4.1 เรื่องราวที่แปรเปลี่ยน

4.1

เรื่องราวที่แปรเปลี่ยน

ความทรงจำเรื่องราวในอดีตต่างๆ นั้นยังคงชัดเจนเจ็ดปีผ่านไปความผูกพันของเขากับนางกลับยิ่งแน่นแฟ้นลึกซึ้ง

หรูเยียนมองขนมไร้กังวลในมือ น้ำตาเอ่อขึ้นโดยไม่รู้ตัว

กลิ่นหอมหวานของถั่วแดงและเก๊กฮวยทำให้หัวใจปวดหนึบ

ในชาติที่แล้วเป็นนางเองที่ละทิ้งความปรารถนาดีของสหาย ละทิ้งคำเตือนของเขาว่าหลี่เจี้ยนมิใช่คนดีพร้อมและไปแต่งงานด้วย ทั้งยังผลักไสเขาไปด้วยคำพูดที่เย็นชาและห่างเหิน

ต่อมาก็เป็นนางอีกเช่นกันที่นำเภทภัยมาให้เขา ทำให้เขาต้องตกที่นั่งลำบากไปพร้อมกับตนเอง ตอนที่นางถูกประหารก็ได้ทราบข่าวว่า องค์ชายเองก็ถูกราชสำนักตัดสินโทษเช่นกัน เพราะฝ่าบาทหลงเชื่อในหลักฐานที่หลี่เจี้ยนและพรรคพวกนำไปรายงาน

นางไม่อาจได้เห็นจุดสิ้นสุดในชะตาชีวิตครั้งนั้นขององค์ชายรอง แต่ก็คาดเดาได้ไม่ยากว่าคงไม่ต่างกันจากนาง

หรูเยียนทอดถอนใจ แววตาแฝงรอยยิ้มปนเศร้า

“องค์ชายรอง...ข้าไม่รู้ว่าชาตินี้ข้าจะกล้ารับน้ำใจทั้งหมดจากท่านอีกหรือไม่”

จ้าวอี้หลันหันมามองอย่างไม่เข้าใจ เนื่องจากเมื่อครู่ได้ยินไม่ชัด

“เจ้าว่าอะไรนะ”

หรูเยียนส่ายหน้าเบาๆ “ไม่มีอันใดเพคะ แค่รู้สึกว่าวันนี้ขนมชิ้นนี้หวานมาก” นางเอ่ยขึ้นมาเมื่อกัดขนมแก้เก้อไปคำหนึ่ง

องค์ชายฟังแล้วถึงกับหัวเราะ

“แต่เจ้าก็ชอบของหวานไม่ใช่หรือ”

หรูเยียนเม้มริมฝีปากแน่น พยายามซ่อนความเศร้าในใจ

“เพคะ”

“เจ้าชอบก็ดีแล้ว”

“แต่การที่พระองค์เสด็จมาที่นี่ หากมีผู้ใดเห็นเข้า อาจจะเกิดเรื่องได้”

“ข้าก็แค่ต้องการมาอวยพรวันเกิดสหายน้อยเช่นเจ้าเท่านั้น” เสียงของเขาอ่อนโยนยิ่ง นัยน์ตาคู่นั้นมองตรงมาที่หรูเยียน มันจริงใจจนหัวใจที่กำลังด้านชาด้วยความแค้นสั่นสะเทือน

“ในเมื่อเจ้ากลัวจะมีคนเห็น เช่นนั้นข้าก็จะอยู่ไม่นานหรอก” ว่าแล้วจ้าวอี้หลันก็นั่งลงบนแท่นหินใกล้ๆ พลางหยิบของบางอย่างออกมาให้

“ข้ายังมีของอีกอย่างที่ตั้งใจมอบให้เจ้า”

หรูเยียนลังเลเล็กน้อย ก่อนจะรับมาอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วของทั้งสองแตะกันเพียงแผ่วเบา ทว่ากลับส่งแรงสะเทือนเข้าไปถึงขั้วหัวใจนาง

“ปิ่นนี้คงราคาไม่น้อย”

“เจ้าโตแล้วควรมีของประดับสักชิ้นหนึ่ง ตอนนี้สตรีในเมืองหลวงยิยมปักปิ่นจากหยกเป็นพิเศษ ข้าจึงเลือกมาให้เจ้าชิ้นหนึ่ง”

ปิ่นหยกขาวเนื้อเกลี้ยงหายากนี้ถูกทำขึ้นเป็นลวดลายของดอกเหมยที่เรียบง่ายแต่ก็งดงาม เกินกว่าที่หญิงสาวผู้ต่ำต้อยเช่นนางจะได้ครอบครอง ซึ่งทันทีที่ได้เห็นชัดๆ อีกครา หรูเยียนก็มิอาจกลั้นน้ำตาไว้ได้

“เจ้าร้องไห้ทำไม ไม่ชอบมันหรือ ถ้าเช่นนั้นเอามันทิ้งไปก็ได้นะ”

“ไม่ใช่เพคะ เพียงแต่ของชิ้นนี้ล้ำค่ามาก หม่อมฉันไม่กล้ารับ”

“สิ่งที่ข้ามอบให้เจ้าล้วนมาจากความตั้งใจ ตราบใดที่มันเป็นของที่ข้าให้เจ้า ต่อให้ล้ำค่าเพียงใด เจ้าก็มีสิทธิ์รับไว้”

เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่แฝงด้วยความมั่นคงดั่งขุนเขา ดวงตาคู่นั้นอบอุ่นจนนางไม่กล้าสบมองตรงๆ

จ้าวอี้หลันมองนาง แววตาเต็มเปี่ยมไปด้วยความอ่อนโยน เป็นความอ่อนโยนแบบที่นางจดจำได้อย่างไม่เคยลืม

หรูเยียนเผลอยกมือขึ้นแตะขอบตาที่ร้อนผ่าว ความทรงจำเก่าผุดขึ้นมาราวกับเงาที่สะท้อนในผืนน้ำ

ภาพในอดีตเมื่อชาติที่แล้วที่ยังคงฝังแน่นในใจ วันนั้นนางกำลังนั่งอยู่โรงเตี๊ยมเพื่อรอพบเขาตามคำเชื้อเชิญ จากนั้นไม่นานจ้าวอี้หลันก็มายืนอยู่ตรงหน้าในชุดคลุมสีดำเรียบง่าย ดวงตาเศร้าและเงียบงันกว่าที่เคยเป็น เขาไม่พูดอะไรอยู่นาน ก่อนจะหยิบกล่องไม้หอมออกมา แล้วยื่นส่งให้อย่างช้า ๆ

“นี่คือของขวัญในวันเกิดปีนี้ของเจ้า” เขากล่าวเสียงเบา แต่แฝงความเจ็บปวดที่แผ่วจนแทบไม่ได้ยิน

นางจำได้ดี ปิ่นหยกที่มีลวดลายดอกเหมยบานคลี่เหมือนกันไม่มีผิดเพี้ยน แต่ในชาติก่อน นางไม่ได้รับมันเอาไว้

“องค์ชาย หม่อมฉันไม่อาจรับของนี้ได้”

“เหตุใดเล่า” เขาถาม พลางมองนางด้วยแววตาที่ทั้งอ่อนโยนและเจ็บปวด “ข้าเพียงอยากให้อะไรสักอย่างแก่เจ้าก่อนที่เจ้าจะ...กลายเป็นของผู้อื่น”

“หม่อมฉันกำลังจะแต่งงาน ไม่ควรรับของเช่นนี้จากชายอื่น แม้แต่ในฐานะสหายก็ไม่สมควร”

จ้าวอี้หลันนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ

“เช่นนั้นหรือ ไม่รับก็ไม่รับ” เขาเอ่ยขึ้นเรียบๆ อย่างไม่คิดมาก “ถ้าเช่นนั้นวันนี้ข้าเลี้ยงอาหารเจ้าสักมื้อแทนแล้วกัน เพราะวันแต่งงานของเจ้า ข้าคงไม่ได้ไปร่วมยินดี”

นั่นเป็นครั้งสุดท้ายที่เขามาหานาง ก่อนที่จะหายไปจากชีวิตของนางนานนับปีเพราะต้องย้ายไปอยู่ต่างเมืองตามราชโอกงการของฝ่าบาท

แต่ในหลายปีให้หลังเมื่อเขากลับมาเมืองหลวง ทั้งสองก็ยังคงเป็นสหายที่ดีต่อกัน และได้มีโอกาสพบกันบ้างในบางครั้ง ก่อนที่หรูเยียนจะถูกสามีส่งตัวไปให้องค์ชายรองและเขากับนางก็ได้ผูกพันกันอย่างลึกซึ้งเพราะฤทธิ์ของยาปลุกกำหนัด

ภาพเหล่านั้นแล่นเข้ามาในหัวจนหรูเยียนรู้สึกเหมือนหายใจติดขัด ความอบอุ่นในยามนี้ทับซ้อนกับความปวดร้าวกับเรื่องราวในอดีตจนแทบแยกไม่ออก