามกำแพงเข้ามา ส่วนตัวเองก็เตรียมเต๊นท์ไว้นอนเฝ้าสัตว์ของครอบครัว

4วันที่ชายหนุ่มนอนในคอกสัตว์ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น จนเข้าคืนที่5 เขาก็ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวบริเวณนอกบ้าน เลยตั้งใจฟัง

"ลูกพี่ บ้านนี้มันทำหนามแหลมป้องกันกำแพงเอาไว เราจะเข้าไปยังไงดี"

"พวกแกก็ค่อยๆปีนข้ามไปสิว่ะจะไปยากิะไร "

"โอ้ยยย..กำแพงข้าจับไม่ได้เลย มันมีอะไรไม่รู้ทั้งคมและแหลม ดูสิมันบาดมือข้าจนเลือด"

"ลูกพี่ พวกเราปีนข้ามไปไม่ได้แน บนกำแพงเต็มไปด้วยของแหลมคม "

"แต่ข้าได้กลิ่นสัตว์เลี้ยง บ้านนี้ต้องมีของมีค่าให้เราปล้นแนๆถึงป้องกันแนนหนาขนาดนี้"

"เช่นนั้นเราต้องปล้นบ้านหลังนี้ให้ได้"เสียงที่น่าจะเป็นคนเป็นลูกพี่พูดขึ้น

เจอเยียนเตรียมปืนออกมา ปืนและมีดสปาต้าความยาว24นิ้วออกมาเตรียมรับมือ เพราะเท่าที่ฟัง พวกมันหมายมั่นจะเข้ามาให้ได้

"เป้งงง" "มันเอาหินแหลมมาวางบางตรงไม้ ทำให้เราฟัดไม้ไม่ได้ ลูกพี่เอาไงดี"ลูกสมุนโจรลองหลายวิธีก็ข้ามกำแพงมาไม่ได้

"ลูกพี่..ข้าเปิดประตูได้แล้วขอรับ"หนึ่งในลูกสมุนเรียกลูกพี่

เจอเยียนเมื่อได้ยินคำพูดก็รีบออกมาแล้วใช้ปืนเก็บเสียงยิงใส่กลุ่มโจรที่กรูกันเข้ามาภายในบริเวรบ้าน ถึงจะมืดแต่ด้วยมีแสงจากดวงจัทร์ทำให้เขาสามารถเห็นคนร้ายได้ เมื่อพวกโจรเข้ามาใกล้เขาก็ใช้สปาต้าฟัดจนกลุ่มโจรล้มตาย กลุ่มโจรพวกนี้ถึงมีกันหลายคนแต่ก็ไม่อาจสู้มีดสปาต้าของเจอเยียนได้

หนึ่งในโจรพยายามใช้ดาบต่อสู้ ตอนแรกก็ต่อสู้สูสีแต่เจอเยียนที่มีทักษะการต่อสู้ที่เหนือว่าเพราะเขาถึงฝึกมาให้ต่อสู้กับคนร้าย ก็สามารถเอาชนะคู่ต่อสู้ได้ เมื่อมีช่องโหว่ชายหนุ่มก็ฟัดมีดลงไปเต็มแรงจนอีกฝ่ายสินใจลงทันที

ทางด้านไป๋เสวียนก็รู้สึกตัวตั้งแต่พวกโจรพยายามจะเข้ามา นางเลยปลุกน้องสาวให้เตรียมตัวพอได้ยินเสียงต่อสู้เลยออกมาช่วยเจอเยียน

กลุ่มโจรเมื่อเห็นว่ามีสตรีเข้ามาต่อสู้ก็คิดว่าจะรับมือง่าย แต่ผิดคาด สตรีทั้ง2ลงมือไม่มีท่าทีของสาวอ่อนแอกลับกัน พวกนางลงมืออย่างไม่เกรงกลัว ไป๋เสวียนดีดอาวุธลับใส่พวกโจร แรงของการดีดทำให้โจรได้รับบาดเจ็บจนเปิดช่องให้เจอเยียนจัดการโจรได้

"พวกเราถอย"เมื่อเห็นว่าจะเสียท่าหัวหน้าโจรก็ร้องเรียกให้ลูกน้องถอย แต่มีหรือที่เจอเยียนจะปล่อยไป ชายหนุ่มคิดว่าจะปล่อยให้คนพวกนี้หนีไปได้สักวันพวกมันต้องกลับมาแก้แค้นแน เขาจึงวิ่งตามแล้วใช้สปาต้าสังหารพวกโจรจนหมดไม่เหลือ คนไหนที่วิ่งหนีเขาก็ใช้ปืนเก็บเสียงยิง จนพวกโจรตายกันหมด ก่อนจะเดินไปตรวจว่าพวกมันตายแนจึงหันมาบอก2สาว

"พวกโจรตายกันหมดแล้ว เราจะเอาไงดีพี่ไป๋เสวียน"ชายหนุ่มถือว่าไป๋เสวียนอายุมากสุดในตอนนี้เลยให้เกียรตินางตัดสินใจ

"เดี๋ยวเราไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านแล้วกัน เขาจะได้แจ้งทางการ"

"เช่นนั้นข้าไปเอง พวกท่านเข้าไปในบ้านก่อน ระวังเผื่อจะมีพวกมันหลงเหลือ" พูดจบก็เดินไปทางบ้านผู้ใหญ่

"ผู้ใหญ่บ้าน ผู้ใหญ่บ้านขอรับ "เจอเยียนเรียกอยู่สักพักก็ได้ยินเสียงตอบออกมา

"ใครนะ มาเรียกดึกดื่นป่านนี้"

"ข้าเจอเยียนเองขอรับ..ข้าจะมาแจ้งว่ามีโจรบุกมาปล้นที่บ้านนะขอรับ"พอชายหนุ่มพูดจบก็ได้ยินเสียงเปิดประตู แล้วชายวัยกลางคนก็เดินออกมา

"เจ้าว่าอะไรนะ มีโจรเช่นนั้นหรือ!"

"ขอรับ..แต่ถูกพวกข้าสังหาหมดแล้วขอรับ แต่มาแจ้งให้ท่านผู้ใหญ่ทราบได้ไปแจ้งทางการนะขอรับ"

"พวกเจ้าสังหารโจรจนหมดเลยหรือ"

"ขอรับ.."

พอภรรยาผู้ใหญ่บ้านเดินตามสามีออกมา ชายวัยกลางคนเลยเอ่ยกับภรรยา

"เช่นนั้นเดี๋ยวข้าเดินไปดูเสียหน่อย เจ้าก็ปิดประตูให้เรียบร้อยอย่าเปิดให้ใครจนกว่าจะได้ยินเสียงข้านะ"

"เจ้าคะท่านพี่ระวังตัวด้วยนะเจ้าคะ"นางอดห่วงสามีไม่ได้ เกิดโจรยังตายไม่หมดละ แต่ในเมื่อสามีนางเป็นผู้นำหมู่บ้าน นางเลยได้แต่เตือนด้วยความเป็นห่วง ก่อนจะปิดประตูลงกล่อนไม้ให้เรียบร้อย

เดินมาถึงบ้านถัง ผู้ใหญ่บ้านก็ตกใจ เพราะโจรที่นอนตายมีมากถึงเกือบ30คน นี้บ้านถังมีคนโต3คน เป็นสตรีแล้ว2 แต่กลับสามารถต่อสู้กับโจรแล้วสังหารจนโจรตายหมด ฝีมือช่างน่ากลัวยิ่งนัก

"พวกเจ้าเป็นคนลงมือสังหารพวกโจรหมดเลยรึ?"

"ใช้เจ้าคะ.."ไป๋เสวียนเป็นคนตอบ

"เดี๋ยวตอนเช้าข้าจะไปแจ้งกับทางการแล้วกัน แล้วพวกเจ้ามีใครได้รับบาดเจ็บมั้ย?"

"ไม่มีเจ้าคะ..ดีว่ามีเจอเยียนอยู่ด้วย เลยช่วยจัดการกับโจรได้เจ้าคะ"

"ยังไงก็เอาศพมากองไว้จะดีกว่านะได้ไม่อุจาดตา"

พอรับเรื่องและดูความเรียบร้อยแล้วผู้ใหญ่บ้านก็กลับโดยเจอเยียนเดินไปส่ง

"ขอบใจมากที่เจ้าเดินมาส่งนะ"

"ไม่เป็นไรขอรับ เป็นข้าที่เชิญท่านไป ตอนกลับก็ต้องเป็นข้าเดินมาส่งท่านถูกแล้วขอรับ"

"แต่เจ้าเก่งมาเลยนะที่สู้กับพวกโจรได้ แบบนี้หมู่บ้นเราก็ปลอดภัย ไม่ต้องกลัวพวกโจรจะมาปล้นยามวิกาลแล้ว"

"ตอนนั้นข้าตกใจนะขอรับ ใจห่วงแต่คนในบ้านกับสัตว์ที่อยู่ในคอก เลยคิดสู้จนตัวตายนะขอรับ"ชายหนุ่มเลือกที่จะตอบเลี่ยงๆไปไม่โอ้อวดความสามารถ

"ดีๆ..มีเจ้ามาช่วยดูแลพวกนาง บ้านถังเหลือกันแค่3พี่น้องน่าเห็นใจนัก"ผู้ใหญ่บ้านที่เป็นห่วง3พี่น้องมาตลอด ครั้งนี้ดีว่ามีบุรุษมีความสามารถอยู่ด้วยพวกนางจึงปลอดภัย

"ต้องเป็นหน้าที่ข้าอยู่แล้วขอรับ เพราะเฟิ่งเอ๋อเป็นคู่หมั้นข้าขอรับ"

"อ้าว..เหรอ!"

"เช่นนั้นข้าก็หมดห่วงพวกนาง บอกตามตรงตอนที่บิดามารดาพวกนางตายจากแถมไป๋เสวียงยังบาดเจ็บสาหัส ไป๋เฟิ่งน่าสงสารที่สุด นางทั้งเสียบิดามารดาไหนจะพี่สาวที่บาดเจ็บหนักแล้วยังต้องเลี้ยงน้องคนเล็กที่วัยแค่ไม่กี่เดือน ไป๋เฟิ่งช่างเข้มแข็งนัก..เอาละข้าจะเข้าบ้านแล้วเจ้ากลับไปเถอะ เดี๋ยวไป๋เฟิ่งจะห่วงเจ้า" พูดจบก็เดินเข้าไปเรียกภรรยาให้เปิดประตู พอเจอเยียนเห็นผู้ใหญ่บ้านเข้าไปในบ้านแล้วถึงหันหลังเดินกลับบ้านถััง

เช้ามาข่าวบ้านถังสังหารโจรก็ถูกพูดถึง หลายคนตกใจว่าพี่น้องถังสังหารบุรุษได้ ถึงแม้จะมีเจอเยียนแต่บุรุษแค่คนเดียวไหนเลยจะสังหารกลุ่มโจรจนหมดได้ถ้าพี่น้องถังไม่ช่วย

แต่ความจริงคือพี่น้องถังไม่ได้สังหารใครเลยผู้ที่ลงมือสังหารโจรทั้งหมดคือเจอเยียน เรื่องนี้ทำให้ไป๋เฟิ่งตื่นเต้นที่คู่หมั้นหนุ่มมีความสามารถขนาดสังหารคนถึง30คนได้แม้จะอยู่ในสถานการณ์ที่มืดยากจะมองเห็นคู่ต่อสู้

"พี่เจอเยียนเก่งที่สุดเลยเจ้าคะ"ไป๋เฟิ่งก็ยังอดห่วงไม่ได้ นางเดินมาสำรวจว่าคู่หมั้นบาดเจ็บตรงไหนมั้ยก็เอ่ยชื่นชม

"เจ้าเองก็เก่ง สามารถต่อสู้กับโจรได้ "

"ฝีมือข้ายังอ่อนด้อยนัก ช่วยอะไรพี่ไม่ได้เลย"นางพูดอย่างน้อยใจ

"แค่นี้ก็เก่งมากแล้ว ไม่ใช้ว่าเจ้าเพิ่งฝึกใช้กระบี่คู่หลอกรึ"

"ใช้เจ้าคะ..เช่นนั้นข้าจะฝึกให้มากเพื่อช่วยเหลือท่าน..ดีมั้ยเจ้าคะ"เมื่อได้ยินคู่หมั้ยเอ่ยให้กำลังใจนางก็ยิ้มออก

"ดี..ถึงข้าจะปกป้องเจ้าได้ แต่มีวิชาติดตัวไว้ก็ไม่เสียหาย"ในยุคนี้การเอาตัวลอดถือเป็นเรื่องสำคัญ กว่าจะรอกฎหมายจัดการมันจะไม่ทันใจเอา

"พวกเจ้าจะเกี้ยวกันอีกนานมั้ย เดี๋ยวทางการมาไปเตรียมตอนรับ"ไป๋เสวียนที่เห็นทั้งคู่เกี้ยวพากันก็อดแซวไม่ได้

เมื่อเจ้าหน้าที่มาเห็นศพก็อึ้งเพราะบุรุษ1สตรี2แต่กลับสังหารโจรได้ถึง30คนโดยที่ตนเองไม่ได้รับบาดเจ็บ คนบ้านนี้ฝีมือถือว่าไม่ธรรมดา

"เจ้าว่าพวกโจรมาถอดกล่อนออกแล้วบุกเข้ามาหรือ?"

"ขอรับ เมื่อหลายวันก่อนผู้ใหญ่บ้านมาเตือนให้พวกเราระวังอาจมีโจรมาปล้น ข้าเลยป้องกันโดยเอาไม้แหลกมาปักที่กำแพง แล้วตัวเองก็มานอนเฝ้าสัตว์เลี้ยงในคอก จนเมื่อคืนข้าได้ยินเสียงคนคุยกันว่าทำยังไงถึงเข้ามาในบ้านพวกเราได้้ ข้าคิดว่าเมื่อพวกโจรเข้ามาในบ้านไม่ได้เดี๋ยวคงล่าถอยกลับไป แต่พวกนั้นกลับถอดกล่อนเข้ามาได้ข้าเลยจำเป็นต้องปกป้องตนเองและครอบครัวนะขอรับ"พูดจบก็ให้เจ้าหน้าที่ดูบนกำแพงที่เขาสร้างกับดักกันขโมยไว้ ชาวบ้านที่เข้ามายืนดูก็เงยหน้ามองตามที่ชายหนุ่มบอก ทุกคนก็เป็นว่าบนกำแพงมีทั้งไม้แหลมและหินแหลมคมขนาดต่างๆเรียงอยู่บนกำแพง แค่มองก็รู้ว่าไม่สามารถปีนข้ามไปได้แนๆ

"เจ้าคนเดียวสังหารโจรทั้ง30คนเลยหรือ!"

"ไม่ขอรับ มีพี่ไป๋เสวียนและคู่หมั้นข้าไป๋เฟิ่งช่วยขอรับ พวกนั้นคิดสังหารพวกเรา เลยจำเป็นต้องป้องกันตัวนะขอรับ"เจอเยียนพูดจาไม่มีสะดุด จนเจ้าหน้าฟังก็ไม่พูดอะไรต่อแล้วให้เจ้าหน้าที่ที่มาด้วยช่วยกันมาเก็บศพกลุ่มโจรแล้วสอบถามอีก2,3 ข้อก่อนจะกลับไปเขียนรายงาน

ชาวบ้านที่มามุงดูก็ได้รู้อีก1ข่าวคือเจอเยียนได้หมั้ยหมายกับไป๋เฟิิ่ง มิน่าชายหนุ่มถึงยืนคู่กับหญิงสาวตลอด