4.2 เรื่องราวที่แปรเปลี่ยน

4.2

เรื่องราวที่แปรเปลี่ยน

มือของนางสั่นเทาเมื่อรับปิ่นหยกจากมือของเขาในชาตินี้ ความเย็นของหยกแผ่ซ่านไปทั่วฝ่ามือ แต่สักพักกลับอบอุ่นแปลกประหลาดในใจ

“ขอบพระทัยเพคะ...” เสียงของนางเบาแทบเป็นกระซิบ “หม่อมฉันจะเก็บมันไว้อย่างดี”

“อืม” จ้าวอี้หลันยิ้ม ดวงตาเขาเปล่งประกายดั่งแสงดาวบนท้องฟ้ายามค่ำ

ในยามนั้นหรูเยียนเงยหน้ามองเขา นางเห็นใบหน้าเขายังคงอ่อนโยนเหมือนเดิมทุกครั้งที่พบเจอกันทั้งในชาตินี้และชาติก่อน

โลกนี้อาจมีคนมากมายที่ต้องการใช้ประโยชน์จากการมีอยู่ของนาง แต่สำหรับหรูเยียนแล้วมีเพียงคนผู้นี้เท่านั้นที่คอยอยู่เคียงข้างกันอย่างไม่หวังสิ่งตอบแทนใดๆ

หัวใจของนางเต้นแรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความรู้สึกอบอุ่นที่เคยสูญหายในชาติที่แล้วกลับมาท่วมท้นอีกครั้ง

‘ชาติที่แล้ว ข้าไม่รับมันไว้เพราะห่วงความรู้สึกของ

หลี่เจี้ยน และสุดท้ายก็ทำให้เขาต้องเผชิญชะตากรรมอันเลวร้ายเพราะข้า แต่ชาติใหม่นี้ ข้าจะไม่ยอมให้มันเกิดขึ้นอีก และไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ข้าก็จะปกป้องเขาให้ได้ แม้ว่าจะเป็นการต้องระวังไม่ให้ตนเองอยู่ใกล้เขาจนเกินไปก็ตาม’

นางกล่าวคำมั่นกับตนเองในใจ ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายแน่วแน่ขึ้นมา ทว่าเพียงพริบตาความรู้สึกบางอย่างก็ถูกฝังกลบลงไป นางไม่อาจไว้ใจใครได้ เนื่องด้วยชาติก่อนก็ยังมิได้รู้จักองค์ชายรองผู้นี้อย่างลึกซึ้ง แม้ว่าเขาจะดีต่อนางอย่างมาก แต่ก็มิได้หมายความว่าเขาจะไม่ใช้ประโยชน์จากนาง เฉกเช่นเดียวกับสามีชาติชั่วอย่างหลี่เจี้ยนกระทำในชาติก่อน

ตอนนี้นางยังไว้ใจบุรุษหน้าไหนไม่ได้ทั้งนั้น นอกจากตนเอง

จ้าวอี้หลันมองนางนิ่ง รอยยิ้มเล็กๆ ผุดขึ้นบนมุมปาก

“เจ้าดูแปลกไปจากเดิมนะ...หรูเยียน”

“อย่างนั้นหรือเพคะ”

“เมื่อก่อนเจ้าไม่ค่อยยอมสบตาข้าด้วยซ้ำ แต่ตอนนี้ดูเหมือนเจ้าจะกล้ามองมากขึ้น”

หรูเยียนสะดุ้งเล็กน้อย แก้มของนางร้อนผ่าว รีบเบือนหน้าหลบ เพราะไม่ว่าอย่างไรความอ่อนโยนของเขาก็ยังคงมีผลต่อนางอยู่ดี

“หม่อมฉันเพียงแต่ไม่อยากเสียมารยาทเพคะ”

“เช่นนั้นรึ” เขาหัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะของเขาใสกังวานจนทำให้นางอดยิ้มตามไม่ได้

“เจ้านี่ช่างน่ารักยิ่งนักหรูเยียน”

หัวใจนางเต้นแรงจนแทบระเบิด นางได้แต่ก้มหน้า ซ่อนความรู้สึกที่กำลังเอ่อท่วมอยู่ภายใน โดยไม่รู้เลยว่าการยื่นมือไปรับของสิ่งนี้ จะกลายเป็นจุดเริ่มต้นของโชคชะตาที่ผูกพันกันลึกกว่าชาติใดๆ ที่ผ่านมา

และในมุมหนึ่ง เจ้าอาวาสหญิงที่ยืนอยู่ห่างๆ ใต้ต้นสนใหญ่ก็มองทั้งคู่ด้วยสายตาที่แฝงแววความนัย ก่อนจะหลุบตาลงพึมพำเสียงเบา

“ดวงชะตาของเด็กหญิงผู้นี้...ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”

พอสิ้นประโยค ท่านเจ้าอาวาสก็เดินจากไป

เวลาผ่านไปครู่ใหญ่ที่ทั้งสองแบ่งปันขนมไร้กังวลและพูดคุยกัน

“หม่อมฉันซาบซึ้งในพระเมตตาเพคะ แต่ต่อไปหม่อมฉันเกรงว่าจะไม่สะดวกที่จะให้พระองค์เสด็จมาบ่อยๆ แล้ว”

องค์ชายยิ้มบาง “เหตุใดเล่า เจ้าจะตัดข้าทิ้งเพียงเพราะวัดนี้มีกฎห้ามบุรุษลอบเข้ามาหรือ”

“วันหนึ่งเมื่อหม่อมฉันออกไปจากที่นี่แล้ว ทุกสิ่งคงไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป”

คนฟังมองหน้านางนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเสียงแผ่ว

“ต่อให้วันนั้นเจ้าจะอยู่ที่ใด เจ้าก็จะยังคงเป็นสหายคนสำคัญของข้าเสมอ”

ดวงตาของหรูเยียนไหวระริก นางรีบหลบสายตา พลางเอ่ยเสียงเบา

“ขอบพระทัยเพคะ องค์ชายทรงกลับไปเถิด ก่อนที่ใครจะมาพบเข้า”

จ้าวอี้หลันมองนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหัวเราะเบาๆ

“เจ้าชอบทำหน้าขรึมเช่นนี้มาตั้งแต่เด็ก แต่ก็เอาเถอะ ไม่ว่าจะอย่างไรก็ยังน่ามองอยู่ดี”

เขายืนขึ้น พลางปัดหิมะที่ปลายผมของนางอย่างแผ่วเบา ก่อนจะหยิบปิ่นที่อยู่ในมือของหญิงสาวปักลงบนมวยผมของนาง

ท่าทีแสนธรรมดานี้ ทำให้หัวใจของหญิงสาวเต้นแรงจนแทบหลุดจากอก

“แล้วพบกันใหม่ หรูเยียน”

“เพคะ”

องค์ชายรองก้าวขึ้นกำแพงด้วยท่าทีคล่องแคล่วเช่นเดิม รอยยิ้มยังไม่จางจากมุมปาก ก่อนที่เงาร่างของเขาจะหายไปหลังแนวไม้ไผ่

หรูเยียนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ลมหนาวพัดผ่าน เส้นผมปลิวตามแรงลม นางก้มมองห่อขนมที่ยังอยู่ในมือ ความอบอุ่นจากมือเขายังอ้อยอิ่งอยู่ปลายนิ้วและเส้นผมของนาง

นี่คือความเปลี่ยนแปลงอย่างแรกในชาตินี้ของนาง และมันก็ทำให้หรูเยียนเชื่อมั่นว่าจะต้องมีหลายสิ่งเปลี่ยนไปมากขึ้นอีก นับจากวันนี้เป็นต้นไป