5.2 หมากทองคำของหรูเยียน

5.2

หมากทองคำของหรูเยียน

ลานสวนในอารามชั้นในอาบแสงอาทิตย์ยามสายจนเกิดประกายสีทองจางๆ ลงบนกลีบดอกเหมยที่ร่วงหล่นเกลื่อนพื้น

กลิ่นชาชั้นดีลอยคลุ้งปะปนกับกลิ่นดอกไม้ไปทั่ว เสียงสายลมพัดผิวไม้ไผ่สั่นกรุ๊งกริ๊งแผ่วเบา ข้างศาลาพักกลางสวนมีขบวนขันทีและนางกำนัลจำนวนหนึ่งยืนเรียงรายอยู่ด้วยความสงบ จากนั้นไม่นานก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้น

“องค์หญิงสามเสด็จแล้ว”

เซี่ยหรูเยียนที่เพิ่งถูกเรียกมาช่วยงานถวายชาให้แขกจากวังหลวง ค่อยๆ หลุบตาต่ำ หัวใจเต้นแรงจังหวะหนึ่ง นางมาแล้ว...

องค์หญิงสาม ‘จ้าวอวี้หง’ ธิดาองค์น้อยของฮองเฮา ก้าวเข้ามาในศาลาด้วยอิริยาบถอ่อนช้อยแต่แฝงด้วยความเย่อหยิ่งตามสายเลือดสูงศักดิ์ ผิวของพระนางขาวราวหยก ดวงตาเรียวยาวแต้มสีชมพูจางด้วยเครื่องประทินโฉมชั้นดี ทุกก้าวที่ก้าวเข้ามา เหล่านางกำนัลต่างหลบตาและกลั้นหายใจด้วยความเกรงกลัว

“พวกเจ้าชงชากันชักช้าเสียจริง” เสียงเรียบๆ ขององค์หญิงสามเอ่ยขึ้น พลางทอดสายตาไปรอบๆ “ที่นี่เป็นอารามหลวงมิใช่หรือ เหตุใดถึงขาดระเบียบเช่นนี้”

หรูเยียนยังคงยืนนิ่ง รู้ดีว่าอีกฝ่ายกำลังทดสอบบางอย่าง สีหน้าพวกนางชีและคนงานในวัดต่างหวาดกลัว

หรูเยียนจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างนอบน้อม กล่าวเสียงอ่อนโยน

“ขออภัยเพคะองค์หญิง หม่อมฉันเป็นเพียงศิษย์ของอารามที่รับหน้าที่แทนผู้ดูแลเรื่องการชงชาคนเดิม หม่อมฉันเพิ่งเตรียมชาเร็จ หากทำให้องค์หญิงต้องรอนาน ขอทรงอภัยด้วยเพคะ”

จ้าวอวี้หงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “เจ้าหรือ...ที่เป็นคนชงชา”

“เพคะ” หรูเยียนตอบเบาๆ “นี่เป็นชาดอกเหมยป่าได้กลิ่นหอมเย็นชื่นใจ เหมาะกับอากาศวันนี้เพคะ”

ดวงตาขององค์หญิงสามจับจ้องนางอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปรายตามอง

“รินมาให้ข้าสักถ้วยสิ”

“เพคะ” แล้วจัดการรินชาใส่ถ้วยเบญจรงค์ส่งให้เบื้องหน้า นางหยิบขึ้นจิบเบาๆ ความเงียบปกคลุมชั่วอึดใจ ก่อนจะมีรอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนริมฝีปาก

“กลิ่นนี้...ใช่ชาเหมยหิมะจากหุบเขาเหยียนซานหรือไม่”

หรูเยียนก้มศีรษะ

“เพคะ หม่อมฉันได้ยินว่าองค์หญิงทรงโปรดชาประเภทนี้ จึงเลือกใช้ใบอ่อนของชาชนิดนี้เพคะ และโชคดีที่ปีนี้อารามของเรามีใบชาชนิดนี้อยู่ไม่น้อย”

รอยยิ้มขององค์หญิงขยายกว้างขึ้นเล็กน้อย

“ดูท่าเจ้าจะรู้ใจข้าดีทีเดียว...” นางวางถ้วยลงบนจานรอง ก่อนจะถามต่อ “เจ้าชื่ออะไร”

“หม่อมฉันชื่อเซี่ยหรูเยียนเพคะ” นางตอบเสียงเบา แต่แววตาฉายประกายอ่อนโยนเต็มเปี่ยม

“สกุลเซี่ยงั้นหรือ...” นางพูดช้าๆ ราวกับคิดอะไรบางอย่าง “ใช่สกุลเดียวกับเซี่ยเหมยหรง บุตรีแม่ทัพเซี่ยหรือไม่”

คำถามนี้หากเป็นชาติที่แล้ว นางคงตอบอย่างลังเลและเกรงว่าจะถูกเย้ยหยันในทันที แต่ครานี้นางเพียงโค้งศีรษะอย่างสงบ

“เพคะ หม่อมฉันเป็นเพียงบุตรีที่เกิดจากอนุ”

“อ้อ...” จ้าวอวี้หงหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงแฝงแววเยาะหยัน “เช่นนั้นหรือ...ข้าเข้าใจแล้ว”

นางเอียงใบหน้าเล็กน้อยขณะพิจารณาอีกฝ่าย ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า “แม้เป็นเพียงลูกอนุ แต่รูปลักษณ์กลับงามไม่น้อยทีเดียว”

หรูเยียนยิ้มบางๆ แล้วย่อกายลงคำนับ

“ขอบพระทัยเพคะที่ทรงเมตตา”

องค์หญิงสามเอ่ยขึ้น ก่อนจะยิ้มน้อยๆ ด้วยความชื่นชมในท่าทีที่อ่อนน้อมของหรูเยียน

“พูดจาดี มีสัมมาคารวะ ไม่เหมือนบางคนที่ชอบทำตัวตีสนิทเหมือนคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง”

หรูเยียนรู้ดีว่าองค์หญิงกำลังพูดถึงใคร ในอดีตเซี่ยเหมยหรง น้องสาวร่วมบิดาของนางคือผู้ที่ชอบสร้างความสนิทสนมกับองค์หญิงสาม และยังชอบพูดใส่ร้ายนางต่อหน้าองค์หญิงว่าหยิ่งผยอง ทั้งยังมีเรื่องราวมากมายที่จงใจกลั่นแกล้งนางและปั่นหัวองค์หญิง ส่งผลให้องค์หญิงเกลียดชังตนอย่างไม่มีเหตุผล

ในชาติก่อนองค์หญิงสามก็ไม่ได้ชอบน้องสาวต่างมารดาของหรูเยียนสักเท่าไรนัก แต่เพราะองค์หญิงชิงชังหรูเยียนมากกว่าจึงต้องเลือกข้างเซี่ยเหมยหรง

แต่ตอนนี้เรื่องราวได้ถูกวางแผลให้เปลี่ยนไปแล้ว

“หม่อมฉันเพียงเป็นสตรีต่ำต้อย ให้อย่างไรก็มิกล้าทำตัวหยิ่งผยองต่อผู้สูงศักดิ์” เสียงของหรูเยียนอ่อนโยนและเต็มไปด้วยความเคารพ “หม่อมฉันหวังเพียงว่าจะได้รับพระเมตตาจากองค์หญิงในวันนี้ก็คงจะเป็นบุญของหม่อมฉันแล้วเพคะ”

คนฟังหัวเราะเบาๆ “หรูเยียนเอ๋ย...เจ้านี่พูดเก่งไม่น้อย”

“หม่อมฉันเพียงพูดจากใจเพคะ” หรูเยียนตอบพลางยกถ้วยชามาเติมให้อย่างคล่องแคล่ว มือขาวเรียวของนางมั่นคงและอ่อนช้อย ชาไหลเป็นสายไม่กระเด็นสักหยด กิริยาเช่นนั้นอ่อนน้อมแต่ก็สง่างามจนน่ามอง

จ้าวอวี้หงมองภาพนั้นแล้วถอนหายใจเบาๆ “หากเจ้าอยู่ในวัง ข้าคงอยากให้มาอยู่ข้างกาย”

หรูเยียนยกมือประสานพลางย่อกายคำนับ

“เพคะ หากเป็นพระประสงค์ขององค์หญิงก็ถือเป็นเกียรติของหม่อมฉันยิ่งนักเพคะ”

คำตอบนั้นยิ่งทำให้องค์หญิงยิ้มกว้าง

“พูดได้เข้าหูข้าเสียจริง วันนี้ก็ปรนนิบัติข้าให้ดีแล้วถ้าหากข้าพอใจล่ะก็...ข้าจะให้คนส่งผ้าไหมจากในวังมาให้เจ้าเป็นรางวัลสักพับสองพับ”

หรูเยียนแสร้งทำท่าตกใจ “ของล้ำค่าเช่นนั้นคงไม่เหมาะกับหม่อมฉันหรอกเพคะ”

“เอาน่าอย่าปฏิเสธเลย ถ้าเจ้าทำงานได้ดีก็ถือเสียว่าเป็นรางวัลสำหรับวันนี้ก็แล้วกัน” นางโบกมือด้วยอารมณ์ดี

หรูเยียนยอบกายคำนับอีกครั้ง “ขอบพระทัยเพคะองค์หญิง”

ในยามนั้น หรูเยียนเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เห็นรอยยิ้มขององค์หญิงที่มีแต่ความชอบใจ นางถึงได้ถอนลมหายใจอย่างโล่งอก

ในชาติที่แล้วนางถูกองค์หญิงสามเกลียดชังเพียงเพราะคำยุยงของน้องสาว แต่ในครั้งนี้นางจะกลับมาเป็นคนที่องค์หญิงโปรดปรานที่สุด

หรูเยียนรู้ดีว่า ความโปรดปรานขององค์หญิงสามคือดาบสองคม แต่นั่นย่อมดีกว่าการเป็นศัตรู เพราะหากต้องเดินบนเส้นทางแห่งการแก้แค้นแล้ว นางจำเป็นต้องมีหมากสูงศักดิ์ไว้ในกำมือ

และองค์หญิงสามคือหมากตัวแรกที่นางเลือกวางไว้ในตำแหน่งทองคำ